Chlebak 07.03.2024

Uczynili twardym swój kark, stali się gorsi niż ich przodkowie. Oznajmisz im wszystkie te słowa, ale cię nie usłuchają. Będziesz wołał do nich, lecz nie dadzą ci odpowiedzi. I powiesz im, to jest naród, który nie usłuchał głosu Pana, swego Boga i nie przyjął pouczenia. Przepadła wierność, znikła z ich ust. Dzisiejsze czytanie ma dosyć negatywny wydźwięk. Bóg mówi, że posyła proroków, daje przykazania, poucza, a jednak nikt go nie chce słuchać. Słowa z tego czytania podejmuje nawet Jezus, mówiąc do Jeruzalem, że posyłał do nich proroków, posyłał do nich apostołów, a on, ono, to miasto święte, umiłowane, nie przyjmuje jego posłannictwa, nie przyjmuje jego pouczenia.

Ale paradoksalnie okazuje się, że klęska proroków, że niewiara w to, co prorocy mieli przekazać od Boga, nawet w pewnym sensie klęska Bożego Syna i niewiara w Syna Bożego, nie jest klęską Boga. Że Bóg z tej niewierności i z odrzucenia potrafi wyprowadzić największe dobro – zbawienie całego świata. Z Ewangelii św. Łukasza. Jezus wyrzucał złego ducha z człowieka, który był niemy.

Nie ma nic gorszego jak zafundowanie obojętności osobie, którą kochasz. Jeśli milczysz, to ranisz. Jeśli doświadczasz milczenia, doświadczasz bycia zranioną, bycia zranionym. Jezus, który wyzwala tego niemego człowieka spod władzy złego ducha, przywraca mu zdolność mówienia. I myślę, że to, do czego musimy dążyć na co dzień w relacjach, które tworzymy, które budujemy, to jest umiejętność trwania w ciągłym dialogu. W tym, żeby najpierw słuchać, a potem zacząć mówić, usłyszeć to wszystko, z czym być może ta druga strona się zmaga, z której z jakiego powodu cierpi, z jakiego powodu wchodzi w taki czy nie inny konflikt.