"BRONIĘ NAJGORSZYCH POTWORÓW I NIE MAM WYRZUTÓW SUMIENIA - POWIEM WPROST DLACZEGO TAK JEST"

Pawel przedstawia temat rozmowy, opierając się na rozmowie z Rafałem Gęburą, gdzie Jacques Vergès jest jego idolą.

Pawel opisuje odwagę w obronie osób, które są postrzegane jako diabły, takie jak Polpot, Klaus Barbie i Saddam Hussein.

Pawel wyjaśnia, że proces karny ma na celu zrozumienie przyczyn czynów oskarżonego, nie tylko ocenę winy.

Pawel omawia, że jego obowiązki jako adwokata są takie same, niezależnie od winy klienta, i że zwycięstwo jest dla niego normalną częścią pracy.

Pawel krytykuje procesy karny, szczególnie te dotyczące osób, które są uważane za potwory, i ich wpływ na społeczeństwo.

Pawel odwołuje się do Hannah Arendt i jej teorii banalności zła, aby wyjaśnić, jak każdy może stać się Adolfem Eichmannem w odpowiednich warunkach.

Pawel omawia proces Łukasza Żaka i kwestionuje wyrok skazujący, twierdząc, że jest on zbyt surowy.

Adwokat omawia sytuacje, gdy klient przyznaje się do przestępstwa, a adwokat musi bronić osoby, która może być niewinna lub winna, co wpływa na obiektywność procesu i sprawiedliwość.

Adwokat podkreśla, że broni winnych jest częścią jego pracy, podkreślając sytuacje, w których osoby, które popełniły przestępstwa, są uniewinniane lub otrzymują łagodniejsze wyroki.

Adwokat omawia nierówności w procesach karnych, podkreślając wpływ bogactwa na wynik i analizując różne sytuacje broniące winnych.

Adwokat omawia stawki za obronę winnych i wyjaśnia, że jego zawód nie jest jawny, podobnie jak zawód prokuratora lub sędziego.