Mentionsy

W dzisiejszym odcinku chciałem przedstawić Państwu opinię o książce Italo Calvino Zamek Krzyżujących się Losów.

Bardzo dobrze, że PIF tę książkę wznowił w ramach całego cyklu książek Italo Calvino.

No i muszę powiedzieć, że kiedy ja słyszę zestawienie Italo Calvino, powieść eksperymentalna, no to kiedy tę książkę do ręki brałem, no to powiem szczerze, nie bardzo wierzyłem, że ona mi się nie będzie podobać.

Wiedziałem tylko, że jest to jakaś interpretacja, jakaś gra z kartami Tarota prowadzona przez Italo Calvino.

Nie czytałem także krótkiego posłowia autorstwa Italo Calvino, które tę książkę zamyka.

I kiedy zacząłem czytać ten tekst zamykający książkę, tekst wprowadzenia właściwie do tej książki napisany przez Italo Calvino,

No to okazało się, że właśnie w taki sposób Italo Calvino pracował.

Fantastycznie Calvino o tym pisze.

No i kiedy na początku wspomniałem, że to jest książka doceniana przez innych, no to o tym piszę też w tym posłowiu Italo Calvino.

Co daje ta gra, ta maszyna, ten koncept wytworzony przez Italo Calvino?

Wielokrotnie będzie tak, że, co podkreśla Calvino, opowiadający czy układający sięgali po te same karty.

W zamku krzyżujących się losów Calvino pracuje na tarocie Viscontiego Sforcy, najstarszej zachowanej do tej pory nie w pełni talii tarota.

Pracuje więc Calvino na głęboko symbolicznym tarocie renesansowym.

To też z perspektywy Calvino.

I to, co Italo Calvino zauważył i co wykorzystał, to to, że te same karty, te same arkana, te same kolory, ale te same kolory...

To, czym gra Italo Calvino w tej książce, to gra taką koncepcją, że karta może powiedzieć wszystko.

To jest zresztą też rzecz, którą Italo Calvino pokazuje.

Układałem te historie, zwłaszcza cieszyło mnie, że mam Tarota Marselskiego dokładnie w tym wydaniu, który opisuje tutaj Calvino.

Italo Calvino w rozkwicie.

A to dzisiejsze spotkanie chciałem zakończyć krótkim fragmentem, krótkim fragmentem, który pozwoli Państwu być może wyobrazić sobie, mam nadzieję, jak Italo Calvino o tym pisze i jak wygląda narracja w tej książce.

W części już pomału kończącej Gospodę Krzyżujących się Losów Italo Calvino pisze tak.