#138 Kieran Patrick Kelly: Niewidzialny morderca

Witajcie moi drodzy, z tej strony Karolina, a to jest podcast Naśladowca. I zanim zacznę rozwijać historię dzisiejszą, to chciałabym bardzo gorąco podziękować moim wspierającym za wsparcie jakie udzielają, żeby ten kanał i podcasty mogły się rozwijać. Kieran Patrick Kelly przychodzi na świat 16 marca 1930 roku jako najstarszy syn Martina i Annie Kelly.

Po Kieranie na świat przyjdą jeszcze jego siostra i jego brat. Kiedy nasz główny bohater ma lat 7, Razem z rodziną przenosi się z miasteczka Rathdowney County Leash do znacznie większego Dublina. To właśnie w stolicy Irlandii wszystkie dzieci państwa Kelly zostają ochrzczone w kościele katolickim. Martin i Annie byli wierzący, w związku z czym oprócz regularnych wizyt w przybytku wiary katolickiej, w stosownym wieku ich dzieci otrzymują kolejne sakramenty. Kieran jest postury raczej wątłej, jest niewysoki, co jest dla niego znaczną przeszkodą w znalezieniu pracy. Do robót budowlanych są potrzebni krzepcy i więksi mężczyźni niż on.

Zgłębiając historię swojej rodziny, młody mężczyzna decyduje się pójść w ślady swoich przodków i wstępuje do armii. Robi to mając lat 18. Z jakiegoś powodu w roku 1951 Kieran ucieka z wojska i dosłownie zapada się pod ziemię. Jednak nie na długo, ponieważ w następnym roku zostaje złapany i doprowadzony przed oblicze swoich przełożonych i wtedy też został zwolniony z wojska. Udało mu się znaleźć etat pracując dorywczo, a po pracy trudnił się kradzieżą. Kilkukrotnie łapany na gorącym uczynku,

Trzy lata później małżeństwo się rozpadło, a życie Kirana wróciło na dawne tory. Sypiał na kanapach u znajomych albo nowo poznanych ludzi. Znalazł grupę Irlandczyków, do których dołączył w poszukiwaniu pracy. Brixton, Clapham i Camberwell to są dzielnice, w których próbował zarobić na chleb. Zarobione pieniądze zamiast na chleb przeznaczał na użytki. I Kieran zaczął sypiać na ulicach. W społeczności osób w kryzysie bezdomności stał się bardzo dobrze znany. Głównie dlatego, ponieważ kradł i dzielił się skradzionym dobrem ze współtowarzyszami. Ta sława bardzo mu pasuje.

Otrzymywał niewielką zapomogę z opieki społecznej, jednak kwota ta nie wystarczała na zaspokojenie podstawowych potrzeb, dlatego to jest jego motywacją do kradzieży. Jednak znowu był wielokrotnie przyłapywany przez policję, co prowadziło do tego, że Kelly bardzo dużo się przemieszczał. Pieniędzmi z opieki społecznej początkowo opłacał sobie łóżko w hostelach, później jednak to łóżko w hostelach zamienił na londyńskie metro. Odkrył, że na stacjach może nie tylko ogrzać się, ale i przespać. Stacje metra nie były tak dobrze nadzorowane jak obecnie, a brak nadzoru oznaczał, że wielu drobnych przestępców mogło się tam schronić i wiele im też uchodziło na sucho.

Jego przestępstwa obejmowały między innymi włóczęgostwo, nadużywanie alkoholu i nieobyczajne zachowanie po tym spożyciu alkoholu, a nawet napaść z bronią w ręku. Ostatecznie został wysłany do szpitala psychiatrycznego w Broadmoor, Ponieważ specjaliści określili jego stan zdrowia jako niestabilny psychicznie. W roku 1971 po dwóch latach został wypuszczony z murów szpitala, a w tym szpitalu spędził dwa lata. Kieran znalazł pracę mniej albo bardziej stałą. Starał się też trzymać od kradzieży z dala. Spotykał się z różnymi kobietami, u których pomieszkiwał, dopóki nie pokazywał tej swojej prawdziwej twarzy i nie podnosił na kolejną i kolejną kobietę rękę.

Jednak życie po tej jasnej stronie najwyraźniej to nie było dla niego i jego kolejne aresztowanie za drobne kradzieże w 1983 roku ujawniło prawdziwą naturę Kierana. Jego i innego więźnia umieszczono w celi z Williamem Boydem. Ten trzeci był w stanie odsypiania wtedy wyjątkowo zakrapianej imprezy i chrapał i w mniemaniu Kierana chrapał za głośno. Tak więc zdenerwowany Kelly udusił Boyda związanymi skarpetami. Zapytany, czemu to zrobił, powiedział, że głośne chrapanie pijaka doprowadziło go do punktu granicznego albo do szewskiej pasji, jak kto woli.

Inspektorowi Ianowi Brownowi, jednemu ze słuchających zeznań Kierana, Nie dawało spokoju to, jak dziwnie on zachowywał się na przesłuchaniu. Był bardzo, bardzo niezdrowo podekscytowany, kiedy opowiadał o swoim czynie, a dodając do tego aparycję niewysokiego, chudego, rozczochranego mężczyzny, no to to wszystko razem zaczęło zastanawiać śledczego i Ian Brown zajrzał do akt mężczyzny I przeglądając je natknął się na pewien incydent z roku 1977. Kieran wtedy został aresztowany za popełnienie zbrodni i podczas składania zeznań 47-latek oskarżył innego bezdomnego o sprawstwo.

O sprawstwo odebrania innemu mężczyźnie życia. Mężczyzna, który miał być rzekomym sprawcą, policjanci znaleźli w Kennington Park. Mężczyzna ten był martwy. Kieran miał użyć części swojej garderoby, żeby pozbawić go życia. Co go zirytowało tym razem? Otóż ofiara spała w miejscu, w którym Kieran lubił spać. W zdarzeniu uczestniczyło dwóch świadków, jednak ponieważ znani byli oni policji jako nadużywający wszelkich substancji, no to ich zeznania w ogóle nie były brane na serio, nie były w ogóle brane pod uwagę. Kieran twierdził, że był niewinny i ława przysięgłych, ponieważ sprawa otarła się o sąd, przychyliła się do jego słów i uniewinniła go.

Detektyw rozmawiający z Kieranem podchwytliwie zapytał, czy może nie chciałby mu powiedzieć coś więcej o zbrodniach w Kennington Park. Spodziewał się ewentualnie skorygowania swoich słów przez zapytanie, przez zapytanego, że nie jakie zbrodnie i co najwyżej to jedna zbrodnia. Zamiast tego Kieran miał spytać śledczego, o której ze zbrodni chciałby usłyszeć. I potem z jego ust wyszło nazwisko Fisher. Po przeszukiwaniu akt niewyjaśnionych spraw śledczy znajduje dokument dotyczący niewyjaśnionej śmierci Hectora Fishera. Hector nie wylewał za kołnierz i skończył swoje życie za budynkiem kościoła w Clapham Common w 1975.

Kieran opisał zbrodnię w tak dokładnych szczegółach, że nie było wątpliwości. Takie informacje mógł mieć jedynie napastnik. I tutaj o jakie informacje chodzi. Kieran przykładowo powiedział, że zabrał z kieszeni 62-letniego Hectora kilka funtów, ale zostawił ich tam też około 40, żeby zbrodnia nie wyglądała na rabunek. Kelly twierdził, że był wtedy w stanie po spożyciu, tak więc niektóre rzeczy były dla niego dosyć mgliste. Powiedział jednak, że uderzył ofiarę czymś ciężkim w głowę i tym właśnie doprowadził do utraty świadomości. Jaki był powód, zapytacie?

Otóż według słów Kierana jego ofiara była brudną, brudnym starym włóczęgą, I to go tak rozzłościło. Twierdził, że jest mądrzejszy i sprytniejszy od policji, ponieważ narzędzie zbrodni wyrzucił do kosza. Zrobił to dlatego, ponieważ wiedział, że śmieci niebawem będą przez odpowiednich pracowników zebrane. Dzień po zbrodni funkcjonariusze policji zatrzymali i wylegitymowali go i było to w całkiem innej części Londynu. Natomiast spytali Kierana czy ma coś wspólnego ze zbrodnią, albo może wie kto mógł się jej dopuścić. Natomiast zatrzymany zaprzeczył. Nic nie wiedział, nie mógł pomóc śledczym.

Detektyw Ian Brown postanowił pociągnąć jeszcze temat i spytał, od kiedy Kieran zaczął atakować ludzi. No i według jego słów to wszystko zaczęło się w dniu koronacji Elżbiety II, czyli 2 czerwca 1953 roku. Wtedy on z przyjacielem przybyli do Londynu. Przyjacielem był Kristen Smith, z którym Kieran wtedy się spotykał. Obydwaj byli wtedy na stacji metra Baker Street. Wcześniej spożyli dużo za dużo alkoholu i zaczęli się kłócić. No i mając najwyraźniej dość zrzędzenia przyjaciela, Kieran wepchnął go pod nadjeżdżający pociąg i to właśnie wtedy dokonał swojej pierwszej zbrodni.

Opowiadał o kolejnych. Po wywinięciu się od odpowiedzialności za pierwszą zbrodnię, po prostu nie mógł przestać. Kontynuował swoje dzieło, mimo że wiedział, że to, co robił, to było złe. Kieran opowiedział o wszystkim, o wszystkich zbrodniach, jakie dopuścił się w całym Londynie. Podeł nazwiska ofiar, zeznawał jak, gdzie i kiedy miały miejsce. Jedna z jego ofiar, Mikki Dawn, spożył przed śmiercią koktajl z pigułek i spirytusu medycznego. Nasz bohater przyznał, że chciał go pozbawić życia powoli. Kiedy Mikki Dawn zaczął się czuć źle, zgłosił się do szpitala. Skarżył się na ból brzucha.

W tym samym roku odebrał życie mężczyźnie z jednej z dzielnicy Londynu, Shepherds Bush. Oraz mężczyźnie z miasteczka Bournemouth. Nie wiedział kim byli. Pewnego włóczęgę pozbawił życia wlewając mu na siłę do ust całą butelkę whisky. Innego mężczyznę wepchnął pod pociąg w Kennington Underground. W roku 1975 jego ofiarą padł wspomniany przeze mnie wcześniej Hector Fisher. Dwa lata później Kieran został uniewinniony w sprawie śmierci Edwarda Tolla. W 1982 uniewinniono go od zarzutu usiłowania zabójstwa Francisa Taylora. Rok później nieznany sprawca próbował pozbawić życia Jacka Gordona, jednak policjanci umorzyli śledztwo.

Ofiara została zepchnięta na tory kolejowe. Wypadek poprzedziła bójka z Kieranem. Gordon przeżył spotkanie z panem Kelly, a do umorzenia sprawy doszło, ponieważ Jack przyjaźnił się prywatnie z Kieranem no i nie wskazał sprawcy, dlatego też powiedziałam wcześniej, że to był nieznany sprawca. I jeśli chodzi o sprawę Francisa Taylora, gdzie Kieran został uniewinniony, to ona przede wszystkim miała miejsce w roku 1982 i kilku świadków widziało całe zajście i sam Kieran nie odżegnywał się od sprawstwa. Tak więc dziwnym jest, że został uniewinniony. Teraz chciał wręcz podczas rozmowy ze śledczym Brownem, żeby śledczy wiedzieli, że to on i to tylko on odpowiada za te zbrodnie.

Potrzeba przyznania się do tego co robił zdawała się uspokajać jego umysł. Jeśli zaś chodzi o pana Smitha i zajście w Londynie, To nie znaleziono żadnej informacji o takiej osobie i żadnej informacji o śmierci pod kołami pociągu w roku 1953. Podejrzewam, że śledczy musieli być całkiem zszokowani słysząc historię wypowiadane lekkim tonem, z uśmiechem na ustach przez chudego, rozczochranego mężczyznę. Mężczyznę, który dzięki rozmiarowi swojego nosa zyskał przydomek wścibski Kelly. Człowiek ten był osobą w kryzysie bezdomności, Osoba, która dla większości mieszkańców Londynu była niewidzialna.

Niewidzialna dla systemu, niewidzialna dla społeczeństwa. Korzystając z tej niewidzialności, Kieran pozbawił życia inne osoby, które żyły na marginesie, które były wykluczone. Osoby, których śmierć nie obeszłaby prawdopodobnie nikogo. Na ofiary wybierał bezbronnych ludzi. Bezbronnych z powodu swoich nałogów, z powodu braku miejsca, Gdzie mogliby spokojnie żyć i ten fakt bardzo mocno ułatwiał Kieranowi przeprowadzanie ataków. Lista osób pozbawionych życia przez naszego dzisiejszego bohatera miała zatrzymać się na ilości od 13 do 15.

Natomiast gdyby śledczy dali wiarę w słowa wypowiadane przez Kierana, bo jego lista nie zamknęła się na tych 15 osobach, To Kelly byłby wtedy najbardziej płodnym, seryjnym sprawcą w tamtych czasach na terenie Irlandii i Wielkiej Brytanii. Ostatecznie Kieran Kelly został osądzony i skazany w roku 1984 tylko za dwie zbrodnie. Zbrodnie na Williamie Boydzie i Hectorze Fisherze. Śledczy doszli do wniosku, że tylko w tych dwóch przypadkach byliby w stanie i udowodnili mu sprawstwo. Kieran został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności i w więzieniu doczekał swoich ostatnich dni. Zmarł w roku 2001 w wieku lat 71.

Jest dosyć mało znanym sprawcą, dlatego też ten podcast jest krótszy niż zazwyczaj. Jeśli chodzi o rozmowę ze śledczym i Janem Brownem, to tam licznik zamknął się na maksymalnie 15 osób. Natomiast w roku 2015 pojawiła się książka o Kelly. Autorem tej książki był Jeff Platt i nosi ona tytuł London Underground Serial Killer. The Life of Kieran Kelly. Autor jest byłym detektywem pracującym w policji, w londyńskiej policji. I miał być przy niektórych przesłuchaniach Kellego. Według tej pozycji Kieran odpowiadał za nie 15, nie 2, a 30 zbrodni.

Natomiast ta różnica miała wynikać z faktu, że śledczy, policja tuszowali zbrodnie tego niewidzialnego sprawcy. Kelly miał się przyznać do innych zbrodni, a pozbawiał ofiary życia, wpychając je pod pociąg na stacji metra. Autor książki twierdzi, że ówczesne brytyjskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych wywierało olbrzymią presję na policję, żeby utrzymać informacje o zbrodniach Kierana w tajemnicy. Miało to nie wywoływać paniki wśród londyńczyków i nie ściągać na głowy śledczych Niewidzialny morderca.

Tajemnicą Poli Szynele jest to, że Kieran odpowiadał najprawdopodobniej tylko za dwie zbrodnie, za te, które został oskarżony, ponieważ inni atakowani przez niego mężczyźni mieli przeżyć spotkanie ze swoim oprawcą. Problem z Kieranem był też taki, że z powodu nadużywania alkoholu latami nie był wiarygodnym w tym, co mówił. Wszystko mu się mieszało. Jednego dnia twierdził jedno, drugiego drugie. I Ian Brown, który brał udział w przesłuchaniu, wierzy, Kieran odpowiadał za 15 zbrodni, jednak śledztwo i właśnie te dowody potwierdzały tylko i wyłącznie dwie. Być może zbrodni nie było 15, ale mogło być też ich więcej niż dwie. Ze sprawą Kierana wiąże się jeszcze taka historia, że w roku 1984 pewien mężczyzna kupił dom, w którym Kieran mieszkał w Rathdownie County Leash.

I tam podczas robienia gruntownego remontu znalazł czaszkę i kilka kości. Na kręgach szyjnych znaleziono pętlę z grubego drutu. Mężczyzna, który znalazł czaszkę i kości sądził początkowo, że należała ona do jakiegoś zwierzęcia. Lekarz wezwany na oględziny wraz z policjantami stwierdził, że czaszka należy do człowieka. Właściciel domu później dopytywał o wyniki śledztwa i był dosyć zdziwiony, kiedy dostał informację, że czaszka należała jednak do zwierzęcia i wskazany był tutaj osioł. Właściciel, nowy właściciel domu pamiętał też, jak siostra Kierana Odwiedziła go, była kilka razy w jego domu ze swoją matką. Kobiety jedynie kilka minut spędziły na terenie posesji i w środku domu.

Kilka lat później przeprowadzane było jeszcze jedno śledztwo, jednak próżno szukać informacji o tym zajściu w aktach na lokalnym posterunku policji, Dlaczego? Dlatego, że jeśli kości były pochodzenia zwierzęcego, to raport nie był sporządzany, tym samym nie było sprawy. Kości, które znalazł mężczyzna w roku 1984 zostały wysłane do analizy, ale nie otrzymano żadnego raportu zwrotnego, więc tak jak mówię, niewykluczone, że kości należały do zwierzęcia, może niekoniecznie do osła, ale do jakiegoś innego. Dowodów z tamtego dnia już nie ma, tak więc musimy zaufać źródłom na słowo. W 2019 roku pojawiła się jeszcze jedna książka o Kieranie Kelly, The Secret Serial Killer.

The True Story of Kieran Kelly, w której stawiane są pytania dotyczące prawdziwości, tez zawartych w książce Plata, tej książce z roku 2015, oraz liczbie zbrodni, które można by było powiązać z oskarżonym. Na podstawie swoich badań Robert Mulhern uważa, że Kelly prawdopodobnie pozbawił życia tylko w cudzysłowie 5 albo 6 osób. Dziękuję Wam bardzo za wysłuchanie historii. Dziękuję też słuchaczom na Spotify, że wzięli udział w ankiecie. Dzięki temu dowiedziałam się, że wolicie oglądać materiały w formie wizualnej na Spotify, także kiedy tylko będzie taka możliwość, jeśli będą jakieś zdjęcia dołączone do materiału, to będę wrzucać po prostu właśnie podcasty w formie wizualnej.