🍝 Spaghetti Polognese #59 | PODSUMOWANIE SEZONU 25/26

Z kolei dla Buksy zdecydowałem się wystawić ocenę 5,5. Te pół oceny obniżam za końcówkę sezonu, kiedy dostawał faktyczne szanse, ale tak jak wspominałem, trochę mnie rozczarował. Przechodząc dalej w dół tabeli czas na Sebastiana Walukiewicza, który w barwach Sassuolo, do którego jest wypożyczony Storino, zajął 11 miejsce. I mam wrażenie, że to był sezon, w którym w końcu znalazł on swoje miejsce na ziemi, ale może zacznę od statystyk. Bo jeżeli chodzi o samą Serie A, no to wśród Polaków Walukiewicz jest absolutnym rekordzistą. W tym sezonie rozegrał 34 spotkania, zaliczył 2855 minut, 33 razy pojawiał się w pierwszym składzie. Do tego dołożył jedną asystę bez żadnego gola.

Te liczby jeżeli chodzi o gole i asysty nie wyglądają już tak imponująco, ale to nie one w tym wypadku są tutaj najistotniejsze. Do tego również Walukiewicz dołożył dwa niepełne występy w Coppa Italia. Tak jak wspomniałem, mam wrażenie, że Sassuolo to w końcu jest miejsce idealne dla Walukiewicza. Klub, w którym nie ma szczególnie dużej presji, klub, w którym na spokojnie można się rozwijać. Też ja przez ostatnie sezony już zacząłem trochę oswajać się z myślą, że Walukiewicz no to raczej będzie taki trochę niespełniony polski talent, zawodnik, który Wraz z biegiem lat trochę osiadł na jednym konkretnym poziomie tego średniaka ligowego i można powiedzieć, że w tym sezonie też tak było, ale jednak był to zawodnik, który na tym średnim poziomie wyróżniał się solidnością, nie popełniał praktycznie żadnych ważnych i groźnych błędów.

Zaliczył w tym sezonie również kilka naprawdę bardzo solidnych występów, kilka dobrych meczów na tle wymagających rywali, chociażby pamiętam to spotkanie z Como. W tym sezonie również Walukiewicz stał się istnym żołnierzem Fabio Grosso, który jednocześnie był gotów grać na prawej obronie, która nie jest jego naturalną pozycją, był w stanie się do tego przystosować, był również w stanie grać na środku obrony jako ten partner swojego kolegi z bloku defensywnego, nie narzekał na swoją pozycję w drużynie, za każdym razem był gotowy, żeby pomóc swojemu zespołowi. I głównie dzięki temu wydaje mi się, że trzeba go nazywać jedną z tych głównych podpór i tym głównym fundamentem tego małego sukcesu z Sassuolo w tym sezonie, bo naprawdę patrząc na to, że Sassuolo było w tej konkretnej kampanii beniaminkiem,

No to spisali się oni rewelacyjnie. Jeżeli chodzi o przyszły sezon, no to tutaj spodziewam się, że na 99% zostanie on wykupiony przez Sassuolo. Jeszcze nie ma oficjalnej deklaracji, ale już praktycznie wszystkie media są pod tym kątem zgodne, że za około 5 milionów euro puścią Torino. Mam nadzieję, że w przyszłym roku będzie on kompletował nieco więcej liczb, mam nadzieję, że w końcu zdobędzie bramkę w Serie A, ale wydaje mi się, że będzie o to trudno. Natomiast też trzeba pamiętać, że Fabio Grosso najprawdopodobniej odejdzie z drużyny Nero Verdich. W momencie, w którym nagrywam ten odcinek już padło here we go od wielu źródeł mówiących, że Fabio Grosso przejmie drużynę Fiorentiny. Mam nadzieję, że Walukiewicz w Sassuolo zostanie. Mam też nadzieję, że trener, który do Sassuolo trafi będzie w stanie z niego korzystać.

Chciałbym, żeby grał on bardziej jako ten środkowy obrońca, być może jeden z trzech środkowych obrońców w tej trójce w bloku defensywnym, bo uważam, że tam ma on większy potencjał do rozwoju, ale mimo wszystko cieszę się przede wszystkim z tego, że w końcu był to sezon, w którym zagrał naprawdę dużo i zagrał na naprawdę bardzo solidnym poziomie. Za ten sezon zdecydowałem się mu wystawić bardzo solidną siódemkę, przy czym jest to siódemka mocniejsza niż w przypadku Nikoli Zalewskiego, bo pod kątem oczekiwań jakie miałem przed sezonem, no to Walukiewicz zaskoczył mnie zdecydowanie bardziej. Przed ostatnim interesującym nas w tabeli zespołem jest Parma, w której w tym sezonie występował Daniel Mikołajewski i w pierwszej rundzie tego sezonu również Adrian Benedyczak.

Mam nadzieję, że w przyszłym sezonie te dołki będą nieco mniej wyraźne, a też zostanie w Atalancie Pod wodzą Raffaele Paladino czy innego trenera i będzie w dalszym ciągu kontynuował swój rozwój w tym projekcie. Jeżeli chodzi o miejsce drugie no to tutaj czas na Sebastiana Walukiewicza. Tutaj jedno, że wziąłem pod uwagę faktyczne występy, które moim zdaniem były naprawdę dobre na bardzo solidnym poziomie i wydaje mi się, że z tej całej defensywy Sasuolo był on chyba jednym z najbardziej solidnych zawodników, a być może nawet najlepszym zawodnikiem. Ale też przed sezonem, prawdę mówiąc, nie miałem co do niego szczególnie dużych oczekiwań. Spodziewałem się, że będzie on trochę zawodnikiem jak Jakub Piotrowski, balansujący pomiędzy pierwszym składem a ławką rezerwowych. Który zaliczy około 1500-2000 minut.