Chlebak 02.03.2024

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Pawła Jamroza z Rzeszowa i Piotra Olesia z Wrocławia. Z księgi proroka Micheasza. Paś lud Twój, Panie, laską Twoją, trzodę dziedzictwa Twego, co mieszka samotnie w lesie pośród ogrodów. Niech wypasają baszan i gilead jak za dawnych czasów, jak za dni Twego wyjścia z ziemi egipskiej ukarza mu dziwy. Któryż Bóg podobny Tobie, co oddalasz nieprawość, odpuszczasz występek reszcie dziedzictwa Twego? Nie żywi on gniewu na zawsze, bo upadobał sobie miłosierdzie.

Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł. Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca i powiem mu ojcze zgrzeszyłem przeciw niebu i względem ciebie. Już nie jestem godzien nazywać się twoim synem. Uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników. Zabrał się więc i poszedł do swego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko. Wybiegł naprzeciw niemu, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego, ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i wobec ciebie. Już nie jestem godzien nazywać się twoim synem.

Lecz on odpowiedział ojcu. Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twego nakazu, ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił swój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone ciele. Lecz on odpowiedział. Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko co moje do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się. Bardzo często zadajemy sobie pytanie o to, co jest takim najważniejszym fragmentem w Ewangelii, co jest sercem nauczania Pana Jezusa, który fragment jest najgłębszy, najistotniejszy, najprawdziwiej oddający zamysł Boga w tym, co chciał nam przekazać i pozostawić przez słowa Pana Jezusa.

Jak już zresztą pewnie nie raz o tym słyszeliśmy, powinna się nazywać opowieścią o miłosiernym Ojcu, dlatego że to miłosierdzie jest tutaj sercem przypowieści, jest sercem tego przekazu, z którym Bóg chce do nas dotrzeć. Bardzo mi się ten fragment kojarzy ze spowiedzią. Bardzo mi się ten fragment kojarzy z sakramentem pokuty, dlatego że ten sakrament, chociaż zwykliśmy do niego podchodzić w taki sposób, jakbyśmy tak trochę celebrowali grzech, Tak naprawdę jest sakramentem celebracji Bożej miłości i miłosierdzia. I tak jak chodzi o to, żebyśmy patrząc na spowiedź potrafili dostrzec, że chodzi w niej nie tyle o grzech, który ma być najważniejszą rzeczą w tym sakramencie, ale o miłość i miłosierdzie Boga właśnie, tak potrzeba, żebyśmy dzisiaj patrząc na to słowo, na tę Ewangelię, potrafili zobaczyć przede wszystkim miłosierdzie Ojca.

Bo bez względu na to, w jakim miejscu swojego życia się znajdziesz i jak bardzo dotkniesz dna, Bez względu na to, czy będzie to tak samo zła sytuacja, jak ta, której doświadczył syn w dzisiejszej Ewangelii, czy jakikolwiek inny rodzaj upadku czy grzechu. Nigdy nie jest za późno i nigdy warunki nie są wystarczająco niesprzyjające, żeby nie podjąć decyzji o powrocie. Bez względu na to, co te decyzje motywuje. Czy chęć ustawienia się dobrze na nowo, czy prawdziwy żal, czy tylko żal pozorny, czy niedoskonały. Każda decyzja o powrocie jest dobrą decyzją. I potrzeba w sobie szukać tej determinacji, tej odwagi na to, żeby do Pana Boga się zwrócić, nie odkładając tego na później, nie czekając na to, aż będziemy lepiej gotowi, bardziej pobożni, bardziej doskonali i kiedy nasza miłość będzie nam się wydawała bardziej doskonała.