Poezja encyklopedyczna

Tam też już nauka ma swoje limity i Jakby potwierdzamy to naszymi dokonaniami, naszymi odkryciami, a teraz przechodzimy na inny poziom, do innego etapu. Powiem, że nauka, jest mała szansa, żeby w nauce coś się jeszcze rozwinęło, żeby jeszcze dokonała jakiegoś chociaż małego kroku do przodu. Dlatego z taką pewnością, która może być dla was zaskakująca, mówimy, że po prostu temat odhaczony. Temat odhaczony. Przechodzimy do czegoś jeszcze bardziej ekscytującego. Przechodzimy do emocji. Zacznijmy może od fraszki, którą napisał... Czy musimy zdradzać autora?

Poezja encyklopedyczna. Poezja encyklopedyczna. Jak się zgadzasz, to nie powtarzam. Nastawiam ucha do odbiornika, żeby się wsłuchać. Fraszka nosi tytuł Kto nie? Kto nie był głodny, głodu nigdy nie zaznał. Kto z pieca nie jadł, ten się nie poparzył. Kto tatuaży ma wiele, ten jest narkoman. Koniec fraszki. Pierwsze, co mi przychodzi do głowy, to ta fraszka w pewien sposób porządkuje świat.

To właśnie pokazywanie relacji jeden do jeden, kto jest kim, z uwagi na to, jak wygląda, wydaje mi się, jest najcenniejsze. Ja tu dostrzegam walor edukacyjny, natomiast zastanawiam się, jak ty widzisz ten walor utylitarności. Przez to głównie, że ty jako osoba czytająca fraszkę, ty jako odbiorca jej, jeszcze się stanie sobie szybko wyrazić Wyrobić pogląd, że właśnie ten utylitaryzm objawia się tym, że może bardziej użyteczność objawia się tym, że daje ci takie narzędzie, które pomaga ci odnaleźć się w świecie i lepiej dobierać ciekawych partnerów.

Tak, to były te obydwie rzeczy. One razem właśnie to swoje przeciwieństwo połączyły we fraszkę, czyli tą małość i precyzyjność z opcją niższej ceny, która była skrojona pod Poezja encyklopedyczna. Kolejna fraszka nosi tytuł Przeznaczenie.

Oczy, piasek, wiatr z nadmorza. Rower, szprycha, kij metrowy. Radość, smutek, dwa bratanki, co bez siebie żyć nie mogą. Koniec fraszki. Brawo, brawo. Czy tam padło kij metrowy? Tak. Kij o długości jednego metra, tak? Mniej więcej? Rower szprycha kij metrowy. Tutaj zastanawiam się, czy ten kij metrowy jest elementem spoza roweru, czy jakąś metaforą ramy roweru? Rozumiem, że to ma być wszystko powiedziane wprost, więc zakładam, że to jest po prostu kij leżący obok. Jest to kij leżący obok, natomiast ten kij zostaje użyty w kombinacji z rowerem i szprychąż.

Skoro i tak musi dojść do balansu, to możemy jakby wziąć mniej radości, przez co będzie mniej tego cierpienia, A efekt końcowy i tak będzie ten sam. Czyli ja bym wysnuł takie hasło, nie baw się za dobrze, bo ci czekają konsekwencje. To jest właśnie przestroga. To jest właśnie ta instrukcja, która płynie z tej mądrości. Tak już nazwałem fraszkę tą zawczasu, że gdy czujesz się zbyt dobrze, gdy czujesz się zbyt radośnie, zbyt szczęśliwie, powinieneś pohamować. To emocje powinieneś zaangażować się mniej, mając właśnie Na celu, spodziewając się konsekwencji, które ona przyniesie.

Nie skupiłem się na głównym motywie przewodnim, skupiłem się na wszystkich elementach tła. To się zdarza przy tak trudnej poezji. Ją należy wielokrotnie przeczytać, wielokrotnie napisać, zanim się ją zrozumie, ale dlatego właśnie największą wartością jest to czytanie i tłumaczenie wiersza przez autora albo osobę, która niekoniecznie jest autorem, ale czyta. No ktoś kto rozumie, bo wtedy nie trzeba się trudzić, nie budzą się te rozbieżności, że jest naprawdę miał coś innego na myśli, tylko ja by takie dopiski właśnie, co co znaczy, dołączał do takich wierszy, jako dodatkowe parę stron A4 do każdej fraszki i wszelkie właśnie te wątpliwości mogłyby tam być wyjaśnione, żeby