Mentionsy

Rozmowy były do tej pory dwie, o kochance Wittgensteina Davida Marksona i o Chimerze Johna Bartha.

Tematy dotyczące twórczości Bartha, które w tych dwóch audycjach się nie zmieściły pojawią się dzisiaj.

Poza ten horyzont wyznaczony przez Johna Bartha w tym słynnym eseju Literatura wyczerpania, gdzie Barth mówi nie, że literatura się wyczerpała.

No więc mówimy o takich powieściach jak Bakunowy faktor Bartha, gdzie on bierze formę już chyba tak przestarzałą, jak tylko to możliwe, powieść łotrzykowską, umiejscawia akcję kilkaset lat wstecz u początków Ameryki.

No albo mogą to być również Bartha utwory takie jak Zagubiony w labiryncie śmiechu, gdzie idziemy w drugą stronę, w jakąś niemoc, impas.

Za to pierwsze dwa są świetne i ja mam nadzieję, że uda się zrobić taką książeczkę na sto kilkadziesiąt, może sto siedemdziesiąt stron z najlepszymi esejami Bartha.

No i gdyby tego było mało jeszcze, to postaci w tej powieści, które są postaciami zaczerpniętymi z poprzednich książek Bartha...

Tak, to znaczy to jest tekst pioruńsko trudny, jak to ująłeś, nawet myślę dla wielbicieli Bartha.

To znaczy on jest zrobiony z poprzednich książek Bartha.

Ale wśród miłośników Bartha od razu ci powiem, nie ma zgody co do tego, jakie miejsce ta powieść zajmuje w dorobku Bartha.

To znaczy, miłośnicy Bartha...

Tak w każdym razie było, kiedy bardzo aktywnie się w tym gronie, powiedzmy, miłośników Bartha poruszałem, jakoś uczestniczyłem, to było na przełomie wieków, ale w takich grupach czytelniczych na serwerze Yahoo jeszcze wtedy, no to dzieliliśmy się jako czytelnicy Bartha na dwa obozy.

Tych, którzy uważają, że listy są najwybitniejszym osiągnięciem Bartha, ukoronowaniem jego kariery,

Nie powiedziałbym, że jest to najwybitniejsza powieść Bartha, więc chyba się sytuowałem gdzieś pomiędzy tymi obozami.

Ja, gdyby mnie ktoś spytał, może mnie spytasz jeszcze, jakie są moje ulubione powieści Bartha, to...

No właśnie z powodu tej takiej skrajnej wsobności i nasilenia tego, co i tak u Bartha bardzo mocno występuje, czyli samo zwrotności autotematyczności.

który został potem przepisany i fragmenty ukazały się w literaturze na świecie kilkadziesiąt lat temu, tak czterdzieści kilka powiedziałbym, może przesadzam teraz, no czterdzieści powiedzmy, a fragmenty inne ukazały się kilka lat temu w magazynie Wizje, który już wspominałem przy okazji kochanki Wittgensteina, bo Wizje mają tu zasługi i dla Bartha i dla Marksona.

A jak czytam Bartha eseje na przykład, czy jego wykłady, których jest sporo i może też kiedyś się ukażą po polsku, jak czytam te jego teksty, właśnie wykłady czy eseje, to on często wymienia swoich pobratymców różnych.