Umierająca matka to najgorszy potwór | Agata Kulesza

Grałaś tam Dorotę i teraz po 30 latach wracasz do matki, tym razem już do samej matki, do postaci głównej i grasz w Teatrze Ateneum. Ale wiesz co, ja jeszcze pisałam pracę magisterską o matce. O to wspaniale. Tak, pisałam pracę magisterską rola matki w matce Witkacego. Nic z niej nie pamiętam, także nie mogłam jej odkopać, żeby ją przeczytać na nowo. Ale wróciła mi, nawet początkowo, jak dostałam tę propozycję, mówię, Jezu, może to jest jakieś takie kółko, że to już jest koniec, skoro od tego zaczynałam, to może to jest końcówka. Rzeczywiście ten dyplom, wspaniały dyplom, tam było pięć matek. No bo to był dyplom, trzeba było dać się pokazać aktorkom. I Wiesiu Komasa tak to poprowadził, że ja z kolei jako Dorota,

Po to też jest taki teatr, żeby się nad tym zastanowić, bo zawsze coś można zmienić, czy się przyjrzeć i ja wiem, że Witkacy jest pewnie trudny, ale ta relacja, bo pewnie te intelektualne wszystkie idee, które przedstawia Leon jako swoje, Czy epilogowaty akt są intelektualnie trudne, ale figura matka-syn jest zrozumiała dla wszystkich. Tak, myślę, że tutaj jest też taki, bo ja się też tego bałem, dlatego, że zawsze jest bardzo trudne, Że to czasami zjada przedstawienie, że człowiek mówi Jezus, ja już nic nie rozumiem, wyłączam się. Ale tu potem Ania daje taki sygnał, że te jego idee i to wszystko, ten jego cel w życiu wrzuca po prostu mu do wózka na zasadzie to jest teraz twój cel w życiu, bo jak się urodzi dziecko, to po prostu to jest twój cel w życiu, koniec.

Tak, jakby zwolniłaś się z obowiązku robienia czegoś na siłę. I Adam mówi, ty miałaś odpoczywać. Jezu, mówi, co za nagle. Nigdy nie wiesz, kiedy ten moment nastąpi. Nigdy nie wiesz, co cię zainspiruje, kiedy będziesz miał poczucie, że to jest coś, czego się trzeba przytrzymać. Więc tych inspiracji trzeba szukać naprawdę i w ludziach, i w książkach, i w obrazie, i w obserwacjach. I też nie wiadomo, czy się znajdzie. Ale początkowo Nie gram od razu, czytam to na tych próbach czytanych, wydaje mi się, że dosyć nabiało, a później nagle tak zbieram te klocki do tego koszyka i próbuję coś z tego tkać. Ale cię dobrze rozumiem, że to jest moment, w którym ta postać jakby jak dybuk po prostu wywala się z ciebie, że to już jest ten zaczątek tego kogoś innego w tobie?