Mentionsy

I no właśnie, te dwie szczególne postaci, o których będziemy dzisiaj chcieli sobie porozmawiać, są nazwani mocarzami wiary, mają, mieli na imię Jozue i Kaleb.

No właśnie, więc wracając do naszego pytania, czym zasłynęli Jozue i Kaleb?

Wśród tych właśnie ludzi znajduje się Josue Kaleb.

No i tych dwóch ludzi, Jozue i Kale, mówią, nie, my damy radę, my jesteśmy po stronie Boga, Bóg nas prowadzi.

A Kaleb z Jozue właśnie miały takie spojrzenie na te obietnice.

Jozue pochodził z tego narodu hebrajskiego, ale co do Kaleba, tutaj bibliści mają problem.

Że były tam takie postaci jak Kaleb, który no właśnie w jakiś sposób, no nie znamy całej tej historii, w jaki sposób on wszedł do narodu wybranego, ale że właśnie był wśród jednym z Izraelitów, tak?

A Jozue, syn Nuna i Kaleb, syn Jefunego, spośród tych, którzy zbadali tę ziemię, rozdarli swoje szaty i rzekli do całego zboru izraelskiego.

I takie pytanie, które wydaje mi się tak wypływa z tego kontrastu, który widzimy, jeżeli chodzi o postawę Kaleba i Jozuego.

Skąd u Jozuego i Kaleba taka stanowczość w tym innym zachowaniu?

W tamtym sprawozdaniu Jozuego i Kaleba Pan Bóg się pojawia.

Właśnie Józue i Kaleb, to co właśnie Grzegorzu właśnie tak podkreśliłeś, oni w tym wszystkim widzieli Boga.

Czyli Kaleb i Jozue mieli swoje oparcie w Bogu, czyli oni pamiętali, jak Bóg ich prowadził przez pustynię, te wszystkie cuda i manny i morze, które się rozwarło.

I Jozue i Kaleb mieli inne przekonanie,

Tedy synowie Judy przystąpili do Jozoego w Gilgal, i Kaleb synefnego Kenizyta rzekł do niego.

Józef pobłogosławił wtedy Kaleba, syna Jefunego i dał mu Hebron jako dziedzictwo.

Hebron dlatego stało się dziedzictwem Kaleba, syna Jefunego, Kenizyty i jest nim do dnia dzisiejszego, ponieważ bez zastrzeżeń poszedł za Panem, Bogiem Izraela.

Trzy razy pojawia się tutaj taki zwrot, że Kaleb poszedł bez zastrzeżeń za Bogiem.

Takie określenie właśnie jeszcze przynajmniej trzy razy pojawia się odnośnie Kaleba.

Kiedy przyglądamy się postaci Kaleba i Jozuego, to można zobaczyć, że właśnie takie dobre przykłady, kiedy czytamy o tym, nas inspirują, prawda?

Chcemy być taki jak Jozue i Kaleb.

Ale wydaje się, że jednak ten wpływ gdzieś tam szerzył się, prawda, który wywierał Kaleb i Jozue.

I kiedy czytamy na przykład Księgę Jozuego, rozdział piętnasty i tutaj od szesnastego po werset dziewiętnasty, chciałbym, żebyśmy przeczytali, bo tu jest coś powiedziane na temat rodziny Kaleba, tak?

I rzekł Kaleb, temu kto zdobędzie Kiriat Sefer i zajmie je dam Ascheł, moją córkę za żonę.

Brat Kaleba dał mu więc Ascheł swoją córkę za żonę.

Siadła potem z osu, a wtedy Kaleb rzedł do niej.

Ale wiecie, ta próba, ona mi też trochę tak, czy ta propozycja Kaleba, ona mi też tak pokazuje, że on dla swojej córki szukał człowieka,

Kaleb chciał to zweryfikować w bardzo praktyczny sposób, ale czytamy też tutaj o tej córce.

I wielu biblistów mogłoby pochylić się nad tymi słowami, które czytaliśmy wcześniej i powiedzieć, no zaraz, zaraz, Kale powiedział samo sobie, chwali się, tak.

No właśnie, czyli ten wpływ, chociaż może nie widzimy go tak, jakbyśmy sobie chcieli, że tam Kaleb z Jezuem się odezwali i cały naród jakby poszedł za nimi, to jednak można zobaczyć, że ten wpływ jednak dotykał poszczególne osoby, prawda?

I Józef, Kaleb, oni byli ludźmi zakręconymi na punkcie Pana Boga, krótko mówiąc.

Moglibyśmy jeszcze czytać, chociaż może już pominiemy ten fragment, ale ten zięć Kaleba, później jak czytamy Księgę Sędziów, trzeci rozdział, to dowiadujemy się, że on był pierwszym sędzią, kiedy Jozue, Kaleb właśnie umarli, to...

i ten dobry kierunek jakby gdzieś tam został zatracony, Izraelici popadali w grzechy, Bóg wydał ich wrogim narodom na pastwę, tak, to Bóg zaczął powoływać sędziów i właśnie ten Otniel, zięć Kaleba był pierwszym z nich.

I tak widzę właśnie po Kalebie i Jozłem, że oni mieli taką mądrość, że oni potrafili właśnie przyjąć ten Boży Plan dla swojego życia.

Drogi Panie Boże, dziękujemy za nasze studium, dziękujemy za te myśli, które nam pozostawiłeś, które płyną z tego przesłania życia Jozuego Kaleba.

Ucz nas takiej ufności, jakie miało miejsce w życiu Kaleba i Ozułego.