"Znachor". Odcinek czwarty - "To jest profesor Rafał Wilczur"

Więc uznał Pan go za wiarygodnego człowieka, który nie naruszy zobowiązania. Tak. Zresztą nie omyliłem się, bo przecież nie uciekł. Dziękuję. Więcej pytań nie mam. Czy oskarżenie ma jeszcze jakiś świadków? Nie, Wysoki Sądzie. Czy obrona chce powołać kogoś na świadka? Tak. Mam zaszczyt zaprosić na świadka luminarza nauki, świetnego chirurga, persona gratissima świata lekarskiego w kraju, profesora Dobranieckiego. Cicho! Wysoki Sądzie, szanowni Państwo, Zwrócono się do mnie jako do chirurga, bym zbadał stan zdrowia kilkunastu pacjentów.

Antoni Kosiba wpatrywał się weń intensywnym i jakby nieprzytomnym wzrokiem. Na jego ustach zjawił się niezrozumiały uśmiech, niepewny i pytający. Dobraniecki nerwowo poprawił się na krześle i zaczął przyglądać się prokuratorowi, który właśnie rozpoczął swoją mowę. Za pewne części z państwa wyrok pierwszej instancji wydał się może zbyt surowy. W końcu oskarżony Antoni Kosiba nie jest najgorszym przedstawicielem szarlatanerii. A przez fakt, że wiele osób po doświadczeniu jego praktyk znachorskich poczuło się lepiej, można uznać go za nader biegłego w swoim fachu.

Kosiba pomocy udzielał bezinteresownie lub prawie bezinteresownie, więc wielu z Państwa uważać może, że oskarżonemu należy się miłosierdzie. Ale my tu nie reprezentujemy miłosierdzia. Jesteśmy przedstawicielami prawa. Prawa, które oskarżony notorycznie i bez żadnej skruchy łamał. Profesor Dobraniecki starał się skupić uwagę na wywodach prokuratora, lecz nie dawało mu spokoju nieznośne wrażenie. Wprost czuł na karku wzrok tego kosiby. Prawie z gniewem odwrócił się do niego i zdziwił się.

Panie Kosiba. Śmiało. Ma pan prawo do obrony. Ale ja nie mam nic do powiedzenia. Znachor usiadł. Po sali rozszedł się pomruk zdziwienia. Sędzia ponawiał prośby o uciszenie, lecz obecne audytorium zbyt było podniecone kwiecistą mową obrońcy i zaklętym milczeniem oskarżonego. Gdyby czyjekolwiek oczy zwróciły się w tej chwili na profesora Dobranieckiego, zdziwiłby się każdy. Profesor zbladł nagle. Zrobił ruch, jakby chciał zerwać się z krzesła. Ten głos! Ja znam ten głos! Latami przecie wsłuchiwał się w jego brzmienie.

Ja znam tego człowieka. W sali sądowej zaległa cisza. Znachor podniósł spuszczoną dotąd głowę i z rosnącym zdziwieniem wpatrywał się w Dobranieckiego. Z całą pewnością stwierdzam, że ten człowiek nie jest wiejskim znachorem i nie popełnił w związku z tym zbrodni nielegalnego leczenia ludzi. Przed państwem Stoi mój mistrz, profesor Rafał Wilczur. Dziś cały kraj obiegła niesamowita wiadomość. Zaginiony przed laty profesor Rafał Wilczur cudownie odnalazł się. A wszystko dzięki procesowi, w którym świadkiem był jego dawny współpracownik, obecny kierownik założonej przez niego kliniki, profesor Dobraniecki.