Zabawa w chowanego
Skura, słuchając jednego z ostatnich Nawiedzonych podcastów, dał się namówić na nieplanowany zakup i dzisiaj sam zaprasza Was na omówienie
Natomiast już słyszycie, że prowadząc nie jest tak łatwo skupić się na odpowiednim słownictwie. Również czytając książkę Jacka Ketchama nie jest łatwo skupić się na rzeczywistości i trzymać się jej, trzymać się teraźniejszości, bo jest to rzecz bardzo nostalgiczna. przywołująca wspomnienia, czy to z liceum, ze studiów, ze szkoły podstawowej. I książka licząca sobie 230 stron nie jest aż tak krótka, jak zachwalał ją podcaster Burial. 140 stron?
Więc zauważyłem stację benzynową 4,19, a jeździłem po dwóch stacjach, wszędzie było za 4,39. No i co? Okazało się, że straciłem 20 groszy na litrze. I tak straciłem mniej niż główny bohater książki amerykańskiego pisarza, Jacka Ketchama, książki, której akcja odbywa się w Maine, czyli Klimaty Kingowskie. Nie jest to daleki trop interpretacyjny, bowiem Książka właściwie od samego początku pokazuje nam codzienność nawet nie małej miasteczkowej społeczności, ale grupki znajomych, czterech kolegów.
Główny bohater, który w narracji pierwszoosobowej wszystko opowiada, opowiada o dziewczynie Casey, jaką spotkał, jak jej się zakochał oraz o dwóch kolegach i koleżance jeszcze jednej, Czyli obserwujemy dwie pary. Dwie pary ludzi w młodym wieku, którzy w okresie wakacyjnym, bodajże w lipcu albo w czerwcu, czy to bar, czy to jakaś fucha, czy to spotkanie na plaży, bo właśnie książka ta odbywa się gdzieś nad morzem, podobnie jak inna książka Jacka Chekechama, którą czytałem, czyli poza sezonem. Jak widać,
Jack lubi, żeby gdzieś w tle było morze, wybrzeże. Jest to coś, co w jakiś sposób bohaterów ogranicza, przytłacza, a właściwie doprowadza do skrajności. Tajemniczy dom, tajemnicze mieszkanie, właściwie domostwo, które jest celem naszej gromadki, właśnie leży nad morzem. Od samego początku zostałem obdarzony historiami bardzo takimi właśnie osobistymi. Obyczajowość. To jest coś co ujęło mnie to. Wręcz ja nie chciałem żeby wchodził tutaj horror.
Ja nie chciałem żeby to się przeradzało w jakąś masakrę. Ja chciałem jakiegoś rozwiązania tej intrygi, która jest bardzo znikoma. Chciałem rozwiązania takiego niedopowiedzianego, jakiegoś troszkę może z innego świata, nawet jakieś takie coś niedopowiedzianego, bo historia jest prosta. Chłopak zakochuje się w Casey, chodzi z nią wszędzie, spotyka się z nią, całe szczęście ona też jest w nim zakochana, ale coś z nią jest nie tak. I właśnie to jest ten haczyk, na który łapie nas Jack Ketchum. Coś z dziewczyną jest nie do końca w porządku. ponieważ jest bardzo taka odważna.
Ale tutaj Jack Ketchum wpada na dobry pomysł, żeby wyjaśnić nam tajemnicę, która stoi za tą postacią sięgającą gdzie tylko zechce. Która wprowadza taki ferment, która jest taką trochę rozwedrzoną, niebojącą się niczego młodą dziewczyną. Otóż on tłumaczy jak to się stało, a właściwie dlaczego ona tak może reagować. O matko, widzicie? To jest niebezpieczne. A już powiem wam, że jak tutaj wsiadałem do tego samochodu, to poczułem pajęczynę. Wiecie, drobną nitkę pajęczyny, kiedy wchodzę do samochodu. A to dlatego, że jest upał.
Pokazuje nam coś, co rzeczywiście mogło się wydarzyć, jednak skojarzenia miałem właśnie z tą drugą książką Jacka Ketchuma, którą czytałem i mnie się wydało to już bardzo wtórne. Hide and Seek pochodzi z 1984 roku. gdzie Dallas Meyer czy Dye Meyer, bo Jack Ketchum to jest pseudonim tego pisarza, z 1984 roku to napisał i dla mnie to już było wtórne, bo dla mnie to rozwiązanie było bardzo podobne do tego, co dostałem w Poza Sezonem, gdzie w Poza Sezonem jakby nie miałem żadnych zastrzeżeń. Tutaj wydaje mi się i obawiam się, że każda kolejna książka Jacka Ketchuma będzie kończyła się jakąś makabrą, jakimiś zdeformowanymi ludźmi.
Bo ja zaczynam być znużony. Jeżeli następna książka będzie podobna, to będzie to ostatnia książka, jaką przeczytam Jacka Ketchama, a nie chciałbym tego, bo twórca rzeczywiście czuje narrację, wchodzi się w to, zżywa się z tymi bohaterami, pomimo, że jest to krótka opowieść. No powiem wam, że ja mam wrażenie, że przeżyłem z tymi bohaterami te przygody. Ja mam wrażenie, że chodziłem z nimi nad morze popływać. Wręcz przypominały mi się moje chwile ze swoimi znajomymi i aż łezka w oku mogła się zakręcić. Tak więc książkę oceniam pozytywnie, choć pewne mankamenty dostrzegam. Myślę, że ocena
Kilka dni temu skończyłem czytać i właśnie jestem w drodze i czułem, że mogę to teraz właśnie nagrać, pomimo że nie mam klimatów wakacyjnych. ale raczej takie właśnie przejściowe drogi, takie cholerstwa właśnie. Książka Jacka Ketchama trafiła w odpowiedni grunt, jak to się mówi, w odpowiednim czasie i dlatego też powiem, że do końca obiektywnie jej nie jestem w stanie może ocenić i być może jest to chłam, ale ja już się o tym nie przekonam, bo już nie będę jej czytał drugi raz. Więc po takim wywodzie sami musicie sobie odpowiedzieć, czy można mi zawierzyć, czy macie ochotę na coś takiego, a ja na pewno mam ochotę zacichnąć, znaczy ucichnąć i napić się herbaty, jaką tutaj mam w termicznym kubku.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.