20. Kim była trzecia dziewczynka?
Dwie siostry od dzieciństwa widywały dziewczynkę, która pojawiała się tylko wtedy, gdy były same. Nigdy nie odpowiadała na pytania, nigdy nie mówiła, skąd przychodzi… a po latach prawda okazała się znacznie mroczniejsza, niż mogły przypuszczać.🔴 Zaobserwuj mnie i zostaw ocenę.☕ http://buymeacoffee.com/polanskistudioOpracowanie: Andy PolanskiMontaż: Andy PolanskiCzyta: Andy Polanski
13 PASENGER Czyta Andy Polański Dziś wybieramy się do południowej Kalifornii. To właśnie tam poznamy dwie siostry, bliźniaczki Ashley i Amandę. Mają zaledwie kilka lat, są niemal nierozłączne i jak większość dzieci w ich wieku potrafią zmienić zwykły dom w miejsce pełne kryjówek, tajemnic i przygód. Tyle, że tym razem nie wszystko co odkryją będzie należało do dziecięcej wyobraźni. Bo czasami wystarczy przekroczyć próg nowego domu, żeby poczuć coś, czego nie potrafimy jeszcze nazwać.
I dokładnie takie uczucie pojawiło się u obu dziewczynek niemal w tej samej chwili. Kiedy zaczyna się ta historia Ashley i Amanda właśnie rozpoczęły naukę w zerówce. Dziewczynki są do siebie tak podobne, że w szkole postanowiono je rozdzielić. Umieszczono nas w różnych klasach i przydzielono nam różnych nauczycieli, bo nauczyciele mówili, że nie potrafią nas od siebie odróżnić. Obie mają długie, brązowe włosy i charakterystyczne grzywki w stylu lat 90. Mama przez większość czasu ubierała je dokładnie tak samo. Ashley i Amanda nie tylko wyglądają niemal identycznie. Są też ze sobą bardzo zżyte. Poza szkołą spędzają razem właściwie cały czas. Byłyśmy takim naszym własnym małym światem.
Ale ten świat ma się właśnie zmienić. Rodzina przeprowadza się do nowego domu. Nadszedł dzień przeprowadzki. Moi rodzice są bardzo zajęci, wszystko organizują, przynoszą rzeczy, a Amanda i ja wchodzimy do domu i same zaczynamy się po nim rozglądać. Jesteśmy tam zupełnie same. Tak bardzo lubiłyśmy same wszystko odkrywać. Ich pierwsze wrażenie jest jednak dziwne. Dom wydaje się zimny i odizolowany. Stoi na szczycie wzgórza, a kiedy dziewczynki wyglądają przez okna, widzą właściwie tylko góry i drzewa. Jest znacznie większy od ich poprzedniego domu, ma mnóstwo okien i wpada do niego dużo światła. A jednak coś jest nie tak. Kiedy dziewczynki chodzą po kolejnych pomieszczeniach nie potrafią pozbyć się wrażenia, że ktoś je obserwuje.
Po prostu bawmy się wszystkie razem. Ashley i ja rozmawiamy, przesuwamy lalki, mówimy za niej i bawimy się jak zwykle. Ona natomiast właściwie tylko porusza swoją Barbie. Nie odzywa się ani słowem. A mimo to świetnie się z nią bawimy. Mamy wrażenie, że naprawdę uczestniczy w naszej zabawie i wcale nie musi nic mówić. To po prostu wydaje się naturalne. Przez jakiś czas bawimy się, w takim razie tak jak ona. A potem nagle wstaje i wychodzi z pokoju. Wyślimy? Pewnie musi już iść. Jej rodzice są zapewne na dole i właśnie wychodzą. I tyle. Po prostu wyszła. Zastanawiamy się, kiedy znowu przyjdzie się z nami pobawić. Mija kilka miesięcy. Amanda i ja bawimy się wtedy w grę, która polega na zbieraniu z ziemi orzechów i nasion.
Rozgniatamy je, a potem robimy z nich perfumy. Bawimy się na zewnątrz i nagle znowu ją widzimy. Idzie w naszym kierunku podjazdem prowadzącym do domu. Wtedy dochodzimy do wniosku, że może jednak nie jest dzieckiem znajomych naszych rodziców. Może mieszka gdzieś w sąsiedztwie, zobaczyła, że się bawimy i po prostu chce do nas dołączyć. I oczywiście dołącza. Patrzy co robimy, a potem zaczyna razem z nami zbierać orzechy. Jest bardzo cicha, ale od czasu do czasu trochę się śmieje, trochę się uśmiecha. Wygląda na to, że dobrze się bawi. Bawimy się więc razem. A Amanda i ja zaczynamy zadawać jej pytania. Ile masz lat? Gdzie mieszkasz? Jak się tutaj dostałaś?
Przebieramy się i ona nagle znowu jest obok i przebiera się razem z nami. Od czasu do czasu próbujemy zadawać jej pytania, ale ona za każdym razem po prostu dalej się bawi i jakby na to nie reaguje. To zaczyna być frustrujące. Mimo, że praktycznie nic o niej nie wiemy, w jakiś dziwny sposób czujemy się przy niej bezpiecznie i swobodnie. Mamy wrażenie, jakbyśmy ją znały. Dlatego z czasem po prostu przestajemy drążyć temat, chociaż nadal wydaje nam się to trochę dziwne. Pewnego dnia rozmawiamy o tej dziewczynce, która od czasu do czasu nas odwiedza. gdzie jest Melinda? Amanda odpowiada. No właśnie, Melinda. Gdzie ona jest?
Co się z nią dzieje? Amanda od razu wie, o kim mówię. To było coś, co obie po prostu wiedziałyśmy. Była ta dziewczynka, była naszą koleżanką i miała na imię Melinda. Nigdy nie rozmawiałyśmy o tym, dlaczego właściwie nazwaliśmy ją Melindą. Po prostu zawsze tak na nią mówiłyśmy. To było jej imię. Pewnego wieczoru odmówiłam odrabiania pracy domowej. Po prostu nie chciałam jej zrobić. Byłam bardzo poirytowana. Mama wysłała mnie więc do mojego pokoju. Poszłam na górę, weszłam do szafy, zamknęłam drzwi i usiadłam tam płacząc. Po kilku minutach słyszę, jak drzwi szafy lekko się otwierają. Myślę, że to Amanda przyszła mnie pocieszyć.
Melinda poszła dalej. Wyszła z pokoju i tego dnia już więcej jej nie zobaczyłam. Poczułam się lepiej. Naprawdę dużo lepiej. Z wiekiem nasze zainteresowania zaczynają się zmieniać. Wychodzimy ze znajomymi, chodzimy do kina, po prostu dorastamy. Wspólne zabawy stopniowo schodzą na dalszy plan, a wraz z nimi wizyty Melindy stają się coraz rzadsze. Początkowo pojawia się co kilka miesięcy, później mniej więcej raz na pół roku. Z czasem te wizyty stają się jeszcze rzadsze. Kiedy zaczynamy gimnazjum, przestajemy widywać ją zupełnie. Pewnego dnia siedzimy przy kolacji. Amanda, ja i nasza mama, w tamtym momencie od kilku lat nie widziałyśmy już naszej koleżanki.
Rozmawiamy z Amandą i mówię, pamiętasz tę dziewczynkę, tę, która zawsze przychodziła się z nami bawić? Amanda odpowiada, tak, oczywiście, że ją pamiętam. Wtedy zwracam się do mamy. Mamo, pamiętasz ją? Pytamy, czy może się wyprowadziła. Przecież od dawna jej nie widziałyśmy. Mama patrzy na nas. O kim wy mówicie? O Melindzie. I wtedy zastyga. Jakbyśmy powiedziały coś, czego absolutnie nie powinniśmy były mówić. Nie, nie wiem o kim mówicie. Wyraźnie trafiłyśmy na jakiś czuły punkt. Było oczywiste, że mama nie chce już o tym rozmawiać. Nie rozumiałyśmy dlaczego, ale po prostu odpuściłyśmy. Pomyślałyśmy tylko, że jej reakcja była dziwna.
Chcemy zobaczyć, co z tego wyniknie. Siadamy. Medium niemal natychmiast mówi do nas. Jest tutaj wasza siostra. Patrzymy na nią zaskoczone. Co? Jaka siostra? Przecież jesteśmy tylko we dwie. Amanda i ja spoglądamy na siebie zupełnie zdezorientowane. Kobieta mówi. Nie, chodzi mi o waszą siostrę, która zmarła. Odpowiadamy. Nic nie wiemy o żadnej zmarłej siostrze. Wtedy mówi. Byłyście trojaczkami. Amanda i ja patrzymy na siebie w kompletnym szoku. Nie mamy pojęcia, o czym ona mówi. Nigdy wcześniej o czymś takim nie słyszałyśmy. Zaczynamy zadawać jej kolejne pytania, ale naprawdę mówiąc niewiele pamiętam z dalszej części tego spotkania.
Byłyśmy całkowicie przytłoczone tym co właśnie usłyszałyśmy. W końcu stwierdzamy, że musimy wrócić do domu i sprawdzić czy to wszystko prawda. Jedziemy prosto do rodziców. Wchodzimy do domu i szukamy mamy. Jest w kuchni i właśnie sprząta. Zaczepiamy ją i mówimy. Mamo, musimy z tobą porozmawiać. Siadamy wszyscy przy stole. Mama od razu zaczyna się martwić. Co się stało? Wszystko w porządku? Amanda i ja patrzymy na siebie. W końcu Amanda zaczyna. Mamo, czy my byłyśmy trojaczkami? Mama wygląda na kompletnie zaskoczoną. Blednie, po chwili pyta. Skąd o tym wiecie? Wiemy jej, że tego dnia byłyśmy u medium i właśnie tam usłyszałyśmy, że miałyśmy jeszcze jedną siostrę.
Tak. Myślę, że chciałabym ją jeszcze raz zobaczyć. Na początku pewnie byłoby to przerażające, ale teraz rozumiemy już znacznie więcej i patrzymy na to zupełnie inaczej. Myślę, że byłoby to czymś dobrym. Chociaż nie widzę już jej fizycznie, nadal czuję jej obecność. Nawet kiedy Amanda i ja o niej rozmawiamy, czuję, że jej duch jest gdzieś przy nas i świadomość, że wciąż z nami jest, daje mi poczucie spokoju. Być może Melinda była tylko wspomnieniem, które z czasem przybrało własny kształt. Być może dwie małe dziewczynki stworzyły sobie kogoś, kto dawał im poczucie bezpieczeństwa. A być może naprawdę przez te wszystkie lata obok Ashley i Amandy była ich trzecia siostra.
Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróżnicy spotykają bliźniaczkę Ashley i Amanda w południowej Kalifornii.
Ashley i Amanda przeprowadzają się do nowego domu, gdzie czują się niezwykle. Znajdują tam dziwną dziewczynkę, Melindę.
Melinda odwiedza dziewczynki w domu, ale nigdy nie wyjaśnia, kim jest ani skąd pochodzi. Dziewczynki zaczynają się zastanawiać o jej rzeczywistym stanie istnienia.
Dziewczynki dowiadują się, że Melinda była trzecią siostrą, która zmarła urodziwszy martwą. Zaczynają się zastanawiać, czy Melinda może być duchem, który nadal jest z nimi.
Ashley i Amanda idą do medium, które potwierdza, że Melinda jest ich siostrą, która zmarła urodziwszy martwą.
Dziewczynki opowiadają o odkryciu rodzicom, którzy nie mówili im o istnieniu Melindy. Dziewczynki zaczynają się zastanawiać, co z Melindą nastąpiło po jej śmierci.
Podróżnicy kończą rozmowę, podkreślając, że historie takie jak ta pozostawiają myśl o istnieniu innej rzeczywistości po śmierci.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dwie siostry od dzieciństwa widywały dziewczynkę, która pojawiała się tylko wtedy, gdy były same. Nigdy nie odpowiadała na pytania, nigdy nie mówiła, skąd przychodzi… a po latach prawda okazała się znacznie mroczniejsza, niż mogły przypuszczać.
🔴 Zaobserwuj mnie i zostaw ocenę.
☕ http://buymeacoffee.com/polanskistudio
Opracowanie: Andy Polanski
Montaż: Andy Polanski
Czyta: Andy Polanski