3 książki, które otworzyły mi oczy

A mianowicie mówię tutaj o książce Pamiętnik narkomanki Barbary Rosiek. Jest to historia spisana w formie pamiętnika od młodej dziewczyny, zaledwie 13 czy 14 letniej, aż po dorosłą kobietę, która spisuje swoje przemyślenia I swoją drogę od uzależnienia po kilka różnych odwyków, po wyjścia z nałogu. Tak jak mówię, przyjmuję to formę pamiętnika, więc czasami jest dosyć chaotyczne, czasami są to takie urwane myśli i czasami gdzieś tam sami musimy sobie trochę podopowiadać. Bardzo jest też to książka, która no, nie szczędzi w słowach. Jest wszystko tak bardzo bezpośrednio i czasami by się chciało jakiś taki, wiecie, piękny, poetycki opis, a tam bardzo często jest takie surowe.

Ta książka jest w ogóle, mam wrażenie, momentami bardzo taka surowa. Barbara tutaj opowiada całą swoją drogę, właśnie poczynając od uzależnienia od morfiny, później poprzez innych twardych narkotyków, poprzez historię swoich odwyków, po też historię otworzenia ośrodka Monar i jej relacji z Kotanem, ale też z innymi podopiecznymi tego ośrodka, też w różnych sposobach, z jakimi się spotkała odnośnie odwyków. Ale co jest bardzo ciekawe w tej książce i na co ja mam wrażenie, że zwróciłam szczególną uwagę, czyli jaki jest wpływ narkotyków na zdrowie, jak te narkotyki mocno wyniszczyły, z jakimi ona problemami później musiała się zmagać, jak często doprowadzała swoje ciało do takiego kompletnego wycieńczenia fizycznego, co właśnie w ogóle swój początek właśnie miało w tym jej uzależnieniu.

Dodatkowo też bardzo ciekawie jest przedstawiony, jak działa umysł takiej osoby chorej, ale też mam wrażenie, że ta książka bardzo ciekawie opowiada, jak środowisko reaguje na tych hippisów, jak środowisko uzależnionych reaguje na innych uzależnionych, ale też jak to w ogóle wygląda. To jest bardzo ciekawe, jak traktuje szkoła Barbary, jak rodzice traktują Barbary. To jest naprawdę bardzo ciekawe. Bardzo też wartościowe spojrzenie. Dodatkowo też to, co mnie bardzo zaskoczyło w tej książce, jesteśmy wrzuceni tak naprawdę tutaj w to środowisko ćpunów i tutaj opisywane są śmierci bliskich barbarzy osób i czasami ma się wrażenie, że jest to takie

Suche, surowe, beznamiętne, a innym razem widać, jak mocno gdzieś to tam naszą Baśkę, bo tak nazywa siebie ciągle w książce Barbara, gdzieś tam dotyka i jak mocno działuje na nią psychicznie. Także ta książka jest bardzo ciekawa, bardzo interesująca. I tak jak mówię, trudno mi się ją czytało, długo mi się ją czytało. Gdzieś tam bardzo rozwykałam ją w czasie, bo jest to naprawdę wartościowa, ciekawa książka, dająca wiele różnych przemyśleń i czasami po prostu trzeba ją odłożyć. Drugą taką książką jest książka pt. Piękne złamane serca. Autorów wszystkich książek napiszę Wam w opisie.