Mentionsy

Canetiego bardzo mi podbił z powrotem do przeczytania Robert Muzil, ale za późno tego Muzila w tym roku przeczytałem i już naprawdę Canetti się też nie zmieścił.

Miejsce drugie to książka, na którą bardzo długo czekałem i którą przeczytałem mam wrażenie w odpowiednim dla siebie momencie, no bo trzeba dojrzeć w końcu do tego, żeby przeczytać o sobie i zrozumieć, że to jest o mnie, czyli Człowiek bez właściwości Roberta Muzila.

Wyjątkowe dzieło Muzila.

I jeżeli kochają państwo ironię w jakimkolwiek wymiarze, ale przede wszystkim w wymiarze dużym, to proszę czytać Muzila, bo to jest wielki mistrz i on się śmieje ze wszystkiego.