Chlebak 07.04.2023

Zapraszamy na Chlebak. Codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Norberta Oczkowskiego i Łukasza Filca z naszego klasztoru w Warszawie na Służewie. Z listu do hebrajczyków. Mając więc arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, Trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz poddanego próbie pod każdym względem, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu.

Dopiero to doświadczenie powoduje, że my możemy Nawet zwyczajnie usiąść obok drugiego i powiedzieć, wiem co czujesz, przeżyłem to samo. To są zupełnie inne słowa. Wiemy, że w momentach, jeżeli doświadczyliśmy tego, wiemy, że w momentach cierpienia i trudności nie potrzebowaliśmy słów, ale potrzebowaliśmy obecności. Ten czas Wielkiego Piątku jest właśnie takim czasem siedzenia przy Jezusie, wpatrywania się w Jego rany, kontemplowania Jego cierpienia, Jego krzyża.

Ale tylko po to, żeby dotknąć tej wielkiej tajemnicy miłości, współczucia Boga wobec człowieka. On stał się Po to, żeby doświadczyć wszystkich skutków, wziąć na siebie cały ten ciężar grzechu, chociaż nigdy nie zgrzeszył. Jeżeli będziemy współodczuwali z Jezusem, to w ten sposób staniemy się również współczujący wobec innych. Nawet jeśli nie do końca zawsze przeżyliśmy każde z możliwych cierpień, doświadczyliśmy każdego z możliwych grzechów.

Na szczęście nie ma takiej konieczności, żebyśmy musieli spróbować każdego grzechu, żeby zrozumieć grzesznika. Dzięki jedności z Jezusem, który te grzechy wziął na siebie, możemy solidaryzować się z tymi wszystkimi, którzy grzeszą. Zatem dzisiaj tym bardziej, z większym wysiłkiem trwajmy przy naszym Panu i kontemplujmy Jego współczucie wobec każdego z nas.

Z Ewangelii według świętego Jana. Zabrali zatem Jezusa, a On sam, dźwigając krzyż, wyszedł na miejsce zwane miejscem czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota. Tam go ukrzyżowano, a z nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa. Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić na krzyżu, a było napisane, Jezus Nazarejczyk, król żydowski. Napis ten czytało wielu Żydów, ponieważ miejsce, gdzie go ukrzyżowano, było blisko miasta, a było napisane w języku hebrajskim, łacińskim i greckim. Arcykapłani żydowscy mówili do Piłata, nie pisz król żydowski, ale że on powiedział, jestem królem żydowskim.

Odparł Piłat, com napisał, napisałem. Pewnie wolelibyśmy zobaczyć Jezusa, który schodzi z krzyża, który pokazuje, kto tutaj jest prawdziwym królem, kto rządzi, tak można powiedzieć trochę kolokwialnie, i dałby łupnia tym swoim prześladowcom. A jednak Jezus tego nie robi. Jezus zostaje przybity do krzyża jako prawdziwy król. Król, który właśnie króluje z tego krzyża. Takiego właśnie mamy króla. Króla, który pokazuje, że prawdziwa władza to nie tryumf, ale prawdziwe oddanie się.