BP #341 - Spóźniony słowik

Bajkowy podcast. Bajki i wiersze dla dzieci. Julian Tuwim. Spóźniony Słowik. Płacze pani Słowikowa w gniazdku na akacji. Bo pan Słowik przed dziewiątą miał być na kolacji. Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze trzyma. A tu już po jedenastej i Słowika nie ma. Wszystko stygnie, zupka z muszek na wieczornej rosie, sześć komarów nadziewanych w konwaliowym sosie, motyl z rożna przyprawiony gęstym cieniem z lasu, a na deser tort z wietrzyka w kiężycowym blasku.

Może mu się coś zdarzyło? Może go napadli? Szare piórka oskubali? Srebrny głosik skradli? To przez zazdrość. To skowronek z bandą skowroniątek. Piórka głupstwo, bo odrosnął. Ale głos, majątek. Nagle zjawia się pan Słowik. Poświstuje, skacze. Gdzieś ty latał, gdzieś ty fruwał. Przecież ja tu płaczę. A pan Słowik słodko ćwierka. Wybacz moje złotko, ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą.