Mentionsy

Pamiętam, że wiosną tego roku Krakowski Instytut Goethego organizował serię wykładów, prelekcji, warsztatów związanych właśnie z twórczością Tomasza Mana, którego właśnie 150. rocznicę urodzin w tym roku obchodzimy.

Niemiec, bo musimy powiedzieć, że to była rodzina, która wyjechała, wyemigrowała, ojciec wyemigrował z Niemiec do Brazylii, matka była Brazylijką, czyli babka Tomasza Mana i po śmierci, przy tam kolejnym porodzie, po śmierci tej matki, ojciec postanawia sprowadzić dzieci do Lubecki z powrotem.

Ta matka zawsze będzie później w dziedzictwie Tomasza Mana takim elementem południowym, takim elementem, który rozbija ten taki rygor dyscypliny i porządek tej tradycji takiej mieszczańskiej, tej tradycji pracy.

To jest powieść, która jest trochę taką spłatą tego dziedzictwa rodzinnego u Tomasza Mana, bo tak jak przy każdym swoim tekście on czyni...

to takie dziedzictwo chłopieckie, hanzeatyckie, to dziedzictwo tej pracy coraz bardziej staje się coraz mniej istotne, a ten nurt artystyczny w kolejnych pokoleniach jest coraz silniejszy i tutaj mamy też bardzo charakterystyczny dla Tomasza Mana wątek.

Pamiętamy tę scenę, tę sytuację, kiedy on otrzymuje spalony egzemplarz Budenbrocków, mu przysyłają do domu zwęglony, który ma być taką pogróżką, który ma go w jakiś sposób hamować, tylko widzimy u Tomasza Mana też taką pewną ostrożność, która jest spowodowana tym, że on jest przede wszystkim...

Bo dla Tomasza Mana...

Bo to bardzo często było trochę takie nastawienie, że tutaj pokazujemy, obwozimy tego Tomasza Mana po tych Stanach Zjednoczonych, żeby pokazać, że Niemcy nie wszyscy są tacy, że są też inni, że tu jest ten gegenbeispiel, taki przykład, że nie zawsze tak musi być.

Myślę, że moglibyśmy rozmawiać jeszcze bardzo długo, ale myślę, że po prostu będziemy odsyłać do twórczości Tomasza Mana, którego warto czytać nawet w 2025 roku.