The Legend of Piotr Białoń ( Rowerowe życie enduro kontra After Party ) | 022

Nie, tak profesjonalnie tutaj, że się zesrałem. Tak? Może trzeba, no nie mówię, muszę obniżyć jakość produkcji specjalnie. To było na rozgrzewkę. Powiedz mi, skąd się wzięła twoja przygoda z rowerem? Bo w sumie zacząłem grzebać trochę w internecie. No bo my się znamy, ale nie znamy się jakoś przelotnie, można by tak powiedzieć. Gdzieś na siebie wpadamy od imprezy do imprezy. A nawet chyba razem na rowerze nie byliśmy. To jest dziwne przez te lata. Byliśmy chyba na jesień na dołku tam u Dawida na chwilę? Jakoś się tam minęliśmy. Ty chyba już kończyłeś sesję, wjeżdżałem, więc... Kurde, i co się da znaleźć w internecie u moich początków? No właśnie nic, ale to popytałem i chciałem się dowiedzieć, skąd miałeś swój pierwszy rower. Kurde. Bo krążą legendy, bo to o, to jest piękne, bo to będzie The Legend of Piotr Białoń.

Wydaje mi się do tej pory. Która była najgorsza? No i gorsza to chyba ta, z którą aktualnie walczę, szczerze mówiąc, bo pierwszy raz jestem w takiej sytuacji. Miałem teraz operację nadgarstka pod koniec listopada, tylko że to była już druga operacja, bo po pierwszej się okazało, że się nie zrosła ta kość i tam było trochę komplikacji. No i teraz to nie wygląda zbyt optymistycznie. Nie wiem, jak w ogóle ten sezon będzie się kształtował, więc czekam. Coś tam się rehabilituje. Co ci się w nadgarstek stało? Jeszcze raz zamawiałem kość łódeczkowatą w 2015 roku. Miałem wtedy operację. No jakoś tak szybko wszystko się udało spoko i Może minęło z półtora miesiąca i tą ręką zacząłem ruszać, było ok, trochę mnie bolała, ale bardzo chciałem wrócić na rower, więc miałem taki patent, że owijałem ją powertapem, no to nakładałem usztywniać ortezę i wtedy dawało się jeździć.

Od dawna bardziej od strony filmowej, a ja mega się jaram jak ty jeździsz i dobra stylóweczka. Wiem, że ze skateparku, że jeszcze gdzieś tam z czasów z pick-upem. Ja nigdy nie przestałem jeździć na rowerze. Ja jeździłem, jeżdżę zawsze dla siebie i jakby nigdy się nie dzieliłem tym jazdym, no bo... Ok. Ja się śmiałem, że ktoś mnie... Zrób sobie edit, zrób sobie edit. Ja mówię, no i ten edit będę musiał nazwać All my friends are pros. Bo ze wszystkimi ludźmi, z jakimi ja się, powiedzmy, obracam... No wiem. Nie chcę teraz założyć, że się przechwalam czy coś, no ale tak się życie ułożyło, że każdy jest prosem w jakimś stopniu, nie? Czy Dawid Szymek, Dawid Czekaj, czy tam, wiesz, za granicę jakiś Fabio, coś tam, no wszyscy są prosi. I patrzysz, wiesz, na tych ludzi...

I potem patrzysz na swój zestaw trików i jazdy i ty nagle... Ale powiedz mi, czujesz taki renesans swojej jazdy? Że teraz jest dobrze? Jest dobrze, jak przesiadam się na duży rower. Ten mały rower jest fajny do trików. Ja siedziałem na skateparku całe życie, więc wyskoki z flyouta, jakieś triki na skateparku, to każdy głupi zrobi. Ale przełożyć te triki na dirt... A ja zawsze miałem... Ja się bałem dirtów latać, bo kiedyś nie było progu wejścia na dobre dirty. Bo przyjechałeś do Dawida, tam już były dwie hopy postawione i miałeś uczyć się latać tych hop na tym poziomie.

No i to mi psycha zawsze szybko siadała. No ale teraz jest więcej tego możliwości wejścia, wiesz, Szwecja, te airbagi wszystkie i nagle jest większe, wydaje mi się na przykład z Szubenem jak rozmawiam, że jest większe pojęcie na temat geometrii, która ci pozwala czuć się pewniej na rowerze. Że Szuben mnie uświadomił, że moja dirtówka, streetówka, parkówka to, że jest za krótkie, za dzikie, żeby na tym latać na hopach. Jasne, że jak jesteś na jakimś poziomie tak jak Dawid czy Emil, że musisz mieć jak najmniejszy rower, ale jak ty jesteś na etapie, że ty chcesz skoczyć hopy, czuć się pewnie, żeby zrobić tam trik, albo żeby czuć się pewnie na styl, To nie raz łatwiej na enduro skoczyć. To nie raz łatwiej na enduro. Zacząłem sobie jeździć też na enduro i skakać na tym enduro. Potem zacząłem się więcej kolegować.

Jakby poznałem chłopaków z Tripuli i chłopak i Dawid Czekaj ma ogromną wiedzę na temat jak ustawić rower, jak przygotować rower, żeby enduro było do skakania. I nagle te wszystkie elementy, które miałem ze skateparku, nagle udało mi się przenieść na powiedzmy dirty czy na jakieś wygibasy. Ale ja nie uważam się za dobrego rajdera. A ja Cię uważam. No dziękuję bardzo. Ja miałem jeden cel w życiu, żeby zrobić flipa przed trzydziestką, bo robiłem fronty w gąbkę i jakieś może poduchy, ale jakby flipa całe życie się bałem i dopiero flipa odblokowałem tam w wieku 29-28 lat chyba. Nice. No, tailwhipa zapomniałem. Zapomniałeś? Zapomniałem tailwhipa. W pół roku zapomniałem tailwhipa. Najgorzej. Miałem tailwhipa jeden na jeden i nagle nie jestem w stanie zakręcić tailwhipa, bo mi się blokada na głowę włączyła, nie?

Ale nie możesz go złapać? Nie, nie mogę zakręcić. Wiesz, no tailwhipa kopiesz, wyciągasz w lewo nogę, tu wystawiasz, ciach, pięknie. A ja nagle chcę kopać jak na hulajnodze dwiema nogami, przez co zacząłem się stresować i jeszcze bardziej się zablokowałem. No, to jest słabo. Mega dziwne, ale to jest fajny trik. A chciałem strasznie na enduro w niego wsadzić, bo to jest tylko chude zakręcić, poczekać i... Chciałbym, żeby tak było. Ostatnio słuchałem podcast z Morganem Wade'em. Tłumaczyli sobie, jak się robi telewipa z one-handem. Tak, Enerson gadał, no kurde, ty masz, Morgan, fajne te telwipy z one-handem, ja też bym takie chciał, ale a co ci, wiesz, nie działa w tym telwipie? No wiesz, no rower mi ucieka, nie no, robisz taila, puszczasz tą rękę i czekasz, aż ci rower wróci, ty nawet nim nie kręcisz, on musi wrócić, nie?