Mentionsy

Marcina Szustera, który dzisiaj nie będzie w tej roli, no nie wiem czy głównej, ale w tej, którą większość z Państwa może kojarzyć, czyli dzisiaj nie będzie występował jako naczelny literatury na świecie, tylko dzisiaj Marcin będzie występował w roli tłumacza, tłumacza książki Dentona Welcha Młodości, w tobie uciech siła.

Ale także tłumacza innych tekstów Welcha, które całkowitym przypadkiem w literaturze na świecie przed trzema już laty były opublikowane.

Najpierw Angela Carter, a teraz Denton Welch.

Więc cieszyć się tylko, że mamy Dentona Welcha po polsku, szkoda, że tak mało.

Więc w przyszłym roku się ukaże ta powieść, pierwsza w kolejności i wtedy będziemy już bliscy półmetka, jeśli chodzi o przyswajanie Welcha polszczyźnie, bo zostanie jeszcze grupa opowiadań, których jest dużo, pewnie nie wszystkie są tyle samo warte, ale na pewno można by zrobić interesujący tom opowiadań jego.

To już wtedy będziemy w ogóle mieli wszystko z Welcha.

Po prostu Welcha nie jest tak dużo, więc nie jest tak źle.

No to powiedzmy Państwu, że najpierw porozmawiamy o książce, opowieści, ale także potem pewnie odniesiemy się do literatury na świecie tego numeru, no bo wydaje się, że te rzeczy idą bardzo razem i jak już rozmawiamy o Dentonie Welchu, to nie rozdzielałbym tego, tylko po prostu powiedzmy o tym, co jest.

To w ogóle jest tak, że tych Welchów jest dwóch, jak się myśli o tej narracji.

I jest jak gdyby drugi Welch, który się temu pierwszemu przygląda z pewnego dystansu.

Natomiast jak mówisz, że ta książka była mi bliska na poziomie tego postrzegania rzeczywistości, to uświadomiłem sobie, że to, co Welchowi udało się tak opisać, to jest takie doświadczenie, które znają gracze komputerowi.

I zastanawiam się siłą rzeczy, jak by się Welch odnalazł w innej rzeczywistości, w tej takiej współczesnej.

No ale kiedy mówi się o Welchu, no to na razie mówimy o bardzo konkretnym fragmencie jego twórczości, czyli o opowieści.

Chciałem zapytać o to, jak Welch, który napisano, tak jak już mówiłeś, nie tak znowu dużo, chociaż jak się na to spojrzy przez ten czas, to jednak relatywnie bardzo dużo.

Na ogół są to ludzie wielbiący go bez żadnych ale i mający poczucie, że przynależą do wąskiego grona webrańców jako wielbiciele Dentona Welcha.

Jak wspomniałeś o Williamie Burrowsie chociażby, to też w tym numerze, tę część, jaką mu poświęcono, otwiera właściwie fragment, gdzie wprost mówi, jak dla niego istotny był Denton Welch i jak bardzo na niego wpłynął.

Tak, no, wszystko wskazuje na to, że Barrow zwrócił do lektur Welcha, którego po raz pierwszy przeczytał tuż po wojnie, jeszcze chyba za życia Welcha, w drugiej połowie lat czterdziestych.

No i ten Welch był znakomitą zupełnie odtrutką dla takiego prowadzącego.

Bardzo był ten Welch wygodny jako, że tak powiem, poglądowy materiał dydaktyczny dla niego.

No to miałem takie wrażenie z kolei, jak czytałem Welch, że jak patrzyłem sobie, kiedy to jest pisane, no to to jest taki dojrzały modernizm bardzo, a jednocześnie ta książka jest tak bardzo, mam wrażenie, niemodernistyczna albo zaprzeczająca takiemu najbardziej oczywistemu rozumieniu modernizmu, że bardziej się nie da.

No i Welch byłby kimś, kto kompletnie się tym nie przejmuje.

Żeby szczególne nastawienie do tekstu, jakiego wymagał przekład tamtych książek, powiedzmy powieści Henry'ego Greene'a, albo powieści Junie Barnes, albo powieści Ivy Compton Burnett, żeby to zrzucić z siebie, bo to jest taki rodzaj wyczulenia, który w przekładzie Welcha akurat przeszkadzałby.

A jak czytałem Welcha po angielsku, to właściwie po kwadransie wiedziałem, że będę chciał próbować to przełożyć.

Ty przyszedłeś z Welchem do piwu?

Czy piw chciał Welcha?

Natomiast tutaj to jest Kamil Rekosz i Denton Welch.

Denton Welch był malarzem i grafikiem.

Prączko Welcha narysowane.

No to Marcin, wiesz co, jak kończymy pomału Dentona Welcha, no ale tuż nie rozmawiam teraz z tłumaczem, tylko teraz będę rozmawiał z naczelnym literatury na świecie.

Z okazji premiery książki Welcha, w Pejwie odbyło się spotkanie na temat jego twórczości.