Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress

Cześć! Zapraszam Was na ósmy odcinek podcastu Aerial Hero. Tym razem zabieram Was na Work In Progress, czyli wydarzenie, które miało miejsce w miniony weekend 15 i 16 marca 2025 roku we Wrocławiu. To trzecia edycja wydarzenia organizowanego przez kolektyw Performatywy i Centrum Biblioteczno-Kulturalne Fama. To właśnie tam na psim polu przy ulicy Bolesława Krzywoustego 286 artyści testowali swoje występy przed premierą. Słuchajcie, ja do teraz nie mogę wyjść z podziwu co tam się wyrabiało. W tym odcinku usłyszycie relację prosto z tego wydarzenia. Usłyszycie rozmowy z organizatorkami całego zamieszania.

Złoty przycisk. Nie, myślę, że właśnie ten taki kontekst oceny nie jest tym, na czym się skupiamy. Dzień dobry Państwu. Rozpoczynamy warsztaty Work In Progress. Ja nazywam się Józef Pozdar i witam Państwa w przestrzeni Centrum Biblioteczno-Kulturalnego FAMA. Bardzo ważny i bardzo bliski memu sercu, czyli filar cyrk. Cyrk, ale w rozumieniu centrum nowego cyrku. Proszę Państwa, ta sala jest przystosowana specjalnie do tego, żeby tutaj odbywały się najważniejsze, najciekawsze

A Wera, powiedz mi, co tu się dzisiaj będzie działo? Bo ja już widziałam na dole, sala widowiskowa została otwarta, pierwsi uczestnicy już zbierają się na swoje próby. No i powiedz mi, jak to dzisiaj będzie wyglądało? No to dzisiaj nasze wydarzenie, czyli Work In Progress, pokaz pracy w toku. W ogóle takie ciekawe wydarzenie, naszym zdaniem, moim również. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Podczas prób sprawdzać siebie, swoją salę, dopasowywać swoją etiudę, która jest właśnie dalej procesem twórczym w toku. I później już podczas finalnego rozpoczęcia wydarzenia będą po raz pierwszy niedokończoną etiudę, co jest myślę, że tutaj kluczowe.

Etiudę, która jest pozostawiona gdzieś tam jeszcze właśnie do finalnych poprawek, będą nad nią pracować później z naszymi mentorami. No i tak dzięki temu, że taki proces pracy w toku będzie miał miejsce na oczach publiczności, później publiczność ta będzie również mogła wejść w dyskusję z naszymi artystami o procesie twórczym, o tym jak to jest. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress.

No a takie otwieranie właśnie najlepiej, naszym zdaniem, Działa w momencie, kiedy mamy do czynienia z jakimś feedbackiem. A ten feedback właśnie mentorzy, ale też inni artyści, z którymi możemy przedyskutować, możemy zapytać, a co zrobiłbyś inaczej, a dlaczego to wygląda w ten sposób, a czy myślałaś na przykład o tym. Jest to super element procesu, który w bardzo wielu profesjach, w bardzo wielu zajęciach Dosyć naturalny, a właśnie często artystom tego brakuje. Czy byłaś świadkiem takiej jakiejś zaskakującej metamorfozy po odbyciu takich konsultacji na Work In Progress, że potem miałaś okazję zobaczyć jeszcze raz ten występ, który był prezentowany jako taka praca w toku, a później już widziałaś tą wersję po zmianach lub Wiesz co, tak, mamy kilka takich, ja mam osobiście kilka w głowie takich występów, na pewno inne osoby organizatorskie w kolektywie wypowiedziałyby się pewnie również o swoich jakichś takich punktach widzenia.

Natomiast z mojej perspektywy kilka występów na szarfie, których byłam świadkiem, Właśnie na przykład występ Agnieszki Kawałek, która chyba na naszej pierwszej edycji, tak, na naszej pierwszej edycji występowała i pamiętam, że później też po jej pierwszym i drugim tym takim jakby już pofeedbackowym występie, gdzieś tam miałam okazję z nią to przedyskutować i niesamowita była ta taka ilość emocji, która się nagle pojawiła, to, że pootwierały się zupełnie nowe szlaki, nowe drogi i no ja jako widz, który gdzieś tam w temacie szarpie z dosyć sporym laikiem, byłam w stanie zauważyć bardzo Dużą zmianę w takiej ekspresji. A jednak widz to odczuwa. Publiczność bardzo na to reaguje. Ale też na przykład występ Emilki, która na pewno z tą etiudą właśnie jest, nad którą pracowała u nas na Work In Progress.

I nie wiem, czy dobrze kojarzę, że Aga potem pisała, że chciała wyrazić załamanie. Tak, i trud. Po prostu czasami procesów, które są niełatwe, a które zachodzą w głowach wielu z nas. Tak, frustracja, właśnie jakiś taki ból wewnętrzny czy niezgoda też na to, co się dzieje. No i właśnie to też jest piękne, że dzięki takim bardzo, można by było powiedzieć, Nieoczywistym zmianom możemy super to odczuwać razem z artystą, możemy empatyzować i możemy gdzieś tam później o tym dyskutować. A to też fajnie otwiera pole do rozmawiania na przykład o takich tematach. Myślę, że właśnie taki ból czy frustracja są super przykładem tego. Oczywiście nie w kontekście tego, że ból czy frustracja są super, ale że są dobrym przykładem. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress.

Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Już czytałam zapowiedzi i sobie myślę, jak kiedyś właśnie na studiach się robiło wspólnie festiwal prania, więc bardzo jestem ciekawa, co tutaj z tego wyniknie. Może być festiwal prania. Ja szczerze mówiąc również będę zaskoczona, więc zobaczymy, zobaczymy. To jest właśnie też piękne, że możemy się pozwalać zaskakiwać w tym procesie. A jeszcze powiedz mi więcej właśnie, czy i w jaki sposób ta publiczność może włączyć się w ten proces twórczy? Czy ich opinie mają właśnie wpływ na rozwój w ogóle potem tych prezentowanych projektów?

Ja myślę, że w ogóle to co powiedziałeś, to chyba stąd wziął się też pomysł na Work In Progress, bo zawsze jest tak, że artysta kończył występ, no i Koniec, tak? Schodzi ze sceny niebie. Tak, to jest takie hermetyczne często, że artysta jest dla publiczności taką troszkę zjawą, taką trochę ikoną, taką osobą, która jest na scenie, a poza sceną jej nie ma. A właśnie to też jest piękne, że artyści jakby są w procesie nie tylko na scenie. Scena jest już tym takim końcem, nie finałem. Scena jest tym, co pozwala pokazać, jakby otworzyć te Te drzwi swojej, nie wiem, duszy czy swego rzemiosła dla innych ludzi. A to, co jest pomiędzy, jest tak naprawdę właśnie całym tym procesem, który staramy się pokazać, czyli jakimiś takimi przemyśleniami, nowymi pomysłami, nową techniką, której ktoś się nauczył na jakimś festiwalu albo na warsztatach, albo od kogoś znajomego, albo zupełnie przez przypadek na coś wpadł.

Więc jest to taki proces twórczy, powiedziałabym, jak każdy inny, ale przez to, że dzieje się w człowieku i na człowieku, to zupełnie inaczej, moim zdaniem, działa, jak się go widzi. Ciekawe to jest bardzo. Tak sobie pomyślałam, że zawsze jak jestem w teatrze na jakiejś dobrej sztuce albo w operze, to zawsze uderza mnie moment, kiedy to już wszystko się kończy i ci aktorzy nagle wychodzą z tych swoich ról, stają w rzędzie, kłaniają się, wszyscy biją im brawo i mnie zawsze uderza ten moment właśnie, że oni właśnie wyszli teraz z tej roli. I oni są teraz zupełnie tak jakby inni dla mnie. I tak sobie wyobraziłam, że właśnie powiedzmy, kurtyna upada, a oni za chwilę wychodzą do tej publiczności i mówią, no i co myślicie, jak było? Siadają tam sobie na krawędzi sceny i na przykład dyskutują z publiką. To było dość ciekawe doświadczenie, więc w ogóle myślę, że ten Work In Progress to jest mega fajna sprawa.

Ale dużo razy powiedziałam słowo krytyka, ale bardziej z krytyką, jeżeli jest ona po prostu opinią, o którą nikt nie prosił. A w momencie, kiedy chcemy się rozwijać, to ja bym tego nawet nie nazwała krytyką, tylko feedbackiem. Taką informacją, która może nam pomóc się rozwijać, a kto bardziej jest podatny na rozwój niż osoby, które dopiero się kształtują, dorastają. Tak, to prawda, ale też super, że artyści są z taką pokorą do tego podchodzą, z otwartością, a nie, że oni pracują nad tym, mają swoją wizję i tylko ta ich wizja na przykład się liczy i nie chcą, żeby ktoś im w to wchodził i tam coś mieszał. No a ja dzisiaj, jak tutaj się wybierałam, no to mówię mężowi, że będę nagrywać podcast na takim wydarzeniu Work In Progress. Mówi, no ale jak to będzie, jakby mam talent, że oni na koniec będą oceniani?

Tutaj poprzednia muzyka to był Felix Laband, taki kompozytor, była bardzo mocno związana z beatem, A tym razem to jest taki specyficzny jazz, w którym właśnie ten beat równy jest trudno. I głównie skupiam się na tej interpretacji muzyki. Aczkolwiek ta etiuda wyszła od momentu życia, w którym teraz się znajduję i od takiego momentu przejścia. Jest o kolorze pomarańczowym. Bo dla mnie kolor pomarańczowy jest trochę o momencie przejścia i o przebodźcowaniu. Więc jakby zaczęło się trochę od mojego poczucia. I stwierdziłam, że chcę to przeciągnąć do granic możliwości i zrobić o tym więcej. Bardzo, bardzo ciekawe. Bo ty już wcześniej brałaś udział w tym Work In Progress.

Jak się czułaś, poczułaś, że dużo bierzesz dla siebie i faktycznie będziesz zmieniać coś w swoich układach? Bardzo wartościowe właśnie rozmowy przeprowadziłam tutaj z Katią, która też będzie w tym roku na Work In Progress, tylko na edycji młodzieżowej z Teatru Zar. No i faktycznie miałam bardzo dużo feedbacku, którym na początku było mi się ciężko pozbierać, ale później sobie to poukładałam i faktycznie powalczyłam jeszcze z tą etiudą, bo myślę, że w normalnym świecie bym już ją zostawiła, a tutaj przez to, że miałam jakieś takie inne jeszcze spojrzenie, to To jeszcze po prostu pociągnęłam z nią takie trzy miesiące i opłaciło się to. Czyli można jeszcze rozłożyć to na czynniki pierwsze i tam w tym, że tak powiem brzydko, pogrzebać.

Bardzo to jest ciekawe. Jestem bardzo ciekawa jego występu, bo na żywo nie widziałam. Gdzieś tam zawsze w necie mimignęły czy to zdjęcia, czy krótkie filmy. Więc trzymam kciuki za Ciebie i do zobaczenia na dole, na sali. Dziękuję bardzo, do widzenia. A teraz usłyszycie jeszcze wypowiedzi Marii Szczypkowskiej, która nagrała dla mnie głosówki w odpowiedzi na moje pytania. Na Work In Progress zaprezentowała występ na kole i wcieliła się w postać osoby, która spieszyła się do biura, ale na swojej drodze wpadła na Aerial Hub i chciała go poznać, doświadczyć i zbadać. Maria opowie trochę też o stresie. I o wspaniałym wsparciu, jakie otrzymuję od swoich rodziców. Posłuchajcie. Największym wyzwaniem dzisiejszej, czyli tej sobotniej prezentacji, to chyba było to, że robiłam po raz pierwszy w życiu komedię.

Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress. Odc.8. Relacja z 3. edycji Work In Progress.

A my już zbliżamy się powoli do końca tego odcinka. Porozmawiam teraz jeszcze z Martą Mądry na temat początków Work In Progress. To też będzie bardzo ciekawa rozmowa, także zachęcam Was Do słuchania dalej! Początki Work In Progress były takie, że ja sama wzięłam kilka razy udział w właśnie tego typu wydarzeniach, realizowanych przy okazji innych projektów, na przykład z moimi spektaklami, Ex Libris i tak dalej. No i wtedy w ogóle poznałam tę formę. Bardzo mi się spodobała. Naprawdę uważam, że jest super potrzebna po prostu w tym środowisku, no bo często jest tak, że najpierw coś tworzymy, tam w zaciszu własnego domu albo sali treningowej, a potem nagle jest jakiś występ, jakaś gala albo nie wiem, nawet niech to będzie open stage na festiwalu, gdzie się każdy może zapisać. Ale tam już wszyscy oczekują, że to będzie genialne i zmiecie i w ogóle będzie wow, a to nie tak się tworzy występy, tak?

To trzeba kilka razy spróbować różne wersje, trzeba to obgadać z ludźmi, trzeba to samo obejrzeć, tak? No i właśnie to są, to jest po prostu wiele drobnych kroków. No i to Work In Progress jest takim miejscem, które po pierwsze może być właśnie takim krokiem, a po drugie no daje ten deadline, bo ile występów, tak? Nie powstało, nigdy by nie było tego okej do tego dnia. I to jest właśnie też druga sprawa, która uważam, no jest super ważna też przy takiej pracy twórczej. No trzeba jednak mieć te twarde daty na przykład, tak? Więc no, więc właśnie raz, że ten deadline, dwa, że to też wsparcie środowiska, tak, ten feedback właśnie, ta możliwość porozmawiania. To są takie podstawowe założenia właśnie tego Work In Progress. I też co super nas cieszy tutaj we współpracy z CBK Fama, gdzie się Work In Progress odbywa od trzech lat już, to to, że możemy właśnie

Po Work In Progress, kilka miesięcy później, w czerwcu, zaprosić część artystów, czasem to jest jeden, czasem to są dwa numery, na występ na cyrkopolu, bo tam organizujemy z kolei warietę. No i właśnie, wtedy ci artyści już mają taką naturalną kontynuację, bo to jest kolejny deadline za kolejne kilka miesięcy. I oni mając to gdzieś tam w głowie, mogą już właśnie myśleć o tej kolejnej wersji swojego projektu. Czyli to jest taki kolejny etap, można powiedzieć. Tak, dokładnie. To naturalne przejście. No i świetnie, bo jest też świadomość procesu, że właśnie tworzenie etiudy to jest jednak proces, to się nie tworzy po prostu w pięć minut. Tak jest, w pięć minut. Jakie wyzwania wiążą się z organizacją wydarzenia, które jest skupione na procesie twórczym, a nie na gotowym spektaklu? Bo tutaj przecież to się dopiero dzieje.

To jest z samej nazwy Work In Progress. I jakie tutaj masz... Wyzwania logistyczne. Myślę, że przede wszystkim wytłumaczenie ludziom właśnie idei, samej idei, żeby zdobyć na przykład infrastrukturę, tak, no to musimy najpierw w jakimś miejscu, w jakiejś instytucji wytłumaczyć, na czym to w ogóle polega. No i to polega właśnie na procesie, a nie na tym końcowym efekcie, co jest takie no trochę nietypowe, można powiedzieć, bo szczególnie w Polsce mam wrażenie, mamy takie mocne skupienie na tym efekcie końcowym, że ten efekt końcowy ma już być tam super, no właśnie, no i To jest coś nietypowego, ale jak już to załapią, jak już nam zaufają i zobaczą tę pierwszą edycję i najpóźniej tę jej kontynuację, to naprawdę ludzie się bardzo tutaj fajnie do tego nastawiają. Więc myślę, że to jest pierwsza kwestia. A druga kwestia to...