#11 Ale Wiocha! | Piotr Sarul | Król Agatów
Piotr Sarul Król Kaczawskich Agatów. Związany z regionem Krainy Wygasłych Wulkanów od urodzenia. Jeden z kilu osób w Kaczawskiej Sieci Współpracy, który tu nie przyjechał bo nie musiał. Człowiek o fanatycznej wiedzy i poczuciu humoru. Poznajcie go i przyjeżdżajcie na warsztaty. Same te kamienie się nie znajdą, nie przetną i nie oszlifują ;) https://www.facebook.com/piotr.sarul Pozdrawiam | Robb Maciąg
Dzień dobry, cześć. Dla niektórych to pewnie będzie dobry wieczór. My się widzimy, słyszymy się dzisiaj już po raz jedenasty w podcaście Ale Wiocha, czyli podcaście o megaludziach, którzy gdzieś tam, z dala od wielkich miast, robią bardzo fajne rzeczy. Dzisiaj naszym gościem, naszym rozmówcą jest, jak gdzieś kiedyś wyczytałem, król kaczawskich Agatów. No dzień dobry, cześć, witam cię serdecznie. Nie spodziewałem się, że tak mnie nazywają. No witam, witam wszystkich. Pewno większość ludzi mnie nie zna. Mam nadzieję, że po tej krótkiej rozmowie poznacie mnie lepiej. Naszym gościem jest dzisiaj Piotr Sarul. Wieś kiedyś nazywała się Nowa Iglesia, a dzisiaj nazywa się Nowy Kościół.
Nowy Kilsie. Nowy Kilsie, Nowy Kościół. Czy tu zawsze była ulica Jeleniogórska 33, czy za Niemca nazywała się trochę inaczej, wiesz może? Mieszkam tu od 47 lat i od tego momentu pamiętam, wcześniej nie wiem. No dobrze. Moi drodzy, siedzimy w takiej fantastycznej pracowni. Dookoła mnie, obok mnie leży obcięta opona. Co tu się robi, słuchaj? Zimowa opona oczywiście. No bo mamy luty. Co to za opona? W ogóle o co tu chodzi? Piotrze, dlaczego ja ciebie nazwałem królem Kaczawskich Agatów? Co ty masz z tymi Agatami wspólnego? Opowiedz nam wszystko. Ojej. Pewno większość z was wie, że jesteśmy w górach Kaczawskich, a to miejsce charakteryzuje się tym, że występuje tutaj szereg różnych minerałów. Na przykład? Na przykład Agaty.
Wiesz co, nie pamiętam. Tak naprawdę nie pamiętam. Ja z nim miałem lekcje od trzeciej klasy. On był moim wychowawcą od trzeciej klasy. Później z nim miałem taki techniczny przedmiot, techniczna eksploatacja złóż. Taki zawodowy typowo. No proszę cię bardzo Piotrze, myśmy po tych samych korytarzach chodzili tej samej szkoły. Ja tam mieszkałem w internacie, bo tam był internat przy tym. Ja jestem z Lubina wtedy, więc ja jakby do domu wracałem. No tak, no właśnie. Ja też wracałem. Proszę bardzo, więc wracamy, jesteś w Technikum Górniczym na ulicy Kościuszki. Tak, pracownia geologiczna, jak to w każdej wiecie, jakieś pomoce naukowe, jakiś kamień jakaś. Jakiś kamień, jakaś tam skałka, jakiś wykres, mapka. Patrzę, stoi Agat, podpisany Nowy Kościół.
No tak, tak, nie, to ja rozumiem, bo ja się nigdy nie wytłumaczę. Dlatego no trudno, oczywiście jeżeli jest to coś niewielkiego, no to tam pewnie udałoby ci się to jakoś tam Piotr Sarul Król Agatów U nas sprawnie wygląda to tak, że chodzić, zbierać sobie można, tak jak bursztyny na plaży, tak samo Agaty. Iść sobie do rzeki, iść sobie na jakieś ornepole, gdzieś tam oczywiście za zgodą właściciela, chodzić sobie po takich miejscach. Warto często tak jeszcze ad vocem do tego, co opowiadałem wcześniej, że można przy jakichś budowach, zbudowach domów. Idź sobie, jak ktoś buduje dom, widzimy, że tutaj w okolicy ktoś dom buduje, idź sobie zobaczyć, jak kopie fundamenty, bo bardzo często tam się właśnie piękne rzeczy zbiera.
Także trudno jest określić jeden kolor, który dominuje. Ja byłem kiedyś dwa lata temu, teraz już będzie trzy lata w te wakacje, byłem w pracy w hotelu w Arłamowie i tam na korytarzu stała przepiękna gablotka z Agatami i karteczka. Agaty z kolekcji Piotra Sarula z Nowego Kościoła. No jest to pewnie bardzo możliwe, bo ja czasami tak komercyjnie, czy tam po znajomości użyczam kamieni takich na wystawy jakieś tam. Ktoś chce na półrocznym na przykład sobie zrobić gdzieś tam, czy w jakiejś agroturystyce, czy w jakimś hotelu, czy tym, no to ja dosyć często tak. Na zasadzie takiej, że tam ktoś bierze, tam podpisuje umowę kilkadziesiąt kamieni i tam za pół roku mi zwraca. A chciałbyś komuś w prezencie wysłać?
Moja firma jest zaznaczona na Google Mapsie w Nowym Kościele, także to jest dosyć łatwo ją znaleźć. Albo wpisać w ogóle Piotr Sarul. Tak, i wtedy wyskoczy w wyszukiwaniu. Jest tylko jeden Piotr Sarul. No, król jest tylko jeden. Król właśnie. A ty wiesz skąd to się wzięło w ogóle? Tak, wiem, wiem. Król Agatów, skąd to się wzięło? Kilka lat temu jakieś wywiady udzielałem, nie pamiętam, dwa, trzy, kilka lat temu. No i tam tak mnie nazwano, no i to tak już przylęgło, nie wiem dlaczego. Nie czuję się jak król, góra jak książę, także spokojnie nie trzeba mnie tytułować. Jak się ktoś tu u mnie zjawi, to naprawdę bez pokłonów. Nie ma czerwonego dywanu, jest zwykły beton, na który się nie da poślizgnąć.
Niestety, jak są płytki, tutaj przy cięciu kamieni właśnie to jest to, że jest dużo wody używanych. No niestety. To są grudne warsztaty, prawda? W garniturze nie. W garniturze nie. Jeżeli ktoś się wybiera na takie warsztaty, no to na robocze oczywiście. Żadnych narzędzi nie trzeba, bo kamieni nie kopiemy, tylko po prostu idziemy szukać. A jeżeli są jakieś narzędzia potrzebne, bo idziemy w jakiś kamieniołom, czy gdzieś idziemy na jakieś pole, żeby coś rozbić, to narzędzia mam ja. Ile trzeba mieć lat najmniej? Najmniej, no ja myślę, że sens taki, żeby cokolwiek zrozumieć, no to tak od sześciu lat, no bo dzieci trzy-, czteroletnie niewiele z tego zapamiętają, nie wiedzą po prostu o co chodzi. Ale od sześciu lat już dzieci po prostu wiedzą i zapamiętują. Rozumiem. No dobrze, Piotrze, ja się chciałem tak na koniec zapytać, co to są te zaltesony?
No tak, tak. Wcześniej oczywiście, tak jak mówiłem, wiedziałem o tych Agatach, ale niewiele więcej. Kiedyś nie było wiedzy internetowej. W latach dziewięćdziesiątych na początku, czy osiemdziesiąte lata, no skąd człowiek mógł, jak nie miał książki, których też nie było specjalnie dużo na rynku takie specjalistyczne, no to... A tu nikt o to nie dbał? Nie, nie, nie. I tak jest dalej. Najciemniej pod latarnią, jak wiecie pewnie. A ktoś tu przed tobą był takim Piotrem Sarulem? Czy wszystkiego sam się tutaj uczyłeś? Nie, wszystkiego się uczyłem sam, metodą prób i błędów. Gdzieś tam jakieś oczywiście rady, ale niektóre były zupełnie nieudane. Na przykład? Co było taką nieudaną radą? No na przykład dostarczano mi proszki, które się okazały wały cementem albo wapnem, prawda? Ja na tym siedziałem całymi dniami, bo jeszcze nie miałem żadnej maszyny, tylko szlifowałem ręcznie na filcu.
Ktoś ci w tym pomaga? Lokalnie mam na myśli? Lokalnie nie, nie, nie. Robię to wszystko z własnej inicjatywy. Ale jakaś dotacja, coś takiego? Staram się o takie rzeczy. Na jakieś tam cele, może nie na samą budowę, ale już wyposażenie, gabloty, to już takie będą. Wychadzasz te ścieżki, dzień dobry, tu złoty ryja, ktoś taki, może ci ktoś pomóc? Akurat. Gdyby ktoś chciał tobie pomóc, Piotrze, to co mógłbyś zrobić? Co potrzebujesz takiego, gdyby ktoś chciał ci pomóc z tym muzeum? Czy to jest twoje? Ty masz cały plan, nie dziękuję. Nie potrzebuję jakoś tam takiego striccie, myślę, że wsparcia duchowego, modlitwy. Rozumiem. Każdy się do kogoś innego modli, jeden do tego, drugi do tego, ale może to coś daje, nie?
Aby nam się wszystko uspokoiło, no bo na razie w tym roku plany żeśmy odłożyli, no bo zobaczymy, jaki ten rok będzie w ogóle. Każdy z nas wie, jakie czasy nastały. Czyli parapetówka w muzeum jednak po 50. Myślę, że tak. Bardzo dobrze. Myślę, że tak. Trzeba mieć do końca życia jakieś cele. Zaprosisz nas? Jeżeli ktoś spocznie w wieku lat 40, 50 czy 60 na laurach. Ja znam takich, co mając 24 lata. I siedzą na laurach. Już. Powodzenia życiu. Zaprosisz nas? Oczywiście. Oczywiście, oficjalnie i nieoficjalnie. Gdzie możemy śledzić, co się dzieje u Piotra Sarula? Tak na bieżąco, jakbyśmy sobie chcieli posiedzieć wieczorem w internecie, gdzie możemy? Moi drodzy, nie prowadzę żadnych specjalnych internetowych tych... Staram się ostatnio dosyć regularnie zdjęcia jakieś na Facebooku umieszczać, kamienie z mojej kolekcji, czegoś, co aktualnie przecinam, co aktualnie jest znalezione, na tej zasadzie, prawda, no.
Czyli jak ktoś chce, właśnie teraz niedługo będzie prawdopodobnie wyrzucony ten największy Agat, jaki mi się udało w życiu znaleźć, no w internet, no zobaczymy, no. Pochwalę się nim z całą pewnością. Czyli trzeba wejść na fejsa, napisać Piotr Sarul i już. A teraz tak sobie pomyślałem. Powiedziałeś ten największy Agat, którego znalazłeś. Powiedz mi, ty go tak znalazłeś, czy on tam na ciebie czekał? No czekał na mnie, ja go znalazłem, bo dlatego, że na mnie czekał, to takie naczynia powiązane. Rozumiem. Pięć lat u mnie przeleżał przed warsztatem. To było to wielkie, co tu leżało? Tak. Aaa! To była ta bestia duża. Dobrze, rozumiem. Tak, no czterech ludzi musiało go wyrzucić na przyczepę, także... Słuchaj, ostatnio, bo Agat, już tak kończąc powoli, teraz tak kojarzę, Agat ma mniej więcej taki kształt, no takiej piłki trochę ma, prawda?
Tak, to są tak zwane buły. No właśnie, przepięknie, buły agotowe. Nie wiem, czy oglądałeś telewizję, ale chyba trzy dni temu, tak jak dzisiaj nagrywamy, w Japonii wyrzucą taką wielką bułę na plaży, taka kula. Oni nie wiedzą, co to jest. Słuchaj, może pojechałbyś do Japonii, może to jest Agat jakiś taki wielki. Myślę, że oni wiedzą tylko. Znaczy może nie wiedzą co to jest, ale ja nie uważam, żeby to był Agat. Wszystko co okrągłe to jest od razu Agat, a wręcz przeciwnie. Agaty bardzo często okrągłe nie są. To jest taki stereotyp, że Agat musi być okrągły. No powiedzmy 1 na 10 jest okrągły. A inne są? Kształty mają podłużne nogi, wrzecionowate takie w tym stylu. Moi drodzy, Piotrze. Piotrze, ja zawsze staram się pilnować tych wołaczy.
Nie Piotr, tylko Piotrze. Ja Ci bardzo dziękuję. Ja Tobie oczywiście również. Czyli tak, mówiąc w skrócie, podsumowując, tak w ogóle jakby gdyby ludzie chcieli do Ciebie przyjść. Przejść się z Tobą, rozmawialiśmy o tych warsztatach, zobaczyć Twoją wystawę na górze. Nawet przecież nie muszą iść na warsztaty, mogą tutaj wpaść i zabrać. Można sobie coś kupić, można sobie obejrzeć, zobaczyć, dotknąć, no po prostu wszystko, wszystkiego co jest związane z kamieniami. Ja chętnie coś opowiem, wyjaśnię, wytłumaczę, jeżeli komuś coś potrzeba, jakieś porady. Nie ma z tym najmniejszego problemu. A można sobie zrobić zdjęcie z królem? Można! Moi drodzy, zapraszamy do nowego kościoła, który leży, można by powiedzieć, chyba w sercu krainy wegasłych wulkanów.
Myślę, że jest to jakiś geograficzny niemalże środek. Myślę, że się nie pomylę. No geograficznie tak, praktycznie. No, ale powiedzmy, czyli sam środek krainy wygasłych wulkanów, jeżeli jesteście gdzieś w okolicy, jeżeli macie zamiar nas odwiedzić, albo mieszkacie gdzieś niedaleko, ale nigdy się nie interesowaliście, że jest coś takiego jak Agat i że to jest taki przepiękny minerał, znajdźcie Piotra na Facebooku, jeszcze raz Piotr Sarul, zresztą link będzie w opisie naszego podcastu. Ja się Piotrze z Tobą żegnam. To była Ale Wiocha, czyli podcast o ludziach, którzy robią naprawdę fajne rzeczy z dala od wielkich miast i tymi fajnymi swoimi pasjami, jazdami, zajawkami, nie wiem, jak to jeszcze nazwać, zarażają innych. Czy Ty masz jeszcze, powiedz mi, na końcu jakiegoś swojego ucznia?
Kogoś, kto przyjechał do Ciebie dwa razy, a na koniec, Panie Piotrze, ja przez Pana to już pół Kongo przekopałem. Sporo jest takich ludzi. Mogę ci powiedzieć, że ludzi takich jest sporo, których znałem w wieku lat 10-12, teraz są ludźmi dorosłymi, często do mnie przyjeżdżają, odwiedzają, pokończyli geologię, pracują w różnych firmach wydobywczych, kopalniach, firmach typu BP, gdzieś tam na jakichś platformach wiertniczych i oni zarazili się od dziecka, byli pasjonatami i zaczynali od tych Agatów i poszli w tym kierunku. No i sobie jakoś razem, prawda? A niestety z tego się nie da wyleczyć. Jak już ktoś na to zachoruje, no to już jest po nim.
I tą przepiękną uważam puentą ja się będę z państwem żegnał. Ja się nazywam Rob Maciąg, to było Ale Wiocha, a naszym rozmówcą dzisiaj był Piotr Sarul. Król Kaczawskich Agatów. Do usłyszenia. Cześć.
Pokazano wszystkie 16 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Piotr Sarul przedstawia się i opowiada o swoim miejscu zamieszkania oraz nazwie króla Agatów.
Piotr Sarul opisuje pochodzenie agatów z Gór Kaczawskich i opowiada o znalezieniu największego agatu.
Piotr Sarul opowiada o swojej historii z agatami, znalezieniach i znalezieniu wyjątkowego agatu.
Piotr Sarul opisuje proces szlifowania agatów i jego znaczenie w jego pracy.
Piotr Sarul opowiada o swojej szkolnej karierze i zaczerpnięciu doświadczeń w pracy.
Rozmowa o znalezieniu agatów w Polsce i za granicą, a także o warsztatach i kolekcjonerach.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Piotr Sarul
Król Kaczawskich Agatów.
Związany z regionem Krainy Wygasłych Wulkanów od urodzenia.
Jeden z kilu osób w Kaczawskiej Sieci Współpracy, który tu nie przyjechał bo nie musiał.
Człowiek o fanatycznej wiedzy i poczuciu humoru.
Poznajcie go i przyjeżdżajcie na warsztaty. Same te kamienie się nie znajdą, nie przetną i nie oszlifują ;)
https://www.facebook.com/piotr.sarul
Pozdrawiam | Robb Maciąg