3. Mgła.

To był zwyczajny wyjazd, jeden z tych, które powtarzały się co roku. Miałem wtedy około 13 lat. Byłem już trochę starszy, bardziej samodzielny. Tego wieczoru byłem u znajomych, u Andy'ego i jego siostry Kim. Znaliśmy się od dziecka. Oni mieszkali tam na stałe, a ja tylko przyjeżdżałem na wakacje. Graliśmy w gry wideo, w planszówki. Pamiętam, że tego wieczoru ciągnęła się długa partia Monopoly. Zrobiło się późno. Było około 11.30 wieczorem. Pomyślałem, że powinienem wracać do chaty. Rodzice pewnie zaczynali się martwić. Szedłem więc ulicami Redwolej.

Takie bursztynowe. To samo, które ja widziałem blisko starego opuszczonego domu. Nie był pewien, czy to mu się nie przewidziało, ale widział. Widział je na pewno. Rano przyszli Andy i Kim. Usiedli razem na tarasie. Z tego miejsca było widać stary dom. Stał tam nadal, cichy, martwy, jak zawsze. Opowiedziałem im wszystko, każdy szczegół. I wtedy Kim i Andy spojrzeli po sobie. Jakby wiedzieli, że ta rozmowa i tak kiedyś się wydarzy. Powiedzieli mi, że to był jeden z pierwszych budynków w okolicy, że na początku XX wieku mieszkała tam kobieta.

Jej syn nie wrócił z nią. Wybiegła z powrotem w noc z lampą, wołając. – Synku, gdzie jesteś? Wyjdź z mgły. Bez odpowiedzi. Następnego ranka zaczęła go szukać. W miasteczku, na drogach, wszędzie. Znalazła go dopiero wtedy, gdy wracała do domu. Na dnie sadzawki, pod klifem. Upadł, uderzył się w głowę i zginął na miejscu. Kim powiedziała mi wtedy coś jeszcze, że to ona mnie wołała, że ta lampa należała do niej, że ta kobieta wciąż tam jest, uwięziona w tej samej chwili, w tej samej mgle, szukająca swojego syna i że tamtej nocy pomyliła mnie z nim.