#16 Ale Wiocha! | Michał Podleśny | Ceramika Sottobosco

U nas w Częstochowie jest orkiestra, która werbuje ludzi grających. Znaczy właściwie uczy grać na instrumentach szkockich. Przede wszystkim były to dudy i różnego rodzaju bębny. No i dwie takie orkiestry chyba w Polsce. Teraz nie wiem jak to tam funkcjonuje. Już nie gram siedem lat. Ale kiedyś był w orkiestrze. W orkiestrze nie grasz 7 lat, bo na dudach grasz. A uczyliście się krzyczeć Freedom też? Freedom! Na pewno, come on! Znaczy oczywiście, że się zdarzało, ale bardziej chyba gdzieś no już po koncertach. No rozumiem, jak skończyliście twarze na biało i niebiesko w paski, jak ten, jak on się nazywał?

Po tylu latach zobaczyć taką prostą, najzwyczajniejszą rzecz w świecie, czyli gwiazdy. Wiesz ile gwiazd widać na Oxford Street w Londynie? W Londynie? Tak, na Oxford Street. Ile widać gwiazd w nocy? Chyba żadnych. Siedemnaście ponoć. Aha. Gdzieś kiedyś czytałem, że siedemnaście gwiazd widać. Znaczy gwiazd, w tym pewnie jest tam Wenus i cała reszta, nie? Ale w sensie obiektów powiedzmy, które się na tyle ze światłem przebijają w tym... No chyba, że przejdzie jakaś gwiazda. A, no tak, to jest inna. Taka gwiazda, proszę cię. Mówisz tak, że no właśnie tu jest ta cisza taka przyrodnicza. Lubię tu. Jestem tak tutaj pierwszy raz. Ja do tego sąsiada tam kiedyś, mówię, zajeżdżałem, bo to szkockie krowy, ale nie krzyczały Freedom.