#127 Rolf Neslund: chciwość wieku nie ma

Witajcie moi drodzy, z tej strony Karolina i na potrzeby dzisiejszej historii chciałabym zabrać Was na tereny wyspy Lopez, która leży na północno-zachodnim Pacyfiku. Jest to trzecia co do wielkości wyspa archipelagu San Juan w hrabstwie San Juan w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych. W tych idyllicznych i bardzo spokojnych okolicznościach gdzieś w sierpniu w roku 1980 ginie Rolf Neslund. Wokół zaginięcia tego długoletniego mieszkańca wyspy unosi się historia tajemnicy, chciwości i zbrodni. A podejrzana o zbrodnię jest jego żona Ruth.

Otóż, 11 czerwca 1978 roku Rolf Neslund. że w okolicy i tak powinien zostać postawiony nowy most, a mieszkańcy wyspy to w zasadzie powinni mu podziękować za jego wkład właśnie w postawienie tego nowego. Wielu mieszkańców zachodniego Seattle uważa, że nowy most oddany do użytku w lipcu 1984 roku powinien właśnie nosić nazwę Rolfa Neslunda.

Znajomi coraz częściej zaczynają go opisywać jako bardzo nadużywającego alkoholu, Jednak tylko Ruth twierdzi, że jej mąż popada w szpony depresji. Jeśli tak było, no to Rolf tego nie pokazuje, a jego twarz zawsze promienieje uśmiechem. W środę, 13 sierpnia 1980 roku, Ruth kontaktuje się z departamentem szeryfa hrabstwa San Juan. Informuję śledczych o nagłym i bardzo tajemniczym zaginięciu męża. Zastępcy szeryfa mówi, że ostatni raz widziała Rolfa dwa dni wcześniej. Mąż pakował swoje rzeczy do walizki i planował gdzieś lecieć samolotem.

Jakie zadała sobie ta dwójka? Szkody obejmowały także wnętrze domu małżeństwa, ponieważ para rzucała w siebie wszystkim, co miała pod ręką. Po kilku takich incydentach lokalsi nazywają małżeństwo walczącymi Neslundami. Postronni często plotkują o destrukcyjnym wpływie tej dwójki na siebie. Jednak cokolwiek by się nie działo, no to Rolf i Ruth nie decydują się na rozwód. Wśród znajomych para znana jest jako piekielna kombinacja dwóch przeciwstawnych charakterów i rozmiarów. Starszy pan to mężczyzna o łagodnym charakterze i szczupłej sylwetce, zaś Rut jest jego przeciwieństwem. Jednak ci sami znajomi będą później mówić, że to niemożliwe, żeby osiemdziesięciokilkulatek tak po prostu uciekł, zostawił za sobą żonę i ich wspólny dom.

Tymczasem pani Neslund opowiada oddelegowanym do sprawy zastępcom szeryfa, jak to mąż popadał w coraz większe przygnębienie w związku z przymusową emeryturą. Opowiada o tym, jak to mąż wspominał o powrocie do rodzinnej Norwegii. Owszem, kłócili się często, ale Ruth wierzy, że po ochłonięciu Rolf wróciłby do niej. Jednak po dwóch dniach nieobecności jasnym jest dla kobiety, że stało się coś niedobrego, a ona powinna zgłosić zaginięcie męża. Podczas tej rozmowy żona sugeruje, że Rolf uciekł z byłą partnerką, kobietą, która jest matką dwójki jego dzieci. Raymond Clever i Gregory Doss zapisują wszystkie te informacje w notesie i zapewniają panią Neslund, że zrobią wszystko co w ich mocy, żeby odnaleźć i sprowadzić Rolfa.

Kolejno instruują podwładnych, żeby mieli oczy szeroko otwarte podczas patrolowania wyspy. Sporządzają listę wszystkich przyjaciół, znajomych i byłych współpracowników Rolfa i także to samo dotyczy przyjaciół i znajomych Rut. Przy pomocy telegrafu przekazują informacje o zniknięciu starszego pana do pobliskich hrabstw i planują skontaktować się ze służbami celnymi, żeby zweryfikować informacje o opuszczeniu wyspy. Patrolujący w wyspę Fidalgo policjanci trafiają na samochód Neslunda, W przystani promowej Anakortes. Z tego miejsca, położonego na wschód od wyspy Lopez, mężczyzna mógł wybrać się zarówno w stronę Kanady, jak i Alaski.

Być może uda im się znaleźć kogoś, kto jeśli nie widział skaczącego do wody mężczyzny, To może widział samochód Neslunda? To dałoby jakieś ramy czasowe wskazujące kiedy Rolf był w okolicy przystani. Po kilku godzinach dochodzenia nie ma ani jednego świadka. Nikt niczego nie widział. Śledczym nie udaje się więc ustalić kiedy Rolf przyjechał do przystani oraz z jakiego powodu porzucił samochód. Kolejnym krokiem jest skontaktowanie się zastępcy szeryfa z policją stanową stanu Waszyngton, żeby uzyskać dodatkową pomoc. Wykwalifikowani nurkowie schodzą pod wodę w pobliżu doków Anakortes, żeby znaleźć rzeczy osobiste Rolfa albo jego zwłoki w tym bardziej pesymistycznym scenariuszu.

Jednak po kilku godzinach i oni wychodzą z pustymi rękami. Śledczy przyglądają się przeszłości Rolfa. Może to tam uda im się znaleźć jakieś szwindle, nieczyste interesy jakichś wrogów? Może Rolf zniknął, ponieważ chciał zatuszować jakieś swoje przestępstwo, które popełnił? Po wnikliwym wglądzie w życie staruszka okazuje się, że nic takiego nie ma. Być może Neslund padł ofiarą rabunku, który poszedł wyjątkowo źle. Niestety, tutaj śledczy także nie mają szczęścia. Wygląda na to, że Rolf nie dość, że niekarany, to jeszcze nie ma na swoim koncie żadnych przekrętów. Nie ma żadnej historii kryminalnej, no może za wyjątkiem rozbicia mostu, ale o tym wszyscy wiedzieli.

Oględziny samochodu należącego do 83-latka też nie przynoszą przełomu w sprawie, Ani nie odpowiadają na dotychczas postawione pytania. Śledczy wracają do punktu wyjścia, bogatsi jedynie o wiedzę, że Rolf zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Urzędnicy celni i imigracyjni mogą potwierdzić, że według ich akt Neslund nie wrócił do ojczyzny legalną drogą. Jednak z drugiej strony po co miał próbować docierać tam nielegalnie? Śledczy Raymond Clever informuje porzuconą żonę o braku możliwości przekroczenia granicy przez Rolfa. Kobieta twardo stoi przy swoim. Widziała, jak jej mąż pakował walizkę, na pewno wrócił do Norwegii.

Zastępca szeryfa odnajduje kobietę, z którą rzekomo miał uciec Rolf. Kobieta, której tożsamość nie została ujawniona, nie posiadała żadnych informacji, które przybliżyłyby śledczych do rozwiązania zagadki zaginięcia. Nie planowała także żadnego wyjazdu z Rolfem. Prowadziła sobie swoje bardzo spokojne życie na wyspie. Nie mając żadnych informacji, które pchnęłyby śledztwo choćby o milimetr do przodu, śledztwo zostaje umorzone. W lutym 1981 roku, na corocznym zebraniu Stowarzyszenia Pilotów Pudget Sound w Port Angeles, wszyscy zauważają nieobecność lubianego i bardzo cenionego Rolfa Neslunda.

Ten fakt doprowadza kilku członków stowarzyszenia do przeprowadzenia własnego dochodzenia. Mężczyźni ci kontaktują się z zastępcą szeryfa, a ten opowiada im o tajemniczym zaginięciu Rolfa. To nie pozostaje bez wpływu na członków stowarzyszenia, którzy proszą śledczego o wznowienie dochodzenia. Zastępca szeryfa się zgadza. Ciekawą informacją, jaką uzyskał od członków stowarzyszenia jest, że zablokowali oni wypłacanie emerytury Rolfa w kwocie 1200 dolarów. To działanie spotkało się ze stanowczym protestem ze strony jego żony Ruth. Groziła ona, że jeśli wypłacanie należnego świadczenia nie zostanie wznowione, to wstąpi na drogę prawną i będzie walczyć o swoje.

Organizacja nie ma jednak dla niej pocieszających informacji. Do tej pory Rolf nie skontaktował się też z nimi. Donna dzwoni do swojej siostry, mieszkającej w stanie Ohio, do pani Joy Straub. Od słowa do słowa obie kobiety przypominają sobie. Jak to ciotka zadzwoniła do każdej z nich dnia 8 sierpnia 1980 roku i opowiadała jakieś niestworzone historie, jakoby Rolf został przez nią pozbawiony życia, rozczłonkowany, a jego szczątki zostały spalone i wyrzucone do obornika. Ruth była wtedy słyszalnie pod wpływem alkoholu, dlatego też obie kobiety nie wzięły jej słów na poważnie. Teraz, kiedy wuj od dłuższego czasu nie dawał znaku życia, historia ciotki zaczynała nabierać bardzo realnych i bardzo przerażających kształtów.

Joy udaje się do lokalnego biura szeryfa, żeby złożyć zeznania. Ona i Rolf pokłócili się. Brat Ruth, Robert Myers, trzymał Rolfa Neslunda, a Ruth Neslund pozbawiła życia swojego męża. To zeznała Joy. Zeznania kobiety zostały przesłane do biura szeryfa hrabstwa San Juan i to jest pierwszy przełom w sprawie, na jaki liczył śledczy Raymond Clever. 12 kwietnia z nakazem przeszukania domu i jego okolicy przychodzi zastępca szeryfa wraz ze współpracownikami i technikami z laboratorium kryminalistycznego. Przeszukują miejsce wskazane w nakazie. Siedmiogodzinne poszukiwania kończą się fiaskiem. Kiedy Raymond Clever rozmawia z Ruth, czuje, że coś tu jest nie tak.

Mimo, że mężczyzna nie wierzy zbytnio w przeczucia, to jest coś w oczach pani Neslund, co każe mu się zastanawiać, czy przypadkiem nie pozbyła się męża. Ona nie ma za wiele do powiedzenia śledczemu. W zasadzie to mówi dokładnie to samo, co w sierpniu zeszłego roku. Jednak oprócz przeczuć, w głowie śledczego pojawia się zasadnicze pytanie. Jak osoba w jej stanie mogłaby pozbyć się męża? Rut jest osobą otyłą, a jej mobilność zależy od chodzika, dzięki któremu się porusza. Może w takim razie starsza pani miała wspólnika? Taką możliwość zastępca szeryfa zaczyna brać coraz bardziej pod uwagę. Kto miałby być tym wspólnikiem i dlaczego starsza pani miałaby chcieć pozbyć się męża?

Te pytania powoli, powoli kiełkują w głowie śledczego. 23 lipca 1981 roku Prokuratura Hrabstwa San Juan zwraca się do Sądu Najwyższego Hrabstwa San Juan o przesłuchanie Rut oraz jej starszego brata Roberta Meyersa. To właśnie przy jego pomocy miała pozbyć się ciała męża. Oboje składają zeznania pod przysięgą i zaprzeczają, żeby mieli cokolwiek wspólnego ze zniknięciem 83-latka. Podtrzymują narrację, że mężczyzna albo wyjechał do Norwegii, albo odebrał sobie życie z powodu przymusowego przejścia na emeryturę. W lutym 1982 roku zostaje namierzony drugi brat Ruth, Paul Myers.

Mężczyzna mieszka w Skapuz w stanie Oregon. Na lokalnym posterunku składa nie mniej szokujące oświadczenie. Według jego słów mieszkał w domu państwa Neslund od grudnia 1980 roku do początku 1981. To właśnie wtedy Ruth miała mu powiedzieć, że pozbawiła życia swojego męża. Paul Myers zeznaje, że po oddaniu dwóch strzałów przez Roberta w stronę Rolfa, szwagier przewrócił się na kanapę. Następnie Ruth miała dać bratu uwikłanemu w zbrodnię narzędzia, Dzięki którym mógł rozczłonkować ciało pana Neslunda. Zwłoki 83-latka miały zostać włożone do beczki, a następnie spalone na terenie posiadłości i wrzucone do obornika.

Twierdzi, że ukryła ona ciało na terenie posiadłości, gdzie stoi ich dom. Nie podaje jednak żadnych dowodów potwierdzających tę tezę. Pomimo kolejnego świadka jest to za mało dowodów, żeby rozpocząć proces. W międzyczasie śledczy dowiadują się, że powodem ostatniej walki starszych państwa między sobą były pieniądze. Kwotę 80 tysięcy dolarów, uzbieraną na wspólnych kontach bankowych i funduszach emerytalnych, kobieta przeniosła na swoje imienne konto. Kiedy Rolf próbował się dowiedzieć, gdzie są owe pieniądze, to Ruth skłamała, że spłaciła nimi pożyczki, jakie mężczyzna zaciągnął. Starszy pan wiedział jednak, że owe zobowiązania zostały spłacone przez niego już wcześniej.

Ponowna rozmowa z byłą partnerką ujawnia, że od tej rozmowy z Rut Rolf był wyraźnie zaniepokojony. Wierzył, że 60-latka planuje go otruć i gdyby zmarł, to jego zwłoki mają zostać poddane sekcji, żeby potwierdzić jej niecne działania. Wraz z kolejnymi rozmowami z krewnymi Wszyscy zaczynają sobie przypominać, że przecież Ruth wielokrotnie mówiła, że męża życia pozbawi. Zawsze była pod wpływem ognistej wody i nikt nie wierzył słowom, które wygadywała na prawo i na lewo. Do czasu aż nie zaginął Rolf. Tymczasem kolejne szczegóły niecnych działań kobiety wychodzą na światło dzienne. Po zniknięciu Rolfa kobieta w cudzysłowie zamieniła dom w pensjonat, w którym wynajmuje podróżnym pokoje.

Tym razem śledztwo w sprawie zaginięcia i prawdopodobnie śmierci Rolfa idzie bardziej wartko, a wraz z postępem dni pojawia się kolejny świadek. Jest to przyjaciółka Rut, która zeznaje, że 8 sierpnia 1990 roku była w domu pani Neslund. Ta rzekomo miała się jej zwierzyć, że jeden z jej krewnych jest w łazience i właśnie zajmuje się Rolfem. Te zeznania póki co nadal niewiele wnoszą do sprawy. Śledczy nadal nie mają twardych dowodów, 2 marca 1982 roku z kolejnym nakazem wracają do domu Neslundów i oprócz samego budynku przeszukują także otaczający go teren.

Tak samo okolica zbiornika zostaje rozkopana. Zostaje zabezpieczone około 700 dowodów. Większość z nich nigdy nie zostanie upubliczniona. Wszystkie dowody wysłano do analizy do Laboratorium Kryminalistycznego w Seattle w stanie Waszyngton. W międzyczasie okazuje się, że Rolf 10 lat wcześniej w szpitalu w Seattle przeszedł operację, do której konieczne było badanie określające jego grupę krwi. Dokumentacja medyczna wykazuje, że Rolf miał grupę krwi A. Na próbkach z domu państwa Neslund znajdowały się rozpryski o takiej samej grupie. Niestety, jak się okazuje, podczas dalszych badań ród także jest posiadaczką krwi grupy A.

Główna podejrzana zostaje oskarżona o pozbawienie życia z premedytacją swojego męża. Starsza pani wraz ze swoim adwokatem Fredem Whedonem zjawia się w budynku sądu i oświadcza, a jakże, że jest niewinna, a zarzuty stawiane są jej bezpodstawnie. Prawnik, powołując się na nieskalaną kryminalnymi działaniami przeszłość swojej klientki, prosi sędziego o ustalenie kaucji w wysokości 10 tysięcy dolarów. Sędzia Sądu Najwyższego Howard Patrick zgadza się na ustalenie kaucji, ale w wysokości 50 tysięcy dolarów. Ruth płaci za swoją wolność i oczekuje na proces w swoim domu. Nie radzi sobie z tym życiem na wolności jednak najlepiej,

Według prawnika przeszukanie domu pani Neslund było bezprawne. Fred Whedon zarzuca naruszenie praw obywatelskich swojej klientki i żąda odszkodowania w wysokości 850 tysięcy dolarów. W kolejnym wniosku złożonym na ręce sędziego Sądu Najwyższego Hrabstwa San Juan jest niedopuszczenie dowodów pozyskanych podczas bezprawnego przeszukania. Sędzia Robert Beeb uznaje jednak przeszukanie rezydencji pani Neslund 6 listopada 1984 r. Stanowy Sąd Najwyższy podtrzymuje orzeczenie sędziego Biba.

Z powodu chronicznych dolegliwości sędzia Bip zmienia datę rozpoczęcia rozprawy na dzień 11 listopada 1985 roku. Dwa dni później ostatecznie zostaje wybranych 15 ławników. 12 podstawowych i 3 rezerwowych. Wśród tych osób nie ma nikogo z Wyspy Lopez. Obrońca Rut nie składa wniosku o przeniesienie procesu do innego miasta, ponieważ wierzy w to, że jego klientka jest ogólnie lubiana i nikt nie będzie przeciwko niej negatywnie nastawiony. Także 13 listopada po południu Prokurator Greg Canova wygłasza swoje przemówienie wstępne. Opowiada o zniknięciu Rolfa Neslunda, o świadkach zgłaszających się z informacjami, o dowodach znalezionych na podwórku domu Neslundów.

Motywem działania RUT była chciwość i przeniesienie kilku tysięcy ze wspólnego konta małżonków na swoje własne. Kiedy osiemdziesięciokilkulatek odkrył te działania żony i skonfrontował się z nią, ta postanowiła rozprawić się ze swoją połową inaczej. I chociaż nie znaleziono ciała starszego mężczyzny, to ślady z domu Neslundów potwierdzają jasno. To właśnie tu Rolf dokończył żywota. Jednym z pierwszych świadków powołanych przez obronę jest przyjaciółka Ruth Neslund, która znała oskarżoną od 7 lat. Na etapie śledztwa kobieta zwodziła funkcjonariuszy. Jednak miała nie być oskarżona o utrudnianie śledztwa, jeśli na rozprawie będzie zaznawać zgodnie z prawdą.

Wcześniej kłamała, ponieważ chciała chronić przyjaciółka. Dotarcie do rezydencji Neslundów nie zajęło jej dużo czasu, ponieważ mieszkała w odległości 5 minut od przyjaciółki. Po tym jak Ruth opowiedziała jej, co zrobiła Rolfowi, dodała, że jeden z jej krewnych jest w domu. Następnie Ruth opowiedziała jej, co się stało. Podczas procesu zeznaje Paul Myers. Ruth i Robert mieli mu przekazać niepokojące szczegóły dotyczące pozbawienia życia Rolfa i pozbycia się jego ciała. Obrońca próbuje zdyskredytować zeznania Myersa, nazywając go niewiarygodnym i pijakiem. Na sali sądowej zjawia się zastępca szeryfa oraz policjanci stanowi, którzy opisują zebrane dowody.