À propos relacji

I na pewno jest to też perspektywa, która pomimo jakiegoś takiego konserwatywnego obrazu, który przekazuje, uczy też tej empatii w myśleniu o sobie, o innych, o tym, do czego terapia w kontekście rozpracowywania tych relacyjnych zawiłości może służyć, dlaczego jest to tak istotne. Więc z tej perspektywy polecam. A o bardzo szczególnym rodzaju rodzinnej więzi, bo o więzi matki z dzieckiem z niepełnosprawnością, opowiada z kolei Magdalena Moskal w takim bardzo niezwykłym, ujmującym i wyrywającym z jakiegoś poczucia komfortu eseju, Emil i my, monolog wielodzietnej matki.

Mam wrażenie, że to jest bardzo potrzebna książka, bardzo ważna książka, która mam nadzieję, że nie przejdzie bez echa, bo jest to jedna z tych książek, które wyrywają z takich bańkowych narracji, do których jesteśmy nawykli. Tekst, który wychodzi daleko poza ramy takiej wyłącznie osobistej opowieści o macierzyństwie i wychowywaniu dzieci, ponieważ Moskal pisze o swoim doświadczeniu wychowywania trójki dzieci, w tym jednego z niepełnosprawnością. I obok tej osobistej warstwy w równym stopniu to tak naprawdę staje się historia

Systemowych niedopatrzeń, takiej ślepoty na opiekuńczą pracę kobiet, historia państwowej przemocy w miejsce pomocy, takiej naszej swojskiej, wiecznie obecnej gdzieś w tle społecznej ksenofobii. Historia bardzo szczera i dlatego też uważam, że bardzo odważna i bardzo imponująca. Bardzo empatyczna też w stosunku do różnorodności spojrzeń i poglądów. Bardzo potrzebna, bo też zwracająca uwagę właśnie na ten wymiar myślenia o relacjach czy o opiece. O którym mówi się bardzo niewiele, często tak jakby to było tabu, więc Moskal to tabu rozbija w pył i konfrontuje się z tym całym arsenałem trudnych pytań.