Tragedia

Jednak to młodsze osoby, szczególnie nastolatki, mogą być bardziej narażone na negatywne skutki takich wydarzeń. Dyzio, z natury bardzo wrażliwy, skupił się na emocjonalnym aspekcie tragedii, który zdominował nasze rozmowy na temat pożaru. Skonsultowałam moje i dzieci przeżycia z psychologiem. Refleksje Dysia, choć pełne współczucia, ujawniały również głęboki niepokój, jaki towarzyszył każdemu z nas w tamtym momencie. Zatrzymując się przy płomieniach kominka hotelowego, zauważył, jak niewielki ogień może wytwarzać tak intensywne ciepło. To skłoniło go do myślenia, co musiały przeżyć ofiary pożaru, znajdując się w jego epicentrum.

Jak silny musiał być ich strach, jak zrozpaczona była walka o przetrwanie, Innym razem Dyzio wyraził głęboki smutek związany z poczuciem bezsilności. Czuję, jakbyśmy nie zrobili wystarczająco dużo. Jakbyśmy mogli pomóc, ale nie mogliśmy. Nie mogliśmy nic zrobić, powiedział ze smutkiem. Nikt nie mógł nic zrobić. Jego słowa zawierały w sobie nie tylko żal, ale także bezradność wobec tego, co miało miejsce. W sercu Dyzia, jak i większości nas, wciąż tkwiła chęć pomocy, która nie została zrealizowana, mimo że byliśmy świadkami tragedii, a nie uczestnikami działania.