224. AI a popularyzacja nauki

Czyli tego wznoszącego się do lotu orła, tak? No i te freski. To nie są freski, to płaskorzeźby są. Tak, tak, to prawda, tak. Ale widzisz, też to łączę z XX wiekiem, bo chyba dzisiaj nikt specjalnie nie pamięta o Cedyni. Ale wiesz, to niekoniecznie, bo sama dyskusja na temat tego, co bitwa była w ogóle... Ale nie, ale to w nauce, zgoda, ale w przestrzeni publicznej, kiedy od czasu do czasu słyszymy różne takie antyniemieckie pomruki, tu czy tam, to nikt na Cedyni się jakoś nie powołuje. A popatrz, bo widzisz, bo jednak takie psie pole na przykład to jest takie wizualnie bardzo atrakcyjne, no psy rozwlekają coś tam, a ta cedynia biedna taka no, w dodatku forsowanie rzeki jeszcze nie daj Boże się przypomni niesłusznych czasów i co w tego.

Osoby słuchającej. No dobrze, niech ci będzie osoby słuchającej. Chociaż to nie ładne chyba określenie. Osoby słuchającej, Boże, straszne. Dobrze. Jakie planujemy zmiany? Bo przecież zastanawialiśmy się też na wakacjach od czasu do czasu, nawiązując do naszego podcastu, czy nie należałoby wprowadzić jakichś dodatkowych części, ewentualnie jakichś nowych tematów. I postanowiliśmy stworzyć poczet naszych bohaterów czy antybohaterów. Bohaterów. Bohaterów, tak. Dobrze, czyli ja i kolega tu będziemy państwa od czasu do czasu zaskakiwać różnymi biografiami osób, mam nadzieję, nietuzinkowych, takie, które naszym zdaniem odegrały znaczącą rolę w historii, a nie zostały przez tą historię jakoś docenione.

I tego się boję, wiesz, bo to budzi kompleks takiego chęcia bycia Bogiem, bo taki, który wie wszystko, dotyka wszystkiego, jest pewien wszystkiego, a więc jest zamknięty na dyskusję i własną ułomę. A nauka, jakakolwiek by nie była, jest też świadectwem tego, że człowiek jest ułomny i stara się tę ułomność przezwyciężyć. No ale przez ciebie przemawia teraz ten dystans historyka. Jednak jakby nie, patrzeć przez wiele lat zajmującego się taką czy inną materią. Przypomnij sobie naszych studentów, którzy wiedzą albo są przekonani, że wiedzą lepiej niż my i tak dalej, i tak dalej. I to jest coś charakterystycznego właściwie dla być może pewnego wieku, że nie uwzględnia się Tej refleksji, którą każdy z nas ma już po wielu latach pracy, że właściwie użyję tego określenia, ta fragmentaryczność jest przecież dniem codziennym naszej pracy.