Spacer dwudziesty dziewiąty: Potrzebuję twoich siedmiu minut

Krótki (w nagraniu) spacer zaczynamy od wielkich marzeń o podboju reklamowym Warszawy — bo jak robić, to tylko grubo i najlepiej od razu na fasadzie Pałacu Kultury. Życie jednak to nie tylko spektakularne akcje marketingowe i sukcesy w robocie, ale też prozaiczne problemy z nagrywaniem i melancholia, która dopada nas w najmniej oczekiwanych momentach.Pojawia się wątek o brutalnej prawdzie o egzystencji w chwili, kiedy okazuje się, że codzienność to nie tylko „rurki z kremem i miętolenie cycków”, ale przede wszystkim mierzenie się z trudnymi rzeczami. I jest też o tym, że „każdy ma własne porno”, bo każdy z nas ma swoje specyficzne fiksacje, napędy i tematy, które go pochłaniają bez reszty.Łukasz dzieli się tym, jak to jest nieść w jednym plecaku wkurw, smutek i cichą nadzieję jednocześnie, a obaj mówimy o tym, że rodzicielwsto nie jest prostą sprawą.Nastąpiła również awaria jednego z mikrofonów (czytaj: KTOŚ wyłączył przez nieuwagę nagrywanie mikrofonu Łukasza — ta osoba została już przykładnie ukarana), czego skutkiem jest nieco słabszy fragment w środku tego Spaceru — odzyskaliśmy co się dało z drugiego mikrofonu.Z punktu natomiast mając na uwadze, że w trakcie poprzedniego Spaceru nie pojawił się wątek karpiowy, tym razem nadrabiamy to karygodne niedopatrzenie.———Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu ⁠buycoffee.to/alepoco i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem” na marketing naszego przedsięwzięcia — nie mamy jeszcze wystarczająco środków na oklejanie PKiNu, więc jeśli chcecie się dowiedzieć, czy nam się uda, to każda wpłata przybliża nas do tego celu…Zapraszamy również do czytania na https://alepoco.substack.com.⁠———Dziękujemy Wam wszystkim za to, że chcecie nam towarzyszyć w tej podróży przez zakręty codzienności.Bartek i Łukasz