Rafał Górski. Dziennikarstwo zza biurka jest nieuczciwe
Zagląda pod dywan. Ma zasadę, że z bohaterami swoich tekstów się nie spoufala. Gdy nazywają go panem redaktorem, włącza mu się czerwona lampka. O narodowości sprawców przestępstw, które opisuje, pisze wprost. Na krytykę tej praktyki odpowiada prostym kontrargumentem. O swoim dziennikarstwie, wymagającym wchodzenia w ciemne uliczki, meliny i miejsca, które trochę na przekór logiki nazywamy nieciekawymi, opowiada Rafał Górski, reporter warszawskiego wydania „Gazety Wyborczej” Na podcast o dziennikarstwie zaprasza Aleksandra Sobczak. Nowe odcinki w każdy piątek!
Ale potem rozmawiając z taksówkarzami z Gruzji, przestało mnie to dziwić, ponieważ robiłem też taką serię tekstów dotyczącą hosteli pracowniczych tak zwanych, gdzie mieszkańcy słynnej Zatoki Czerwonych Świń, w której kiedyś PRL-owcy dygnitarzy mieszkali, do dzisiaj mieszkają w zasadzie. Na styku Wilanowa i Mokotowa strasznie się burzyli, że w jednym z budynków został otwarty hostel dla ludzi ze wschodów, którzy w większości mieszkali w Gruzinie i Azerowie jeżdżący na taksówkach na aplikacje. No i problem polegał na tym, że tam dochodziło do awantur. Tylko, że jak poszedłem tam i zacząłem rozmawiać z tymi ludźmi, no tą awanturą było to, że siedzi pięciu gości, piją alkohol,
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.