Świąteczny Daily True Crime (s03) 5/12 Hannibal Lecter z Andów

Wywodził się z rodzin rolników, a jego rodzice ledwo wiązali koniec z końcem. Młody Doransel Vargas dosyć szybko porzucił rodzinny styl życia i zaczął kraść. I tutaj wyjaśnienie. Oryginalnie on ma na imię Doransel, natomiast w internecie też funkcjonuje jako Dorangel, do czego przyczyniła się prasa. Kilka razy był aresztowany za drobne przestępstwa i kradzież zwierząt gospodarczych. Vargas cierpi z powodu schizofrenii paranoidalnej, a jak sam będzie później mówił, w pewnym momencie swojego życia zaczął słyszeć głosy duchów, które do niego przemawiały.

Głosy nakazują mu przestać patrzeć na ludzi jak na swoich bliźnich, a nakazują traktować się jak mięso. Nakazują mu w końcu pozbawić życia, żeby zaspokoić głód egzotycznego mięsa. Nie jest jasnym, kiedy Vargas zaczął spożywać ludzkie mięso i głównie, jak wspomniałam wcześniej, jest to związane z opieszałością policji wenezuelskiej. Natomiast wiadomo, że pierwszy raz zostaje aresztowany w roku 1995. Kiedy to Antonio Lopez Guerrero odkrywa, że jego najlepszy przyjaciel został pożarty, a jedynymi częściami jakie z niego zostały są ręce i stopy.

Ludożerca zostaje aresztowany, a następnie osadzony w Instytucie Psychiatrii w mieście Peibeca. Po dwóch latach według specjalistów jest już wyleczony i nie stanowi zagrożenia dla społeczeństwa, Co równa się jego wyjściu na wolność? Niestety żadne dalsze leczenie nie zostaje mu zaordynowane, a Vargas jest napędzany zemstą skierowaną w stronę mężczyzny, który przyłożył się do jego odsiadki, czyli w stronę Antonio. I pan Guerrero kończy tak samo jak jego przyjaciel pożarty przez Vargasa. Po zakończeniu misji, jaką sobie wyznaczył, przenosi się do stanu Tahira, który to stan graniczy z Kolumbią.

Prowadzi koczowniczy tryb życia, śpi pod mostem, przechadza się wzdłuż rzeki Torbez, zaprzyjaźnia z lokalnymi rolnikami. Oni postrzegają go jako zupełnie nieszkodliwego, niemogącego nikomu uczynić krzywdy człowieka. To, czego nie wiedzą o nowym mieszkańcu, to fakt, że Vargas każdego dnia pragnął zjeść któregoś z nich. Wenezuelskie organy ścigania dosyć szybko tracą trop mężczyzny, a on, by zaspokoić pragnienie egzotycznego mięsa, pozbawia życia swojego byłego kolegę z placówki psychiatrycznej Manuela. Manuel zostaje pożarty w roku 1998.

Wkrótce Vargas buduje niewielką chatkę, gdzie może w spokoju przyrządzać swoje dania. O Manuelu później powie – był takim miłym facetem, domyśliłem się, że będzie smakował wyśmienicie. Vargas nie jada nic innego niż egzotyczne mięso, co doprowadza go do pozbawiania życia dwóch osób tygodniowo. W pobliżu rzeki Torbes poluje na swoje ofiary, którymi są bezdomni i robotnicy, którzy to pracują w okolicy. Jego ulubioną bronią jest zaostrzona, własnoręcznie przez niego wykonana metalowa włócznia. Kiedy już ofiarę upolował, to zaciągał ją pod most, a tam ćwiartował, pozbywając się stopy, rąk i głowy.

Początkowo śledczy mają teorię, że zbrodnie są wynikiem porachunków gangów albo morderców rytualnych, ale po nitce do kłębka i okazuje się, że okolice rzeki Torbes jako swój rewir działania wybrał seryjny morderca. Dosyć szybko śledczy docierają do osoby Vargasa, jego kartoteki kryminalnej i historii chorób psychicznych. Przeszukując okolice rzeki w końcu policjanci docierają do chaty Hannibala, a po wejściu do środka ich oczom ukazuje się straszny widok. W pojemnikach w prowizorycznej kuchni znajdują się szczątki przygotowane na późniejszą konsumpcję, kilka głów, rąk i stóp, leżą one na podłodze i na stole.

Vargas zostaje zatrzymany i przewieziony na posterunek policji, A tam śledczy są przygotowani na łamanie podejrzanego godzinami. Jednak są bardzo zaskoczeni, kiedy 42-latek sam z siebie opowiada o tym, że od kilku lat mieszka pod mostem, że pozbawił życia i podświartował i spożył 10 ofiar. Tutaj się Doransel rozmija z prawdą, ponieważ oficjalne raporty wskazują, że tych osób było 40. Opowiada o tym, że jego ulubionymi ofiarami byli mężczyźni między 30 a 40 rokiem życia, głównie z powodu smaku, który opisuje jako smaczny, słony, tłusty, niczym szynka albo wieprzowina.

Przy czym atakuje tylko szczupłych mężczyzn, a najbardziej smakowitą częścią ciała mają być okolice pachwin, które po wycięciu przyprawia ziołami. Kobiety natomiast według podniebienia kanibala były za słodkie i zostawiały takie dziwne uczucie na żołądku. Dzieci nie były obiektami jego polowań, ponieważ ich mięso miało być jeszcze bardziej słodkie, słodsze od kobiet, czego ludożerca nie lubił. Przedstawia też swój sposób działania. Na ofiary poluje z włócznią. Kiedy po ataku mężczyzna leży nieprzytomny, wtedy wargas odcina głowę, stopy, ręce oraz genitalia. Jeśli był wyjątkowo głodny i nie chciał marnować żadnej części z ciała, no to przygotowywał zupę.

Po wysłuchaniu bardzo szczegółowych opowieści podejrzanego, śledczym ciśni się na usta jedno pytanie – dlaczego? Dlaczego robił tak straszne rzeczy? Vargas odpowiada, że to wszystko przez nauki kościelne, bo czy księża nie głoszą, żeby dzielić się chlebem z sąsiadami? A on, on był bardzo empatycznym człowiekiem i sąsiedzi uwielbiali ciastka, którymi Doransel ich częstował. Porównał jedzenie przez siebie mięsa do jedzenia gruszek przez funkcjonariuszy z tą różnicą, że on musiał swoje mięso częściej myć, żeby nie zachorować. Psychiatrzy ocenili, że działania Vargasa spowodowane były nieleczoną chorobą psychiczną.

Mężczyzna zostaje przewieziony do San Cristobal, jednak osadzeni z pobliskiego więzienia oraz szpitala psychiatrycznego protestują. Nie chcą ludożercy w swoim otoczeniu. Mimo, że aktualnie przebywa w odosobnieniu, to w roku 2016 wziął udział w buncie więźniów w placówce, w której wtedy odsiadywał swój wyrok. Pozbawił życia dwóch osadzonych, a potrawę z ich ciała zaserwował innym. Vargas chętnie rozmawiał z dziennikarzami czy pisarzami, a efektem jednej z takich rozmów jest książka autorstwa Harolda Schechtera pt. Man Eater. Podczas wywiadów Vargas twierdzi, że postępował właściwie.

Jadłem uda, a nie nos, uszy czy ręce, ponieważ są za twarde. Gdybym zobaczył śpiącego pijaka, zabiłbym go włócznią. Odciął mu głowę i poczuł się szczęśliwy. Chcę tam wrócić i wykopać wielką dziurę, żeby ich pochować. Niczego się nie wstydzę. Siedzę w więzieniu za nic. Jestem niewinny. Tak właśnie o sobie mówi Vargas, natomiast pod koniec tej historii to mnie się nasuwa takie pytanie, ponieważ on mówił, że nie lubił smaku kobiet i że kobiety nie były jego celem, ale tutaj właśnie jest to pytanie. Skąd mógł wiedzieć, jak smakuje mięso, w którym nie gustował?