Mentionsy

takiej rzymskiej mentalności mieszkańców tego wyjątkowego, że tak powiem, jeśli chodzi o Macedonię, o Grecję miasta, jakim właśnie była Filipi, bo widzimy w tym tekście, jak apostoł Paweł wielokrotnie odnosi się do wielu wątków tak naprawdę, które w tej mentalności rzymskiej były obecne.

Więc dzisiaj spojrzymy sobie na takie dwa główne fragmenty tej części drugiego rozdziału, który się w zasadzie dzieli na ten tekst od dwunastego do osiemnastego i potem od dziewiętnastego dalej, gdzie apostoł Paweł przywołuje dwa przykłady życia Tymoteusza i Epafodyta.

dążeń, które są tutaj obecne, tego biegu chwały z jednej strony, który jest obecny w mentalności rzymskiej, z drugiej strony ten przykład Chrystusa, który jest odwróceniem całego tego porządku, to widzieliśmy, jak apostoł Paweł w jakimś sensie dokonuje takiej totalnej dekonstrukcji tego sposobu myślenia i tego, co jest ważne dla ludzi, którzy funkcjonują w tym świecie, co jest istotne dla niego z perspektywy tego, co pokazał Chrystus poprzez swój wzór.

Ten fragment i ten przykład Chrystusa służy jako taki model i to nie tylko po to, żeby tego Chrystusa wywyższyć w jakiś szczególny sposób w tym tekście, ale apostoł Paweł chce przyjąć ten fragment i to pouczenie jako punkt wyjścia do bardzo praktycznego pouczenia.

Więc to uważam, że to jest taki mocny temat, który apostoł Paweł tutaj podejmuje na samym początku jako wypadkowa i wynika jakby zastosowania tego hymnu o uniżeniu Chrystusa do praktycznego wymiaru dnia codziennego i tego, jak ja funkcjonuję, że tak powiem, zajmę relacje z drugim człowiekiem.

No tutaj ten tekst właśnie często też chyba stanowi przedmiot takich debat, dyskusji w kontekście tego, co jest po stronie człowieka, co jest po stronie Boga, ale biorąc pod uwagę, że jakby kontekst bezpośredni wypowiedzi Pawła, no to, że tak powiem, ten problem, który jest dyskutowany, jest trochę anachroniczny, bo widać, że apostoł Paweł nie chce tutaj się zajmować kwestią dotyczącą zakresów kompetencji i odpowiedzialności, która leży po jednej czy po drugiej stronie, tylko jakby...

I tutaj na przykład mamy taki bardzo konkretny przykład, do którego apostoł Paweł też się odnosi, czy który wskazuje, kiedy mówi czyńcie wszystko bez szemrania.

Jeśli apostoł Paweł...

bo po pierwsze czytając ten fragment mam poczucie, że apostoł Paweł dotyka czegoś istotnego, po drugie nawet ten tekst, który przywołał Mateusz, czyli fragment z IV rozdziału, kiedy wspomina Ewodię i Syntychę, które są współbojowniczkami, można powiedzieć,

Tak ja patrząc sobie na ten tekst widzę, że apostoł Paweł próbuje jakby bardzo mocno dotrzeć do tej mentalności czytelnika i również do naszej mentalności dzisiaj, żebyśmy sobie odpuścili takie wzorce działania, takie postawy, ponieważ one nie są na pewno wprowadzeniem w życie wzorca Chrystusa, który jest ukazany właśnie w tym hymnie.

Ponieważ w końcowej części tego pierwszego fragmentu, który sobie analizujemy, apostoł Paweł też

Musimy pamiętać, że dzieje apostolskie sprawozdają, że kiedy apostoł Paweł został powołany przez Jezusa Chrystusa, to Pan Jezus od razu powiedział, że będzie musiał wiele wycierpieć dla Jego imienia.

Apostoł Paweł sam po ludzku też przecież nie chciał cierpieć, nie był masochistą, tylko on rozumiał...

Czytamy dalszą część drugiego rozdziału, to właśnie wydaje mi się, że te wersety od XIX do XXX, gdzie apostoł Paweł zwraca uwagę na dwie postaci tego wczesnego kościoła, czyli na Tymoteusza i na Epafrodyta, że one właśnie mają odegrać taką istotną rolę argumentacyjną, bo na początku drugiego rozdziału Paweł stawia problem, diagnozę tego, co się dzieje.

I tak jak patrzę sobie na XIX rozdział, to też rozumiejąc jakby ten kierunek argumentacji w ogóle w tej retoryce takiej klasycznej, można zauważyć, że apostoł Paweł jakby daje te dwa przykłady po to, żeby pokazać, że to nie jest tylko teoria, albo to nie jest tylko i wyłącznie coś, co mógł zrealizować Chrystus jako ten niedościgły wzór.

Do bardzo konkretnych wątków, które apostoł Paweł pokazał, jeśli chodzi o Chrystusa.

Apostoł Paweł też w pierwszym mieście do Koryntian powie, że to, co u świata głupiego wybrał Bóg, żeby zawstydzić to, co mocne, albo to, co ludziom nie przyszło na myśl.

rzymskiej i widzimy te obrazy, które zostały podane, właśnie ten przykład Chrystusa i potem właśnie apostoła, te praktyczne wskazania i tak dalej, to apostoł Paweł niesamowicie, że tak powiem, domyka cały ten obraz właśnie jednym zdaniem.

I cóż, skoro Epafrodyt może, skoro Paweł może, skoro Tymoteusz może, to my dzisiaj również możemy spróbować odwracać ten porządek, w którym niejednokrotnie może funkcjonujemy ze względu na nasz kontekst, po to, żeby odzwierciedlać w życiu, w codzienności, w praktycznym byciu w domu, w rodzinie, w pracy odwrócony porządek wartości, który tak naprawdę jest tym światłem, które świeci w ciemności pokolenia złego, jak powie apostoł Paweł.