#19 MANIFESTACJA RZECZYWISTOŚCI - NATALIA ROMANIUK

W moim życiu to był taki shift, taki mocny zwrot, kiedy ja sobie powiedziałam, ok, to nie ślepy los, nie zły Bóg, nie karma, nie wstrętny partner czy szef, czy rodzice, najczęściej na rodziców zwalamy, tylko ja jestem tą energią, tą istotą, z której wszystko wychodzi na zewnątrz. Więc reasumując, bo ja mogę dużo gadać, więc pewnie będziesz chciała jakieś pytania zadać, więc pierwsza rzecz to jest, tworzymy tak jak Bóg stworzył myślą, stworzył nas, wyłonił nas z obrazu, ze swojego boskiego umysłu, tak my mamy tę boską moc stwarzania naszego świata za pomocą myśli. Więc bardzo ważne jest, żebyśmy te myśli, tu nie chodzi o to, żeby je kontrolować,

Wtedy masz szansę się to przejawić. Natomiast bardzo często zdarza się tak, że są to rzeczy czy pragnienia, które się biorą ciągle z jakiegoś naszego braku, że my wręcz przeciwnie, odciskamy cały czas brak na naszej podświadomości, myśląc o tym zegarku i uwaga, zamiast to odpuszczać, to my patrzymy, no nie ma tego zegarka, no nie ma, nie ma, nie ma tych pieniędzy na tą podróż. Czyli notabene robimy coś zupełnie odwrotnego. Zamiast manifestować totalne bogactwo, że jestem Bogiem mojej rzeczywistości, że jestem manifestatorką mojej rzeczywistości, że manifestuję natychmiast, że jestem stwórcą mojego świata, zamiast to odciskać na podświadomości, to my cały czas odciskamy brak.

Czy ty na pewno chcesz ten zegarek? Czy ty na pewno chcesz tam pojechać? Czy ty na pewno chcesz tego mężczyzny? Czy ty na pewno chcesz być tak mega bogata? Ona w momencie, kiedy dostaje nowy kod, To ona nie przeprogramowuje się natychmiast. Ona potrzebuje czasu i ona musi sprawdzić, czy ta zmiana, którą my manifestujemy, czy ona jest naprawdę dla nas. I to jest genialne. Potrzebuję rozszyfrować kilka rzeczy. Słucham. Mówisz ona. Kto to jest ona? Podświadomość, mówimy o podświadomości. Podświadomość potrzebuje zapoznać się z nowym programem i go potrzebuje czasu na wdrożenie, ponieważ w tym momencie ma wgrany jakiś stary, poprzedni program związany z naszymi dotychczasowymi doświadczeniami, z traumami, z problemami, z tym wszystkim, co do tej pory przeżyliśmy.

Ja na to patrzę w ten sposób. Ja postawiłam siebie w miejscu stwórcy, artysty mojego życia. Tego, kto wszystko tworzy i wszystkim zarządza. Więc ja jestem tutaj najważniejsza w tym świecie. Ja jestem na najwyższej pozycji. I tutaj wiele osób się będzie burzyło, no a gdzie jest miejsce na Boga? Bóg jest przejawem mnie. On mnie wyłonił. Ja to tak rozumiem. Też pamiętajcie, że my używamy różnej nomenklatury, a to jest tylko język, bo próbujemy opisać tę rzeczywistość swoimi słowami, więc ja to rozumiem w ten sposób. że Bóg wyłonił mnie ze swojego wielkiego, świętego umysłu i dał mi suwerenność. Ja już jestem teraz suwerenną, niezależną jednostką, która nie wróci do niego, bo nie po to została wyłoniona, żeby wracać, tylko jest samostanowiącą, samokorygującą i rozwijającą się świadomością, podzieloną na tysiące istnień,

Wyższe ja integruję, czyli ta świadomość, którą jestem, ona integruje wszystko w mądrość. Tam nie ma osądu. Osądza siebie człowiek. Człowiek lubi grzebać w przeszłości, wyciągać wnioski, integrować potencjały, uzdrawiać się, procesować. To może nie mieć końca. Natomiast można to usiąść i powiedzieć sobie nawet teraz, jak wy tego słuchacie, możecie powiedzieć, okej, w takim razie, skoro ja manifestuję, to biorę w pełni odpowiedzialność za to, co manifestuję. Przywracam sobie należne miejsce, stawiam siebie na piedestał. Nie ma już żadnych innych bożków, bogów, bo Bóg jest we mnie, Bóg się przejawia przeze mnie, więc chcę być najlepszym, najpiękniejszym narzędziem w rękach tej energii, tego źródła, tego Boga.

Bo słowo jest dla mnie takim rozkazem tego Boga, którym jestem w moim świecie. Więc jak ja coś wypowiadam, to tak się staje. Kropka. I to jest jedna z głównych zasad, którą warto w swoim świecie po prostu zastosować, że to, co ja mówię, to się manifestuje. I istnieje coś takiego jak prawo, bo mówimy o prawie manifestacji, o prawie przyciągania, Rezonansu. Kilka jest jakby podobnych sformułowań dotyczących prawa przyciągania i manifestowania.

Słuchajcie, odsyłam, warto też tam sięgnąć. Że tak długo po prostu myślę o tym, że to już jest moją rzeczywistością i że to musi się w końcu odcisnąć na podświadomości i ona mi to musi przejawić. Nie ma innej opcji. To jest jedna rzecz. Druga rzecz, słowo, czyli afirmacje. One są bardzo niedocenione. Z afirmacjami spotkałam się lata temu, nawet taką książkę mam. Poczytałam, poczytałam. Ok, coś zastosowałam. Nie ma w nas wytrwałości, nie ma w nas wiary i założenia, że to działa. Jeżeli ty jesteś Bogiem swojej rzeczywistości i jeżeli ty postanowisz, że to dla ciebie działa, to to jest rozkaz w twoim świecie.

Wiem, o co chodzi. Wiesz co, ja też się nad tym zastanawiałam, więc fajnie, że o tym też wspominasz. Tak by było najprościej, żeby ominąć tę całą sferę intelektualną i po prostu tylko manifestować z serca. I w zasadzie chyba tak to trochę działa, natomiast, bo popatrz, tak jak powiedziałaś, intencja płynie z czystego serca, bo serce jest przejawem naszej właśnie duszy, tego Boga, którym jesteśmy, tą miłością, którą jesteśmy. Więc tutaj nie ma fałszu, tutaj nie ma... I to może być taka absurdalna właśnie manifestacja, typu ten... Dla mnie złoty zegarek nie jest absurdalną manifestacją, ale dla wielu osób może być. Nie, że absurdalne, przecież nie potrzebuję złotego zegarka, ale ona popłynęła z czystego serca.

Bo naprawdę ten Bóg w nas chce, żebyśmy doświadczyli różnych rzeczy. Nie wiesz, jaką drogą On chce Cię przez to życie poprowadzić tak do końca. Może to właśnie ma być ten moment, w którym jest ten absurdalny luksus, ten Maybach, a ja akurat myślę, że fajnie by było, gdyby to był Lamborghini. I jeden powie, ale po co mi to? Ale z drugiej strony, co mówi w Tobie, że po co Ci to? Z czego to płynie? Z jakiej przestrzeni? A może zastanów się, bo jeżeli coś płynie naprawdę z tego czystego, z czystej intencji, wiesz taka myśl się rodzi na takiej lekkości, ale by było fajnie przejechać, doświadczyć się, mieć takiego Maybacha.

To jest właśnie ten punkt łączenia się z wyższym ja, z tym Bogiem naszym, który po prostu chce dla nas jak najlepiej. I ja to tak rozumiem. Natomiast to wszystko, co się pojawia później, a po co ci to, a w ogóle daj sobie spokój, przecież to tyle kosztuje, można te pieniądze lepiej wydać. To już jest z przestrzeni umysłu, z przestrzeni często braku, z jakiegoś pragmatyzmu. Natomiast Bóg przyszedł się dobrze rozgościć w tej rzeczywistości, zmistrzować ją, stać się mistrzem natury tej rzeczywistości, zrozumieć ją, wniknąć w nią i się nią bawić. I tak jak małe dziecko, ono się nie zastanawia, czy ono może dostać tą zabawkę.

I to jest coś, co wiele osób po prostu przysparza, u wielu osób przysparza to po prostu jako gęsią skórkę i mówią nie, to jest egocentryzm, to jest egoizm, tak nie można. Przecież ja krzywdzę inne osoby moimi pragnieniami. I teraz może spróbuję to jakoś spiąć. Jeżeli ja jestem kreatorem całej mojej rzeczywistości, jeżeli ja wybieram te poszczególne klatki filmu i to jest tylko i wyłącznie moja rzeczywistość, twoja jest inna, ja tam nie mam do niej dostępu, ty jesteś Bogiem swojej rzeczywistości, ty jesteś stwórcą, ty jesteś artystą swojego życia, I ty wybierasz swoje klatki i oto są zupełnie inne wszechświaty. My siebie widzimy, ale tak naprawdę to co ja widzę to jest tylko przejaw mnie na zewnątrz pod twoją postacią.

żeby to z siebie wydobyć i wtedy robię sobie kuku, bo zamiast po prostu powiedzieć, zaprzeczyć temu i powiedzieć nie, to nie jest prawda o mnie, bo prawdą o mnie jest to, że jestem Bogiem wcielonym, że jestem chodzącą miłością i ja mogę tutaj wszystko, To często właśnie dajemy im wiarę i zaczynamy jeszcze o tym mówić. I wtedy zaczyna się to, tak jak Bóg stworzył z Słowem, to zaczyna się to w naszym świecie przejawiać. Oczywiście często po czasie. Moglibyśmy pewnie rozmawiać bez końca.