Stanisława Umińska i miłość, która zabiła

Choremu mężczyźnie, który w podparyckim szpitalu umierał na raka. Ściągał ją z Warszawy, gdzie odnosiła wielkie sukcesy na scenie Teatru Polskiego. Mimo, że odwodzili ją od tego zamiaru zarówno bliscy, znajomi, jak i rodzina, to ona kierowana miłością i litością pojechała do Paryża. Przez dwa tygodnie opiekowała się swoim narzeczonym, Janem Żyzynowskim. W szpitalu i kiedy on już właściwie był na etapie agonii, dał jej pistolet prosząc, Stasiu ja już tego nie wytrzymam. Konał z bólu krótko mówiąc, zabij mnie, skróć moje męki. Ona to zrobiła. Ja nienawidzę tego faceta dlatego, że on miał sprawne ręce.

Myślę, że ona tak całkowicie nigdy nie była pogodzona ze swoimi decyzjami życiowymi. Mówię o tej głównej decyzji, kiedy wzięła pistolet i w końcu zastrzeliła Jana. Nawet rok czy dwa lata przed śmiercią udzieliła wywiadu jakiejś dziennikarce i powiedziała, że ona nie powinna tego zrobić. Dzisiaj sobie zdaję sprawę, że nie powinna tego zrobić. Więc to było w jakimś jednak zamroczeniu, bo miłość jest jak narkotyk. Jak za dużo tego narkotyku, to decyzje są niezgodne z naszymi moralnymi wyborami, więc ona nie była pogodzona. A jak udało się pani odtworzyć te późniejsze lata jej życia i pracy?