Zaginięcie Janet March

Perry pochodził z Chicago. Jego ojciec był byłym wojskowym z wykształcenia farmaceutą, który właśnie służył w wojsku w różnych oddziałach medycznych. Jego matka, Zippora, zmarła, gdy chłopiec miał 9 lat. Oficjalnie z powodu przypadkowego przedawkowania leków nasennych, ale nieoficjalnie było to samobójstwo. Jej mąż Artur wychował Perego i dwójkę jego rodzeństwa, Rona i Kafi, sam, zupełnie poświęcając się im. I zdało się, że jego ciężka praca i poświęcenie przyniosły efekty. bo wszyscy zdało się wyrośli na odpowiedzialnych, produktywnych, szanowanych członków swoich społeczności. Kathy została dentystką, a Ron i Perry zostali prawnikami.

Perry skończył studia ze świetnymi wynikami podobno i od razu znalazł staż. Janet i Perry pobrali się kilka lat później, w roku 1987. Kilka lat później jej rodzice pomogą parze zbudować ich wymarzony dom, czy też wymarzony dom Janet, który ona sama zaprojektuje i urządzi. Niedługo po jej ślubie Artur Marcz, ojciec Perego, przeniósł się do Nashville z Chicago, poniekąd przeniósł się tam za nimi, po tym, gdy wpadł w tarapaty finansowe i stracił swój dom, który też Pere zaczął wspierać ojca finansowo. Wielu pożyczek i pomocy udzielili mu również rodzice Janet, którzy, jak widać w tej historii, są bardzo hojni.

Wspierają nie tylko swoją córkę, ale właśnie również jej wybranka, jej męża i jego rodzinę. Płacą za szkołę Perego, teraz pomagają jego ojcu, gdy ten wpadł w kłopoty finansowe. Zarówno ojciec i syn bardzo dużo zawdzięczają, jak i też w zasadzie stają się zależni od Lewinów. Pomimo tej pomocy jednak w roku 1991 Artur ogłosił bankructwo i przeniósł się do Meksyku, gdzie zamierzał żyć ze swojej emerytury, gdzie oczywiście jego amerykańska wojskowa emerytura pozwalała mu na dosyć przezwoite życie w Meksyku. Zamieszkał w miejscowości, mam nadzieję, że dobrze to wymawiam, Achichic,

W roku 96 para będzie miała dwójkę dzieci, pięcioletniego wtedy Samsona, Samiego i dwuletnią Ziporę, która swoją drogą dostała imię po swojej babci, mamie parego. Parę zatrudnia również nianie na pół etatu Elle Goldschmidt. Ich życie brzmi więc jak naprawdę udane życie. Piękny dom, dwójka dzieci, udana kariera, czego chcieć więcej. Mam wrażenie, że tak się złożyło, że ta historia, jak i właśnie historia z kilku poprzednich odcinków, wszędzie widzimy coś podobnego. Rodziny, które właśnie rozpozoru wydaje się są szczęśliwe, ich członkowie odnoszą sukces, są właśnie, nie wiem, lekarzami, prawnikami, zewnątrz wszystko wydaje się być w porządku, ale za tą fasadą okazuje się, jest cała pajęczyna kłamstw, oszustw, zdrad i problemów.

Niewiele tak do końca wiadomo o problemach Janet i Perego do 1996 roku. A to dlatego, że Janet była, jeżeli o to chodzi, bardzo zamknięta w sobie. Jeżeli coś pomiędzy nią a Perem było nie w porządku, jeżeli nie mogli się w jakiejś kwestii dogadać, jeżeli mieli jakiś problem, to Janet nie była skora do tego, aby np. pędzić do swoich rodziców czy przyjaciółek i zbierzać się z tego, co się stało. Była jedną z tych osób, które bardziej trzymały to wszystko w sobie. Jeżeli miała z kimś problem, to chciała ten problem rozwiązać z tą osobą, niekoniecznie wciągać w ten konflikt osoby z zewnątrz.

Robotnicy skończyli pracę i wyszli około godziny 17. I potem mamy jedynie słowa Perego, jeżeli chodzi o to, co dzieje się dalej. Ale według niego rodzina zjadła obiad, wszystko przebiegło tak jak zawsze. Janet później poszła jeszcze krótko pracować do swojego studia, a Pery wykąpał i położył dzieci spać. Jak później powie, gdy zszedł na dół gdzieś po 19.30, zobaczył, że Janet spakowała trzy duże torby, tak jakby gdzieś wyjeżdżała. Po jakimś czasie Janet wyszła ze swojego gabinetu i po krótkiej kłótni powiedziała mu, że wyjeżdża na dwa tygodnie, na 12 dni tak dokładnie. Oświadczyła mu, że przez jego ostatnie problemy ma go dość, jest zmęczona, ona czuje, że za dużo robi i że teraz pora na Perego, czas na Perego, aby został w domu sam z dziećmi i aby miał cały dom na głowie.

Marisa zostawia więc swojego syna. W domu, jak widzi, jest też ich niania Ela. Jednak Marisa nie widzi tego dnia ani Janet, ani Perego. Dowiaduje się od małego Samiego, że jego mamy nie ma w domu, że tata jest w swoim gabinecie obecnie, ale jest bardzo zajęty i nie może do niej wyjść. O poranku do domu przyjechała również pracownica z serwisu sprzątającego, która właśnie przyjeżdżała tam średnio raz na tydzień. I która jak później zesna tamtego dnia czyściła podłogi. Jednak jak też później zesna, tamtego poranka dom był dziwnie czysty. Janet była znana z tego, że otrzymywała ich dom w nienagannym porządku.

Ale tamtego dnia i tak wyjątkowo, ona jak później zesna, prawie że nie miała za dużo do roboty. W domu było tak czysto i był tak uporządkowany. Marisa jednak, ta znajoma, później zesna, że gdy przywiozła tam swojego syna i czekała w przedpokoju, aż może ktoś do niej wyjdzie, to zobaczyła w holu duży perski dywan, zwinięty w rulon perski dywan, który leżał tuż obok drzwi do gabinetu Perego. Rozmawiała wtedy z samym, który zresztą siedział czy nawet skakał po tym dywanie, który właśnie powiedział jej, że jej tata jest zajęty. I gdy kilka godzin później przyjechała odebrać swojego syna, to zauważyła, że tego zwiniętego dywanu już nie ma. To jest coś, co później w tej sprawie nabierze dużego znaczenia.

Gdy jednak teściowie dowiedzieli się, że Perry zabrał dzieci poza stan, że zabrał je do Chicago, wnieśli do sądu rodzinnego wniosek o prawa do wizyt, do widywania się z dziećmi. I chcą, aby Perry ponownie z dziećmi sprowadził się gdzieś bliżej nich. Perry oczywiście później zezna, że ten wyjazd z Nashville to nie była żadna ucieczka, on nie uciekał przed konsekwencjami, Ponieważ, jak twierdzi, do dziś zresztą jest niewinny, nie zrobił swojej żonie krzywdy i nie wie, co się z nią stało. Po prostu próbował zapewnić sobie i swoim dzieciom byt. To, jak teściowie nagle odrzucili się przeciwko peremu. którego wcześniej traktowali jak własnego syna, jak mówili, i któremu wcześniej bezgranicznie wierzyli, to wszystko było spowodowane m.in. tym, że Janet nie wróciła, tak jak zapowiedziała.

Gdzie jeszcze mogli uwierzyć w to, że Janet... po jakiejś małżeńskiej kłótni, przechodząc jakiś kryzys, może wyjechałaby na jakiś czas, byli na 100% przekonani, że wróciłaby do swoich dzieci, że gdyby chciała zostawić parego, to nie porzuciłaby z nim dzieci, a zabrałaby te dzieci ze sobą. Na pewno już nawiązałaby z nimi jakiś kontakt. To wszystko powodowało, że zaczynali wątpić w historię, jaką o tamtej nocy opowiedział Impery. Do tego sposób, w jaki samochód został znaleziony, jak został porzucony, ze wszystkimi jej rzeczami w środku, jak i właśnie również różne nieścisłości w jego historii oraz rzeczy, których nie wiedzieli wcześniej na jego temat i których teraz zaczynali się powoli dowiadywać.

I dosyć szybko odkrył, że osobą, która przychodzi, sprawdza tę skrytkę i która w końcu zabrała zostawiony tam list, był właśnie Perry March. Pere mu dano więc wybór. Mógł albo odejść dobrowolnie i sprawa zostanie zamieciona pod dywan, albo zostanie zwolniony. Dano mu trochę czasu na podjęcie decyzji. Jego szefowie sami zresztą nie chcieli afery i mieli nadzieję, że wszystko rozwiąże się i rozegra się po cichu. Pere mu dano trochę czasu na podjęcie decyzji, gdy jednak zwlekał z tą decyzją, został praktycznie z dnia na dzień zwolniony. Ta kobieta gryziła mu pozwem, więc Perry poszedł w końcu z nią na ugodę i aby uniknąć właśnie pozwu, zażytów o molestowanie w miejscu pracy, zgodził się wypłacić swojej ofierze 25 tysięcy dolarów za dość uczynienia.

Policja nie miała żadnych podstaw, nie mieli żadnych konkretnych dowodów. Niczego, co wskazywałoby na to, że na przykład zrobił Janet krzywdę. Najbliższym dowodem, najbliższą rzeczą, jaką mieli, która mogła łączyć Perego np. z porzuconym samochodem Janet, było to, że w nocy z 15 na 16 sierpnia był świadek, który widział mężczyznę prowadzącego rower na parkingu na osiedlu Bricksworth. To właśnie tam później znaleziono samochód Janet. Ten świadek później rozpozna Perego jako mężczyznę, którego tam widział. Pere miał rower, rower górski i tutaj właśnie powstało podejrzenie, że to Pere porzucił tam ten samochód, wpakował do niego rower i ponieważ było to tylko 10 km od domu, no to był to dystans

Książka jednak nigdy nie ujrzy światła dziennego, znane są tylko jej fragmenty. Następne dwa lata upłyną bez żadnych większych wydarzeń. Sprawa będzie praktycznie stała w miejscu. Lewinowy i Pere będą dalej w konflikcie, będą prowadzili taką trochę wojnę podjazdową, która również będzie ciągnęła się przez kolejne lata. I Pere z powodu całej tej sytuacji i wszystkich brudów, jakie wypłynęły na jego temat, nie miał praktycznie w ogóle szans na znalezienie pracy w swoim zawodzie. W końcu więc w maju 1999 roku Podejmuje decyzję, zabiera dzieci i przenosi się do swojego ojca w Meksyku, który dalej mieszka wtedy w domu na osiedlu dla emerytów w tej miejscowości Ajijic na obrzeżach Guadalajary, tuż nad malowniczym jeziorem Chapala.

W Stanach każdy może w taki sposób kogoś pozwać i przegrany w takim wypadku często właśnie winny jest w spore odszkodowanie. Niedługo później zresztą Lewinowie przyjechali do Meksyku, żądając wizyty z wnukami, bo na te wizyty zezwolił im sąd rodzinny, na co jednak Pery się nie zgodził i zatrzasnął im drzwi przed nosem. Lawinowie zostali w Meksyku i zaczęli w zasadzie kombinować, jak mogliby mu odebrać dzieci. W końcu zgłosili go do lokalnej policji, twierdząc, że Perry przebywa w kraju na nieważnej wizie. Bardzo możliwe, że też poszły za tym jakieś łapówki, kto wie. Perry został przez to też zatrzymany, aresztowany i zabrany do Guadalajary na przesłuchanie.

Ci bronili się znów mówiąc, że dzieciom grozi niebezpieczeństwo po rupie Komperego. Sprawa ciągnęła się tak po sądach przez prawie rok, aż w końcu wyrokiem sądu w kwietniu 2001 roku sami EZP sieli na pokład samolotu i zostali zrzuceni ojców w Meksyku. Wierzę, że dziadkowie mieli tutaj jak najbardziej dobre intencje, ale oczywiście takie uprowadzanie swoich wnuków, zabieranie ich nagle ze szkoły, wyrywanie ich z nowego miejsca, w którym się zadomowili i zabieranie do siebie bez uprzedzenia na pewno bardzo negatywnie się też na nich odbiło. W końcu jednak dzieci w 2001 roku wróciły do Meksyku, wróciły do Perego. Pere, zdaje się, triumfował w tym konflikcie.

Ale czy to na pewno wystarczało, aby udowodnić, że Perry jest winny? Zdaje się, że kwestia tego, czy Janet mogła potencjalnie zginąć z ręki kogoś innego, nie była tutaj nigdy dokładniej poruszona. nawet przez samego Perego czy jego obrońcę. Wydaje mi się, że to mogła być właśnie jedna z jego pierwszych linii obrony. To wcale nie jest tak, że Janet faktycznie spakowała się, wyszła, uciekła, porzuciła swoje dzieci, rodziców, męża i z nikim do tego czasu się nie skontaktowała i gdzieś żyje do dziś. Zdaje się, że nikt nie wierzy, że tak mogło być. Więcej sensu zdaje się może mieć na przykład to, że Janet zła po kłótni faktycznie wyszła z domu, pojechała gdzieś i może na przykład jeżdżąc gdzieś po mieście późną nocą może natknęła się na kogoś, czy spotkała się z kimś innym, kto zdobił jej krzywdę.

Bardzo szczegółowo omówili wykonanie planu, zakup broni, jak dokonać zamachu, kiedy, gdzie. Faryz miał się upewnić, że w pobliżu nie będzie dzieci Parego, ani żadnych innych świadków. Grasser zgodził się więc i faktycznie po wyjściu na wolność nawiązał kontakt z Arturem, z ojcem Parego w Meksyku. Artur, jak się okazuje, miał całkiem dobre pojęcie o tym, jak przeprowadzić taki zamach i jak nie zostać złapanym. Zasugerował Russellowi, gdzie i jak zdobyć broń, która nie może zostać wytropiona. Zasugerował, że wszystko powinno wyglądać jak próba włamania Ira Bunku. Myślał nawet o tym, aby podrzucić na miejscu zbrodni broń z cudzymi odciskami palców.

Gdy Perry zabrał go w tamte miejsce, było już w znacznym stopniu rozkładu, ale zdecydowanie nie były spalone. Zawsze uważam to za bardzo frustrujące, gdy mamy do czynienia ze sprawą, która jest praktycznie zupełnie zbudowana na zeznaniach świadków, dowodach poszlakowych, a nie ma w niej nawet nie tyle ciała, bo często zdarza się, że ludzie zostają skazani za morderstwo na podstawie dosyć mocnych dowodów, mimo że nie ma ciała. Ale w tej sytuacji nie ma zupełnie żadnych innych mocnych dowodów. Mimo tego w sierpniu 2006 roku ława przysięgłych uznała Perego-Marcha winnym morderstwa Janet. Został skazany na łącznie 56 lat pozbawienia wolności.

Z drugiej strony, lecz zdaje się, Artur Marcz przez całe swoje życie chronił swoje dzieci i bardzo je wspierał. Czy naprawdę tak nagle odwróciłby się od Perego i zeznał coś, co nie jest prawdą? Jest to zdecydowanie jedna z tych spraw, gdzie na końcu zawsze pozostaje taki lekki niedosyt, mimo że sprawa teoretycznie jest rozwiązana, bo dalej nie mamy pewności. Co stało się z Janet? Gdzie jest jej ciało? Nawet jeżeli jesteśmy przekonani, że Perry March prawdopodobnie jest winny. Mnie osobiście wydaje się, że jest winny. Wiele poszlakowych dowodów na to wskazuje. Chociażby fakt, że zatrudnia adwokata kilka dni po tym, gdy Janet zniknęła, jeszcze długo, długo przed tym, gdy jej zniknięcie zostaje zgłoszone na policję.