Kroczyć Godnie i Mądrze – Sean Martin

Panie, do którego przychodzimy, Ty masz słowa żywota wiecznego. Dziękujemy Ci za to, że Ty jesteś Bogiem, który do nas mówi i objawia siebie przez Twoje Słowo. Więc modlimy się, żebyś dał nam takie duchowe oczy i uszy, abyśmy usłyszeli i też umysły otwarte, żebyśmy mogli zrozumieć i serca, żebyśmy mogli być posłuszni. Pomóż nam, modlimy się. W imieniu Jezusa Chrystusa. Amen. Chciałbym Was zapytać, czy pamiętacie, jak uczyliście się alfabetu?

Paweł nigdy ich nie spotkał tak osobiście. Więc słyszeli Ewangelię od innych uczniów. I widzimy na początku listu, że zaczęli całkiem nieźle, bo uwierzyli w Jezusa. Kochali się wzajemnie. Ale żyli w czymś takim, co byśmy nazwali synkretycznym środowiskiem. Aha, czyli z jednej strony mamy to, co mówił Jezus, ale też mamy żydowskich liderów, którzy przychodzą i mówią, no tak, ale jest jeszcze szabat, jest prawo, są święta.

A z kolei filozofie różne przychodziły, które mówiły, że no musisz troszeczkę pogłębiać jakby swoje znaczenie, odkrywać znaczenie życia. Więc problemem nie było to, że oni odrzucą Jezusa. Mówiono im, że w momencie, kiedy przyjmą Jezusa, jeszcze muszą różne rzeczy do tego dodać, żeby mieć taką pełnię. I to jest cel tego listu. Dlatego o tym Paweł pisze.

Napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie. Tutaj ta dojrzałość też jest tłumaczona jako doskonałość. Czyli to jest jakby cel też Pawła, żeby przygotować ludzi, poprowadzić ludzi do takiej doskonałości i dojrzałości przed oblicze Boga. W czwartym rozdziale, w wersecie dwunastym widzimy Epafrasa, który nieustannie toczy za was bój w modlitwach, żebyście byli doskonali.

Widzimy, że kolosanie nauczyli się alfabetu. Alfabetu Ewangelii. Bo mają wiarę w Jezusa. Miłość do siebie wzajemną. I nadzieję na życie wieczne. I to jest owoc Ewangelii. On cały czas przynosi owoce, bo to żyje. I co powiedziałeś? A tam powtarza się cały czas słowo słuchajcie, słuchać. Dziękujemy Bogu, kiedy się za Was modlimy.

I pokazuje w swojej modlitwie, że to życie, takie doskonałe, wypełnione nadzieją, radością i cierpliwością, That's pleasing to God comes from knowing God, walking with God and thanking God for all He has done for you in His Son, Jesus Christ. So first of all, verse 9, knowing God Więc znowu zerkamy do wersetu 9, poznanie Boga.

How do we get this wisdom and discernment that we need to live as God's people in this world? W jaki sposób mamy zdobywać tą wiedzę i tą umiejętność rozróżniania, żeby być takim prawdziwym ludem Bożym? It's through the Bible. Przez czytanie Biblii. God is a speaking God. Bóg do nas mówi, On jest mówiącym Bogiem. And what He has spoken has been written for us in the Scriptures. A to o czym Bóg nam powiedział jest napisane w Jego Słowie. And in the Word God reveals Himself to us. He reveals His wisdom to us. And He reveals His will to us. I także objawia swoją wolę. Most perfectly in His Son, Jesus Christ. A najbardziej doskonale uczynił to w swoim Synu, Jezusie Chrystusie.

Friends, God's will is not a mystery. Tak naprawdę, kochani, Boża wola to nie jest żadna tajemnica i ona jest objawiona w Słowie Bożym. Na początku swojej takiej ziemskiej posłudze Jezus mówił tak. To jest wola mojego Ojca, że każdy, który patrzy na Syna i wierzy w Niego, będzie miał życie wieczne.

Tak, żebyśmy dojrzewali w tej doskonałości, w poznaniu. I żeby mógł też charakter Jezusa, żebyśmy stawali się bardziej jak Jezus. Czasami myślimy o życiu wiecznym jako takim, wiecie, żyjemy forever, tak, na zawsze. Bez końca. I tak będzie. Jeżeli jesteśmy w Chrystusie, to nie jest koniec, to jest początek. Ale Jezus opisuje życie wieczne jako poznanie Boga, znanie Boga. To jest życie. Poznanie Boga.

Musimy być tutaj ostrożni, tak? Żebyśmy nie popełnili błędu, jak chcemy być mili Bogu. To nie o to chodzi, żebyśmy starali sobie zasłużyć na Jego miłość przez dobre uczynki. My się i tak Bogu podobamy. Przez Jezusa Chrystusa to już jest, że tak powiem, dokonane, tak? On tak nas kocha i tak jesteśmy już w Nim Podobanie się Bogu w tym sensie to jest bardziej, jestem tak wdzięczny za to, co dla mnie zrobiłeś w Chrystusie. Teraz chcę żyć dla Ciebie. Całe moje życie chciałbym, żeby było takim uwielbieniem dla Ciebie za to, co dla mnie zrobiłeś.

To jest takie uwielbianie całym naszym życiem. Żeby go uwielbić. Aha, że takie Dobra wiara, właściwa wiara, będzie prowadziła do takiego właściwego życia. I tutaj słowa Jezusa. W Ewangelii Jana, rozdział 15. Jezus mówi, zamieszkaj, bądź we Mnie. Pozostań we Mnie, odpocznij we Mnie. Żyj we Mnie. Chodź ze mną.

Czy my rzeczywiście uwielbiamy Go, oddajemy Mu chwałę w tym miejscu pracy. I to światło Chrystusa jest widoczne w nas, w tym miejscu pracy. I najpiękniejsza rzecz, Jezus jest zawsze gotowy, żeby pomóc nam, abyśmy tak żyli. Bo mówi, Ojcze wiem, że chcesz, żeby Twoje dzieci uwielbiały Cię tak, jak ja Cię uwielbiam. Jezus patrzy na nas jako na braci i siostry i mówi, pomogę Wam, żebyście mogli tak uwielbiać Boga. Więc to trzeba zrobić, przychodzicie do Mnie,

I nauczył mnie, jak z Tobą chodzić dzisiaj. I w jaki sposób mogę we wszystkich rzeczach, które się wydarzą, Ciebie chwalić. I Bóg oczywiście mówi, tak moje dziecko, oczywiście dam Ci tę moc. I Jezus jest zawsze przy Tobie, żeby Ci pomóc. A i oczywiście, żeby wybaczyć jak nam się tam skucha zdarzy. Bo ja też mam skuchy, ja też mam skuchy. Macie skuchy? Mamy skuchy. Kiedy się modlimy,

Bóg to zrobił. On wytrzymał w cierpliwości, ufając Bogu, a Bóg później zaprowadził go tam, gdzie chciał. To dlaczego tak naprawdę tutaj jest to wyzwanie do tego, żebyśmy byli wytrwali, żebyśmy mieli cierpliwość? Ponieważ my idziemy drogą krzyża. Jezus nas zaprosił, żebyśmy nieśli Jego krzyż i podążali za Nim. Jeżeli chcesz podążać Bożą drogą w tym życiu, to gwarantuję Ci, że będziesz cierpiał.

Bo Jezus powiedział, że będziesz cierpiał. Nie powinniśmy być zdziwieni, bo Jezus o tym mówił. Więc właśnie po to potrzebna jest nam ta wytrwałość i ta cierpliwość. Więc skąd ta radość w ogóle tutaj w tym miksie, skoro mamy cierpienie, mamy wytrwałość, mamy cierpliwość, to jest trudne. Ponieważ jakby rezultatem tego cierpienia, tej wytrwałości i tej cierpliwości jest dojrzałość duchowa. Jakbym mógł być takim, wiecie, telewizyjnym paznodzieją. Mam taką najlepszą książkę.

I oczywiście w kontekście radości i cierpienia myślimy o Pawle, który to pisze. Który też wiemy, że był w więzieniu. I w środku nocy śpiewa i uwielbia Boga. I oczywiście większość ludzi w więzieniu, to by się raczej tak wiecie, miała doła z tego powodu, że siedzi w więzieniu. I cała Twoja energia schodzi Ci na to, że tam sobie siedzisz i się użalasz nad sobą. I nagle słyszysz Pawła, który był bity dla Jezusa. I on wykorzystuje tę energię, która mu została na wielbienie Boga i wszyscy to słyszą.

Do you remember the thief on the cross next to Jesus? He said, will you remember me? Powiedział, czy będziesz o mnie pamiętał. Powiedział, dzisiaj zobaczysz mnie w raju. Czyli on też się w tym momencie jakby zakwalifikował. Jest taki kaznodzieja, który o tym mówi, no wyobraźcie sobie teraz tego złoczyńcę, który rzeczywiście umiera. No i ktoś mówi, no a Ty kim jesteś i co tu robisz? Nie wiem.

Jak tu się dostałeś? Nie wiem. Czy do kościoła chodziłeś? Nie. A może ochrzczony byłeś? Nie. Dlaczego tu jesteś? Jak to się stało, że się tutaj zakwalifikowałeś? Jak się tu dostałeś? Ten facet na krzyżu obok. On mnie zakwalifikował. I kiedy my stoimy przed tronem i ktoś nas zapyta, dlaczego tu jesteś? To Jezus mnie tu przyprowadził. Po drugie, tutaj mówimy o tym przeniesieniu. Już nie przynależymy do szatana, do ciemności, do grzechu.

Już nie jesteśmy niewolnikami, jesteśmy wolni. Jak możesz nie być wdzięczny? To Bóg dla nas uczynił. Ale jak? W wersecie 14. Przez krzyż Chrystusa. Przez Jego Syna. Mamy odkupienie. Czyli jesteśmy jakby wykupieni z niewolnictwa. I mamy wybaczone wszystkie nasze grzechy. To zbawienie pochodzące od Jezusa prowadzi do wybaczenia.