Weronika Murek AUTOPORTRET Twarze, plaża

Przyjechała z daleka, a przez całą drogę w pociągu współpasażer zmuszał ją do żewnych przyśpiewek. Ciągnęli razem w rejestrach słyszalnych tylko przez nietoperza. W porządnej operze mydlanej mówienie do siebie jest normalne i nikt nie ponosi za nie nigdy konsekwencji. Dlaczego w tej podróży miały być inaczej? Pasażer przedstawił się, właściwie tylko na to czekał. Stał się poważny. Oto człowiek teatru na gościnnych występach. Człowiek szkapina, który traktuje siebie z powagą, z którą dawniej opisywano proroka Mahometa. Ona chce tylko kichnąć, otworzyć okno i zabrać się do odpoczynku, raźno. Gdy wysiada z pociągu, czuje się jak ktoś, komu udało się bezpiecznie przedostać na drugi brzeg wielkiej wody.