Chlebak 02.02.2023

Tutaj Radosław Więcławek, redaktor naczelny dominikanie.pl, słuchasz Chlebaka, podcastu, w którym dominikanie czytają i komentują codzienne czytania liturgiczne. W lutym robią to Tomasz Nowak i Mateusz Kosior z dominikańskiego ośrodka kaznodziejskiego. Z listu do hebrajczyków. Ponieważ dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego Jezus także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem. Aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy przez całe życie, przez bojaźń śmierci, podlegli byli niewoli.

Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo abrahamowe. Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. W czym bowiem sam cierpiał, będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom. Dzisiaj jesteśmy świadkami ofiarowania Pana Jezusa w świątyni. Czytamy list do hebrajczyków i tu jest przedstawiona taka myśl teologiczna, która mówi o tym, że niepodobna zbawić czegoś, czego się nie przyjęło.

I to, za co dziękujemy Panu Bogu, to że przyjął nasze człowieczeństwo, a z tym człowieczeństwem przyjął wszystko, co z tym związane. I dlatego to Jego ofiarowanie w świątyni jest też ofiarowaniem tego wszystkiego, co jest naszym człowieczeństwem. To jest przygarnięcie każdego każdej z nas. Bo Jezus jest ofiarowany jako człowiek. Nie ofiaruje się jako Bóg, ale jako człowiek. I my też, kiedy przychodzimy I ofiarujemy swoje życie, bo nie można ofiarować życia kogoś drugiego, tylko z miłości można samego siebie ofiarować.

To czyni Jezus, ale też nam pokazuje, że możemy to czynić, że możemy przyjść do Boga z taką intencją, pełną miłości, żeby siebie i swoje życie Bogu ofiarować. To jest doświadczenie zjednoczenia z Bogiem, to jest doświadczenie, że te wszystkie trudy, które są związane z naszym człowieczeństwem, wszystkie cierpienia, wszystko, co na tym świecie jest dla nas jakimś uciskiem, trudnym też do przyjęcia, nie jesteśmy w tym sami. Jeżeli decydujemy się na ofiarowanie Panu Bogu, całych siebie, to z tym wszystkim i tym samym On w to wszystko wchodzi i On w tym wszystkim jest obecny.

Taka tajemnica pełna też proroctw i Bożej obecności w zapowiedziach tego, co jeszcze jest przed nami. My tego konkretnie dzisiaj możemy doświadczyć, ale jednocześnie mamy nadzieję co do tego, co w przyszłości na nas czeka w życiu wiecznym. Z Ewangelii według św. Łukasza Gdy upłynęły dni oczyszczenia Marii według prawa mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu.

Tak bowiem jest napisane w prawie pańskim, każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarnic albo dwa młode gołębie zgodnie z przepisem prawa pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechu Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za napchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni, a gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezusa, by postąpić z Nim według zwyczaju prawa, On wziął je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:"Teraz, Obładco, pozwól odejść swemu słudze w pokoju według Twojego słowa, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów.

Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela. Noc spokojną i śmierć szczęśliwą niech nam da Bóg Wszechmogący Ojciec i Syn i Duch Święty. Tak modlimy się w komplecie z zakończającej dzień. Szczególnie ci, którzy modlą się brewiarzem. Te słowa są poprzedzone hymnem, który dzisiaj słyszymy w Ewangelii, a są to słowa Symeona, który całe życie spełnił W takiej nadziei oczekiwania na pocieszenie, które miało przyjść dla Izraela. Jemu Duch Święty obiecał, że nie ujrzy śmierci dopóki nie spotka Boga i tak się dzisiaj wydarza. Symeon widzi Jezusa i w Nim odnajduje swoje spełnienie.