Mentionsy

Przed Wami Federico García Lorca.

Kiedy Federico García Lorca przyszedł na świat w 1898 roku, Hiszpania wpadała właśnie w stan kryzysu.

Prawdopodobnie właśnie dlatego Lorca sytuował swoje narodziny bliżej bardziej obiecującego roku 1900.

Ramón Valle del Inclán, Pío Barrocha, czy właśnie Federico García Lorca.

Jak mówił sam Lorca w 1933 roku, to była jedna z największych emocji mojego dzieciństwa.

W 1897 r. żenił się po raz drugi, tym razem z nauczycielką Vicentą Lorca Romero, która była jedną z osób podających młodemu Federico miłość do literatury i sztuki.

Jednakże Lorca wycofał tytuły z przeraży.

Tak Lorca opisał dyrektor tej instytucji, Juan Ramón Jiménez.

I zresztą vice versa, bo Jiménez i jego twórczość stały się jedną z inspiracji dla samego Lorca.

Później powstają kolejno trzy nowe tomy poetyckie, będące eksperymentem z formą i muzyką, czerpiące obficie z nurtów popularnych wówczas jeszcze w Madridzie, z flamenco oraz lekcji gry na jej gitarze, który Lorca pobierał latem 1921 roku u artystów cygańskich.

To właśnie ten zbiór przyczynił się do utrwalenia mi tu Lorca jako poety związanego z cygańskością.

Ten gatunek wywodzi się z chansons de geste, romantycznych opowieści o bohaterach takich jak Roland, natomiast Lorca wykorzystał je w sposób naprawdę przywrotny.

Jak powiedział sam Lorca, trzeba patrzeć oczami dziecka i prosić o księżyc.

Potem Lorca wskutek upadłego zdrowia psychicznego i konieczności zmiany otoczenia spędza sporo czasu w USA oraz na Kubie, czego owocem jest cykl Poeta in New York, czyli Poeta w Nowym Jorku.

Jest to jedno z najważniejszych dzieł Lorca, chociaż w Polsce chyba nie tak dobrze znane.

Należy do gatunku surrealistycznego, którym Lorca zaczął niedawno maczać palce,

A po drugie jest eksploracja dla samego Lorca, w pionierskim również historii hiszpańskiej literatury.

Poza tym dziele tym Lorca bada również limicie samego teatru, przeciwstawiając się dotychczas stosowanym metodom i wysyłając swoje nowe propozycje.

Tak samo Lorca rekonstruuje opowieść o Romeo i Julii, badając znaczenie miłości.

O wiele lepiej niż w Stanach Lorca poczuł się na hiszpańskojęzycznej Kubie, gdzie mógł powrócić do reklamowania swoich utworów oraz wykładów dla zainteresowanej publiczności.

Lorca poświęcił się działalności artystycznej i muzycznej.

W tym czasie też Lorca angażuje się w działalność wolontariacką, za namową studentów organizując teatr La Barraka, skupiający się na pokazywaniu klasyków hiszpańskiego teatru szerokiej publiczności.

Te problemy nie omijają także teatru Lorca.

Topstały prawdopodobnie podczas ostatniego romansu Lorca z Juanem Ramírez de Lucasem.

W międzyczasie Lorca kontynuuje także tworzenie dramatów.

Lorca sam brał udział w próbach do spektaklu.

Tym razem do Argentyny, gdzie zostaje Lorca ciepło przyjęty w świadku kulturalnym.

Pablo Neruda postrzegał Lorca jako duszka rozrzutnika, czyszkającego radością mężczyznę, serdecznego, towarzyskiego.

I w Argentynie Lorca rzeczywiście odżywał, biorąc udział w spektaklach, recitalach i spotkaniach towarzyskich.

Lorca uważał, że ten typ śpiewu ma charakter rytualny, religijny, a także zbiorowy.

Lorca inspirował się także klasykami.

Wiele ze swoich relacji Lorca ukrywał.

Są podejrzenia i plotki, wśród nich doniesienia o romansie Lorca z Salvadorem Dali jeszcze w czasach akademickich czy z Juanem Ramirezem.

13 lipca 1936 roku Lorca powraca do Granary na imieniny swojego ojca.

Federico García Lorca zginął rozstrzelany 19 sierpnia 1936 roku, na samym początku wojny domowej.

Legenda Lorca nigdy nie przycichła.