#8 Ale Wiocha! | Mikołaj Gospodarek
Przyjechał do Złotoryi zaledwie kilka lat temu. Pomiędzy rodzinną Częstochową a Pogórzem Kaczawskim były: Monachium, Gdynia, Kampinos i Wrocław. Kim jest i co tu robi? Dziś dwóch facetów przed mikrofonem rozmawia o Kaczawach, Wojcieszowie vs. Świerzawie i dlaczego to takie ważne, ze "w Złotoryi nie ma basenu". Galeria kaczawska jest pod linkiem: https://www.gospodarek.pl/kraina-wygaslych-wulkanow/ oraz https://www.gospodarek.pl/zlotoryja/ Pozdrawiam serdecznie | Robb Maciąg
Jedną z pierwszych myśli to właśnie było, żeby się zatrzymać gdzieś tutaj. Boże, kiedy powiedziałeś zatrzymać się, to jest w życiu Mikołaja Gospodarka bardzo ważne słowo, prawda? Myślę, że tak, ale to zatrzymanie to też jest pewnego rodzaju fascynacja i wynik tego, że ja nie czuję, że ten region jest w stanie mnie znudzić. To jest właśnie to, co powiedziałem, że czego tutaj nie dotknę. Zacząłem teraz czytać o historii Złotoryi. Wydawało mi się, że na Allegro dostałem wszystkie możliwe książki, po czym spotkałem Basię, która mnie gdzieś tam na Facebooku znalazła i przyniosła mi całą siatkę książek o Złotoryi. Mówimy o Basi Zwierzyńskiej? Dokładnie. Ja nie chciałem nazwiska przekręcić, więc na szczęście uratowałeś sytuację, ale ją serdecznie pozdrawiam.
Teraz trudno się tym ludziom jest odnaleźć. No bo nie tak to wszystko było tu pomyślane. Tu były gospodarstwa, gdzie ludzie uprawiali ziemię. Więc to też pewnie inaczej się żyło, niż żyje się teraz. Także dla wielu osób myślę, że nadal wyzwaniem jest tutaj być, mieć jakiś pomysł na siebie, no bo coś tutaj trzeba robić. Tak jak czytam gdzieś na jakichś forach o Złotoryi, no wiele osób traktuje to miasto jako sypialnię. Ja też to widzę, że to miasto jest totalnie wyludnione. Nie ma basenu. Nie ma basenu, tak. To jest stały element wszystkich jakichś tam dyskusji. To się przewija, że nie ma basenu. Chociaż kompletnie nie rozumiem tego problemu, bo nawet bym nie pomyślał o tym, żeby pójść na basen. Ja myślę, że to jest jakaś stara historia, którą ani ty, ani ja, ale może Basia Zwierzyńska nam tutaj... To jest jakaś zaprzeszłość.
Nie tyle takie oczywiste atrakcje, tylko żeby tak po prostu ktoś zrobił głupią ścieżkę dookoła starego miasta, żeby pokazać klasztor franciszkanów, który tam jest, pozostałości murów, żeby powiedzieć ludziom, gdzie mogą sobie coś zjeść i tak dalej, bo hotel trudno go nie zauważyć, bo jest w Wielkiej Przyrodzie chyba najwyższy budynek w mieście. Czyli Basia nas słucha teraz, to właśnie już... Basiu, słyszysz? No właśnie. Ostatnio nawet o tym rozmawialiśmy, bo się właśnie spotkaliśmy przy okazji tych książek i ja jestem na przykład zdziwiony, że szedłem jak dziecko we mgle dookoła tego starego miasta i jakby nie ma żadnej informacji. Wiesz, tam przy kościele Franciszkanów, ja to się w ogóle boję o takich rzeczach mówić, bo jak sobie to uświadomić, że tam stoi jakaś kapliczka z XV czy XVI wieku,
To, że nikt tego nie skubnął przez tyle lat, to jest w ogóle szok, ale to jest zabytek, który normalnie powinien trafić za szkło do muzeum i być oglądany z jakąś wielką czcią, nawet nie religijną, co po prostu taką historyczną. Artystyczną. Że to tyle przetrwało. Jeszcze za tą kapliczką się kryje jakaś tam historia. Wiesz, pójdziesz na wzgórze Mikołaja, masz tam tablice nagrobne, przyklejone oczywiście do kościoła, które też tam niszczeją, ale to jest jakiś tam XV-XVI wiek. To jest w ogóle szok, że coś takiego istnieje i dlaczego tego nie wyeksponować. Mamy złoto. No ja nie wiem dlaczego, jest to... Basiu, Basiu! Ale może po prostu nikt wcześniej nie zadał sobie tego pytania, bo właśnie widzisz, tutaj Basia, o której wspominam już któryś raz, wiesz, czy inni ludzie, którzy przecież są zaangażowani w to miasto również przecież, prawda?
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się z powitaniem i przedstawieniem gościa Mikołaja Gospodarka, który po 3 latach znowu jest gościem programu.
Mikołaj opowiada o swoim przejściu przez różne miejsca zamieszkania, od Częstochowy przez Monachium, aż do Polski, gdzie zaczął pracować nad książkami turystycznymi.
Mikołaj opowiada o swoich książkach i podróży fotograficznej, w tym o książce 'Sielska Polska' i jej powstaniu.
Mikołaj opowiada o swoim odkryciu Dolnego Śląska i jego fascynacji historią i architekturą tych terenów.
Mikołaj porównuje Dolny Śląsk i Podlasie, podkreślając różnice w zachowaniu architektury i historii tych regionów.
Mikołaj opowiada o swojej podróży do Złotoryi i odkrywaniu historii i architektury tego miejsca.
Mikołaj Gospodarek opisuje nazwy miejsc i drog w Dolnym Śląsku, w tym przełęcz Widok i Gackowa. Rozmowa skupia się na lokalnych nazwach i ich znaczeniu.
Mikołaj porównuje swoje doświadczenia w Gdyni i Dolnym Śląsku, podkreślając różnice w atmosferze i klimacie tych miejsc.
Gospodarek opowiada o zmianie technologii fotograficznej, przenosząc się od aparatów na kliszę do cyfrowych, a także o swojej kolekcji fotograficznej.
Rozmowa skupia się na historii i atrakcjach turystycznych w Górach Kaczawskich, w tym na wieżach widokowych i widokach z Ostrzyce.
Mikołaj Gospodarek opowiada o historii i legendzie związanych z Twardocicami, w tym o diabelskim worku heretyków.
Mikołaj Gospodarek opowiada o swoich publikacjach i planach na przyszłość, w tym wykorzystaniu drona do fotografii.
Slow Road by Mazda. Czerwone samochody, a czarne logo.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Slow Road by Mazda. Czerwone samochody, a czarne logo."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Przyjechał do Złotoryi zaledwie kilka lat temu.
Pomiędzy rodzinną Częstochową a Pogórzem Kaczawskim były: Monachium, Gdynia, Kampinos i Wrocław.
Kim jest i co tu robi?
Dziś dwóch facetów przed mikrofonem rozmawia o Kaczawach, Wojcieszowie vs. Świerzawie i dlaczego to takie ważne, ze "w Złotoryi nie ma basenu".
Galeria kaczawska jest pod linkiem: https://www.gospodarek.pl/kraina-wygaslych-wulkanow/ oraz https://www.gospodarek.pl/zlotoryja/
Pozdrawiam serdecznie | Robb Maciąg