Aleksandra Szol

No i, a może przede wszystkim pasjonatkę mody. Olo, czy twoje stanowiska mieszczą się jeszcze na wizytówce? Dzień dobry Szymonie i cieszę się, że możemy dzisiaj tutaj porozmawiać o tak ważne tematy. Czy mieszczą się? No niestety nie mieszczą i dlatego wizytówek nie posiadam. Natomiast jest to ogromną radością, że mogę łączyć tyle obszarów. A powiedz mi, na czym konkretnie te stanowiska polegają? Czym się od siebie różnią? Czy łączysz je w jedną całość, czy traktujesz każde z nich osobno? Zdecydowanie łączę w jedną całość i Ułatwia mi to wiele rzeczy, ponieważ te przestrzenie się przenikają i wciąż dotyczą jednej marki, pomijając oczywiście odpowiedzialność za brandy własne.

Natomiast te też mają swoją ekspozycję właśnie na Modivo, więc jest to całość, którą staram się zgłębiać, rozwijać, skalować, uzupełniając te rzeczy pomiędzy sobą i też, no mam nadzieję, umiejętnie łączyć ludzi w tym wszystkim. No bo wiadomo, nie robię tego sama, tylko ze wspaniałym zespołem. Wiem, że bardzo skutecznie łączysz w swojej pracy obowiązki z różnych zakresów, ale czy możesz nam opowiedzieć, jak do tego miejsca doprowadziły cię twoje poprzednie doświadczenia zawodowe? Które z nich czego cię nauczyło? Które z nich wspominasz najlepiej albo po prostu dały ci dużo nowych doświadczeń i wiedzy? Myślę, że należałoby zacząć od tego, że ja od zawsze wiedziałam, co chcę robić.

I wiesz co, kiedy sobie pomyślę, jak pracowałam w Atakso Interactive, to jest praska agencja i tam robiliśmy system afiliacyjny, na przykład dla Allegro. Czy jak myślę sobie o Rich Local, który był głównym partnerem Googla, zanim pojawił się Google, to była praca, między innymi firma pochodzi z Amsterdamu i wykorzystywała dane behawioralne i system algorytmów, jak najlepiej tych klientów pod kątem leadów wyciągnąć z rynku. Za każdym razem sięgałam po coś, co powoduje, że ja się muszę wspinać, że muszę się uczyć, że muszę sięgać po coś, czego jeszcze nie znam, mam jakieś pojęcie, ale nie znam i kopałam do dołu. I wiesz, to powodowało, że się za każdym razem czułam silniejsza, bardziej uzbrojona w wiedzę, rozumiejąca to środowisko, rozumiejąca zmiany zachodzące, właśnie jakie narzędzia, jakie technologie,

I Vicky mi któregoś razu, jak wiedziała, że ona mówi nie, a ja wracam. Nie, wracam. I tak cały czas. Trochę jak taka zabawa i gra. I w którymś momencie mówię, wiesz co Ola, ja tego normalnie ludziom nie mówię, ale ja zawsze mówię trzy razy nie. Jeżeli ktoś przychodzi czwarty raz, to znaczy, że to jest dla niego ważne i powinnam się w to zaangażować. Ona mi to po kilku iteracjach, można by było technologicznie powiedzieć, dopiero gdzieś przekazała. Wiesz co, no bardzo dużo mi dali też szefowie moi z zagranicy, od Majka przez wszystkich innych, bo każdy z nich miał inny umysł, każdy inny charakter, inne patrzenie na biznes i miks chyba tych charakterów Tych partnerów, których miałam przyjemność spotkać na swej drodze spowodowała, że ja dzisiaj patrzę tak, a nie inaczej, bo wiem czego chcę, czego nie chcę, co przeszkadzało też na swoim przykładzie,

Dali mi tak wiele, że nawet nie wiem, czy sobie to uświadamiają. Więc na pewno zasługują na to, żeby ich wymienić. Natomiast ja się bardzo dużo też Szymonie od zespołu uczę. Ja mam cały czas otwartą głowę. Cały czas ich pytam, co mogę zrobić lepiej. I ta taka kultura informacji zwrotnej, to się dzisiaj mówi taki feed forward. To jest to... Ten moment, kiedy ja im mówię, ale proszę, żeby oni mi mówili, bo zawsze chcę być dla nich lepsza, bo wtedy wszyscy jesteśmy lepsi, więc tak bym to ujęła. Ja to tak trochę też widzę, jeszcze wracając do tych doświadczeń, że kolokwialnie mówiąc, miałaś okazję usiąść przy różnych miejscach tego samego stołu, że tak powiem, i spojrzeć na to bardziej kompleksowo.

I właśnie te priorytety w ciągu dnia się zmieniają. Natomiast... Coś, co bym chciała podkreślić, ten czas z ludźmi tutaj jest super istotny, bo jeżeli ja mam coś do zrobienia, zawsze zaczynam od tych najtrudniejszych rzeczy, bo to jest kluczowe, żeby zacząć od najtrudniejszych, bo jeżeli to zrobisz, to cała reszta już idzie prosto. Natomiast w tym wszystkim dla mnie absolutnie najważniejsi są ludzie. I jeżeli ja mam coś do zrobienia, ale przychodzi do mnie, nie wiem, Karolina, Gosia, Sonia, Jacek, Piotrek i tak mogę wymieniać, to ja się zatrzymuję. I po prostu skupiam na tym, co oni mają, bo oni też wiedzą, że no mamy bardzo napięty dzień, grafik dnia, więc jeżeli oni przychodzą, to ja wiem, że przychodzą z czymś ważnym. Jeżeli dzwonią, to wiem, że dzwonią z czymś ważnym. Czy to jest szósta rano, czy dwudziesta trzecia, ja też tak funkcjonuję, że staram się być dla nich dostępna naprawdę praktycznie 24 na dobę.

Czy chcą coś omówić pod kątem właśnie wskaźników, czy chcą po prostu porozmawiać, bo się gorzej czują. Staram się być dla nich zawsze i chcę, żeby zawsze mogli na mnie liczyć i wiedzą, że za nimi w ogień skoczę. Więc wracając do sedna, te priorytety właśnie się zmieniają, natomiast jednocześnie podejmowane są na bieżąco decyzje. Bo zobacz jaka dzisiaj jest koniunktura, jak wygląda sytuacja nie tylko w Polsce, ale właśnie i za granicą, jaka jest inflacja. Musisz cały czas to wszystko obserwować, być w tym, rozumieć, zestawiać raporty giełdowe, patrzeć na inne raporty i podejmować te decyzje na co dzień. Więc nawet jeżeli masz te parametry, cele poustawiane, to i tak musisz podejmować w międzyczasie decyzje i dostosowywać biznes do tego.

A tak wspominałaś tutaj, że jakby o osobach, z którymi pracujesz. Tak pomyślałem, ty skupiasz na sobie kilka roli. Czy twój zespół też, że tak powiem, ma taki multitasking, czy jednak zespoły masz podzielone w zależności od obszarów? Zespoły są podzielone w zależności od obszarów. Natomiast chętnie oni sami sięgają po więcej. Więc przychodzą tak właśnie w bardzo przyjemny, proaktywny sposób i mówią, że chcieliby się czymś dodatkowym zająć. Że chcieliby uczestniczyć w jakimś projekcie. Proponują rzeczy. Wiesz, udało się taką kulturę wypracować, że oni naprawdę oprócz tych odpowiedzialności i zakresu, no wykraczają poza Więc z jednej strony wiedzą, że ja myślę o nich w perspektywie następnych lat, gdzie oni będą, po co będą mogli sięgać, więc stanowiska są dostosowane, zakres jest dostosowany, ale też pragną cały czas kolejnych doświadczeń i bardzo chętnie i z tego jestem super dumna i zawsze im powtarzam, że jestem pod wrażeniem, po prostu uwielbiam to o nich.

Czasami z tego żartujemy, bo najpierw wymagam od siebie, ale wymagam też od nich. Zawsze celujemy najwyżej, więc oni wiedzą, że byle jakoś nie wchodzi w grę, muszą mieć przemyślane rzeczy, muszą mieć dostosowane, znegocjowane, przewidywać różne sytuacje, wiesz, dobierać te narzędzia do efektu i robią to. Ale myślę, że duża wyrozumiałość mnie cechuje, bo ja właśnie biorę pod uwagę, że oni dali z siebie wszystko, rozumiesz? Byli najlepszą wersją siebie w tym danym zadaniu, ale na przykład czegoś zabrakło. Więc wtedy sobie siadamy i mówimy o tym, jak jest obszar dalszy do pracy. I fajnie, bo oni to łapią w momencie, chcą, no i na drugi raz się to nie pojawia. Na pewno dającą zaufanie i oni bardzo często mi za to dziękuję, że to zaufanie czują, mają, wiedzą, co powoduje, wiesz co, że często słyszę, nie chciałbym cię zawieść, nie chcę cię zawieść.

Najtrudniejsze byłoby dla mnie, gdybym, no właśnie, nie zrealizował tego tak, jak chciałbym. Czyli widzisz, oni sobie sami to, sami to powodują w sobie. Przekłada się na to, że naprawdę te zadania, te rzeczy dowożą w najlepszej wersji Szymonie i to jest taka radość, taka satysfakcja, że nie wyobrażam sobie nie dawać im tego zaufania, tej przestrzeni, tego, wiesz, ja na nich polegam, ja im często mówię, przychodzą na przykład z jakąś decyzją i ja mówię, czy jesteś tego pewien? Tak, jestem tego pewien. Ja mówię, dobrze, to ja polegam na tobie, działaj. I wiesz, i dlatego oni się, całe te ciała się prężą i oni naprawdę to robią, mają taki totalny drive, więc no myślę, że to taka lojalność wobec siebie, na pewno to bycie i ta komunikacja, wiesz, że nie ma tematów, o których byśmy nie mogli porozmawiać.

I też ja z nimi tak rozmawiam, ja się z nimi dzielę różnymi rzeczami. Oni wiedzą, że o wszystko mogą zapytać, wiedzą co się w biznesie dzieje. Ja kocham demokratyzację danych, demokratyzację informacji. Więc myślę, że pod tym kątem to jest łatwa współpraca i też właśnie polegając na nich daje im bardzo odpowiedzialne zadania. Oni wiedzą, że to są ich zadania, to jest ich obszar, to jest ich wpływ, to jest ich rola i nie wchodzę też w ich decyzje na przykład dotyczące ich zespołów. Bo to są ich zespoły. Zespół jest tak silny jak najsłabszego ogniwo. Ja polegam na nich, oni polegają, wiesz, na swoich zespołach. I oczywiście my wszyscy ze sobą współpracujemy i znam tych ludzi, wiem jak kot ma na imię i jak się czuli wczoraj, bo staram się naprawdę żyć tym.

Spowodowało, że u nich się pojawiły dodatkowe pomysły. I taka chęć, taka proaktywność. Dobra, to jeszcze spróbujmy tak, to tak, to tak. Wiesz, że oni się nie poczuli stłamszeni. Ojej, nie wyszło nam. Tylko podniosła ich, bo ich jeszcze pochwaliłam. I wiesz, była taka konsternacja. No i znaleźliśmy jeszcze dodatkowe rozwiązanie i tak się przeważnie zdarza, czyli wiesz, był plan B, ale jednocześnie od tego pierwszego do plan B pojawiło się w środku coś, co wydaje mi się teraz najlepszym wydaniem. I to są wspaniałe sytuacje, tylko trzeba mieć też trochę takiego luzu biznesowego, że i tą pewność, że znajdziesz to rozwiązanie, że nigdy nie jest tak, że stajesz w miejscu i nie wiesz, co zrobić. Może być moment, że cię tak wiesz, usztywni, ale to wtedy szeroko otwarte oczy, rozmowa i po prostu go. A macie swoje rytuały, takie już pół zawodowe, pół prywatne jako zespół po prostu?

Cechują osoby, które mają bardzo wysoką sprawczość. No bo musisz zobaczyć na wielu poziomach, co... Są one kompetencje miękkie. Dokładnie. I teraz dlaczego o tym mówię? Ponieważ staram się widzieć i wykształcać w nich to, co wydaje mi się brakującym elementem, a wiem, co chcą robić za jakiś czas i mamy dookreśloną tą ich drogę tutaj w organizacji, plus staram się sama im, staram się, robię to, uświadamiać, o czym muszą pomyśleć. Jeżeli będą chcieli być za 5 lat w innym miejscu, jakie to powinno być miejsce? I do tego dobierać rzeczy. I wiesz co, nie boję się tego, że te moje ptaki rozkładające skrzydła uciekną, bo ja do tego dążę.

Zaskoczę cię, ale ja do tego, Szymonie, dążę. I moją ambicją i myślę, że najpiękniejszą nagrodą dla Aleksandra Szol. Chcę ich ubrać w narzędzia, kompetencje, wiarę w siebie. Przede wszystkim, bo ja bardzo mocno pracuję nad ich wiarą w siebie. Bo często jest tak, że ja w nich bardziej wierzę, niż oni sami. Wiesz, są różne historie ludzkie. Natomiast pamiętam, jak jedna z osób powiedziała mi, no ta osoba będzie wiedzieć, o kim mówię, natomiast imienia absolutnie nie wymienię. Zapytam, wierząc, że potrafi to, zrobi to, wiesz, jakby to wszystko jest możliwe.