Mentionsy

Kłaniam się Państwu, zapraszam, kolejne spotkanie z literaturą, dzisiaj przy okazji refleksji, jeśli można tak powiedzieć, na temat książki Piotra Pazińskiego Atrapy Stworzenia.

Piotr Paziński u mnie się już pojawiał, pojawił właściwie raz, bo jakiś czas temu prezentowałem Państwu jego książkę Labirynt i drzewo o twórczości Jamesa Joyce'a, a teraz pojawia się ponownie znowu ze zbiorem esejów.

Trafiła ta książka do mnie, chyba nie pamiętam jak nawet, po prostu przeglądałem chyba książki okołoliterackie, które nakładem Austerii się ukazują, no i Piotra Pazińskiego miałem na liście, więc akurat się zdecydowałem, nie wiedząc nawet o czym jest ta książka.

Piotr Paziński pisze w sposób taki, że te eseje się czyta i nawet jeżeli człowiek nie zna tej materii bardzo dogłębnie, to jest w stanie je czytać i jest w stanie czerpać z tego przyjemność.

Książkę czytałem, bo napisał ją Piotr Paziński.

Jakież było moje zaskoczenie, kiedy już po lekturze książki Piotra Pazińskiego czytałem Locus Solus Raimonda Russella, bo momentalnie, kiedy tylko pojawiła mi się wrażliwość na temat, to od razu u Raimonda Russella trafiłem na rozdział, w którym literalnie pokazane jest to, co Piotr Paziński w tej książce przedstawia.

Trochę też Piotr Paziński o tym pisze, że traktujemy lalki jako element zabawki, że nie przywiązujemy do tych lalek odpowiedniej wagi.

to u Piotra Pazińskiego sporo na ten temat państwo znajdą.

Natomiast w przyszłości, w jakiejś innej rzeczywistości, być może Piotrowi Pazińskiemu zostaną policzone zasługi, że jakiegoś jednego prostego człowieka namówił na pogłębienie tematu Tadeusza Kantora i jego teatru.

Wprost zresztą Piotr Paziński pisze, że teksty, chyba dwa, o ile dobrze pamiętam,

ale że te teksty to są teksty będące pokłosiem seminarium, seminarium, które Piotr Paziński prowadził ze znanym Państwu być może także z tego podcastu Adamem Lipszycem.

Gdzieś troszkę jak Michel Le Riz, to są takie klimaty i w tym tekście Piotr Paziński, można powiedzieć, dekomponuje lalkę, rozkłada ją na czynniki pierwsze.

Piotr Paziński zresztą do tego wątku regularnie powraca.

Piotr Paziński pisze też świetnie o gabinetach figur woskowych, o tym, po co one były robione, o tym, jak ludzie się w nich czuli, o...

Tego oczywiście u Piotra Pazińskiego nie ma.

U mnie oczywiście Piotr Paziński powróci, no bo samo otwarcie tej książki i wspomnienie innej jego książki poprzedniej, no cóż, po takim czytaniu atrap stworzenia naturalne jest, że będę czytał dalej.

Na dodatek regularne powracanie przez Piotra Pazińskiego do tematyki I wojny światowej, do wątków miast pełnych ludzi okaleczonych, ludzi, którzy prawie nie wyglądają jak ludzie momentami, noszących maski.

W opisie odcinka znajdą Państwo oczywiście linki i do książki Piotra Pazińskiego, i do książki Adama Liprzyca.