BP #035 - Wierszyki od Pani Krysi

Autor: Krystyna GrysCzyta: Wojciech StrózikRak i żabkaW wielkim stawiejak morze prawie.Mieszka samotny rak,-dlatego smutny tak.Nudzi się troszeczkę- chciałby mieć żoneczkę.Zakochał się w żabce,do uszka jej szepce.O rękę ją prosi,odmowy nie znosi.Lecz ona się dąsa.- Nie lubię cię w wąsach.Zgolić wąsy? Wielkie nieba,tu się zastanowić trzeba.A żabka dodaje jeszcze:-Starają się o mnie leszcze.Minęło czasu niewiele,spotkali się znów w niedzielę.Raczek modny niesłychanie,dziś czerwone ma ubranie. Żabusia cała w zieleni,piękna, aż w oczach się mieni.Chcieliby przejść się dziś,lecz im trudno razem iść.Ona skacze tylko w przód,taki jest jej dziwny chód.Raczek idzie, ale w tyłjakby pokręcony był.Chociaż każde z nich się stara,niedobrana to jest para.Skąpa gęśNa podwórzu gęś Agatazwiedza czasem kawał świata.Choć zajmuje pół kurnika,kur i kaczek wręcz unika.Kryje skarby swe po kątach,bo wiadomo, że jest skąpa.Kiedyś przyszła kaczka lichai tak do sąsiadki wzdycha:-Bardzo chciałam prosić ciebie,gąsko ratuj nas w potrzebie.Choćby chlebek, choćby kasza,radość byłaby to nasza,gdybyś pomóc nam zechciała,do zjedzenia coś nam dała.Na to gęś odparła hardo:-Nic wam nie dam!- Głos brzmiał twardo.- I cóż z tego, żem bogata.Mam na utrzymaniu brata-.Przykra cisza tu zapada.Kaczka zasmucona, blada,zawiedziona bardzo srodze,idzie, płacze, szlocha w drodze.Tutaj dam wam myśl mą złotą:Z biednym dzielcie się z ochotą.Z obdarzania kogoś szczerzenikt radości nie odbierze.Lew i lwicaMieszka w buszu pewna lwica,grzywą męża się zachwyca.- Drogi mężu: piękna grzywa,ale jest coś trochę krzywaJuż nożyczki ma i grzebień.- Będę teraz strzygła ciebie. Lwu się grzywa z trwogi jeży:- Tylko strzyż mnie jak należy.Chociaż strzygła go fachowo,mąż się ocknął z łysą głową.Lew zgniewany zęby szczerzy,własnym oczom wprost nie wierzy.- Jakżeś ty mnie oszpeciła!W lwa łysego zamieniła.I ze wstydu skrył się w buszu:- Nigdy stamtąd się nie ruszę.Dam tu radę, myśl zrozumiesz:„ Nie rób tego, co nie umiesz!”