Podkast Pięciu Smaków, odcinek 85: "Ghost in the Shell", czyli czy androidy śnią o posiadaniu duszy?
Na fali powrotów klasycznych filmów w odrestaurowanych wersjach, w kinach w Polsce pojawia się po raz pierwszy "Ghost in the Shell" Mamoru Oshiiego z 1995 roku. Arcydzieło anime zdobyło wielką rzeszę fanów nie od razu i nie dzięki seansom kinowym, a za sprawą dystrybucji na kasetach VHS. Fama filmu ze świetną akcją, ale też głęboko filozoficznego i pięknego wizualnie (innowacyjna technika realizacji łączy tradycyjną animację z technikami cyfrowymi), poniosła się po świecie i trwa do dziś. Major Motoko Kusanagi, cyborg z Sekcji 9, prowadzi śledztwo w sprawie nieuchwytnego Władcy Marionetek. Ta pozornie prosta historia szybko okazuje się pretekstem do jednego z najbardziej fascynujących i gęstych od znaczeń filmów science fiction, jakie kiedykolwiek powstały. Całość zanurzona jest w niepodrabialnym, kontemplacyjnym nastroju, którego rytm wyznaczają wydłużone sekwencje życia miasta (wzorowanego na Hongkongu lat 90.) i dźwięki wybitnej muzyki Kenjiego Kawaia. Rozmawiamy o "Ghost in the Shell" ponad 30 (!) lat po tym, jak film ujrzał światło dzienne i trzy lata przed czasem, w którym rozgrywa się jego akcja. Skąd reżyser czerpał inspiracje do tej opowieści, i kto się na niej później wzorował? Czy film się zestarzał, czy wręcz przeciwnie – w dobie AI stał się proroczym traktatem o istocie bycia?
Podkastcy omawiają krytykę i pozytywne reakcje na film, jego autorskie podejście i wpływ na inne tytuły.
Podkastcy analizują wizualną i dźwiękową strukturę filmu, podkreślając jego unikalne aspekty.
Podkastcy omawiają technologię i animację wykorzystaną w filmie Ghost in the Shell.
Podkastcy analizują filozoficzne i metafizyczne aspekty filmu, jego znaczenie dla przyszłości i technologii.
Podkastcy skupiają się na końcowych scenach i perspektywie filmu, podkreślając jego niekonwencjonalne podejście.
Rozmówca krytykuje remał Ghost in the Shell, podkreślając, że film hollywoodzki nie zachował głębokości filozoficznych aspektów oryginału, podkreślając konflikty z Kartezjuszem i role postaci Puppet Mastera.
Rozmówca wspomina o drugiej części Ghost in the Shell nakręconej przez Mamoru Osi i porównuje ją do Avalon, podkreślając wyjątkowość jej wizji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Na fali powrotów klasycznych filmów w odrestaurowanych wersjach, w kinach w Polsce pojawia się po raz pierwszy "Ghost in the Shell" Mamoru Oshiiego z 1995 roku. Arcydzieło anime zdobyło wielką rzeszę fanów nie od razu i nie dzięki seansom kinowym, a za sprawą dystrybucji na kasetach VHS. Fama filmu ze świetną akcją, ale też głęboko filozoficznego i pięknego wizualnie (innowacyjna technika realizacji łączy tradycyjną animację z technikami cyfrowymi), poniosła się po świecie i trwa do dziś.
Major Motoko Kusanagi, cyborg z Sekcji 9, prowadzi śledztwo w sprawie nieuchwytnego Władcy Marionetek. Ta pozornie prosta historia szybko okazuje się pretekstem do jednego z najbardziej fascynujących i gęstych od znaczeń filmów science fiction, jakie kiedykolwiek powstały. Całość zanurzona jest w niepodrabialnym, kontemplacyjnym nastroju, którego rytm wyznaczają wydłużone sekwencje życia miasta (wzorowanego na Hongkongu lat 90.) i dźwięki wybitnej muzyki Kenjiego Kawaia.
Rozmawiamy o "Ghost in the Shell" ponad 30 (!) lat po tym, jak film ujrzał światło dzienne i trzy lata przed czasem, w którym rozgrywa się jego akcja. Skąd reżyser czerpał inspiracje do tej opowieści, i kto się na niej później wzorował? Czy film się zestarzał, czy wręcz przeciwnie – w dobie AI stał się proroczym traktatem o istocie bycia?