Chlebak 06.092023

Dotykając chorych, Jezus uświadamia im, że pragnie im towarzyszyć, że chce być blisko nich. I tak jak w przypadku teściowej Piotra, dzieli się swoją boską mocą, która przywraca człowiekowi siły i pierwotną harmonię. Apostołowie Jezusa już od pierwszych chwil istnienia Kościoła będą naśladować swojego Mistrza. Zięć Piotr też w ten sposób zacznie uzdrawiać. W dniu zesłania Ducha Świętego każdy z nich zostanie wyposażony w moc z wysoka, w Ducha Świętego.

Stanie się to nie ze względu na nich. Ale dla dobra wszystkich, do których będą posłani. Gest wyciągniętych rąk przewiduje liturgia sakramentu pokuty i pojednania. Ale nie tylko. W Kościele, aż do naszych czasów, w obrzędzie namaszczenia chorych i przy sakramencie bierzmowania ma miejsce ten gest. Po tym geście następują formuły błogosławieństwa Boga Ojca, Syna Bożego i Ducha Świętego Pocieszyciela, podkreślające prawdę, że moc uzdrawiania nie pochodzi z naturalnych talentów czy uzdolnień kapłana, ale od Trójcy Świętej.