Mentionsy

O tym właśnie była ta narracja– o współczesnej i klasycznej hathajodze, o ciągłości i zerwaniach, o tym, co zostało zachowane, a co uproszczone.

Współczesna joga ukształtowała się głównie w XX wieku. Znamy ją pod nazwami tradycji i metod: od asztangi, krija i kundalini po nurty sygnowane nazwiskami nauczycieli. Czerpie z filozoficznych źródeł Indii – Bhagawadgity, Upaniszad, Jogasutr – lecz jej głównym punktem odniesienia stała się średniowieczna hathajoga, głęboko zakorzeniona w tradycjach tantrycznych: śiwaickich, śaktyjskich, a także tybetańskich i nepalskich.

Trzon tej inspiracji to praca z ciałem jako narzędziem świadomości: asany, techniki oddechowe, proste formy koncentracji i medytacji. Ich celem jest sprawność, zdrowie, stabilność i funkcjonalność ciała. W badaniach naukowych coraz częściej mówi się w tym kontekście o neo-hathajodze – współczesnej reinterpretacji dawnych metod.

Średniowieczna hathajoga była jednak znacznie szerszą ścieżką: obejmowała etykę i dietę, asany i pranajamę, mudry, pracę z wewnętrznym dźwiękiem, praktyki prowadzące do rozpuszczenia umysłu (laja-joga). Jej celem nie było jedynie zdrowie, lecz przygotowanie ciała i umysłu do głębszych stanów uważności i poznania.

Spotkanie odbyło się pierwotnie w formie live na moim kanale Instagram (https://www.instagram.com/dr_nina_budziszewska/).

Jeśli chcesz sięgnąć do tych źródeł – spokojnie, metodycznie i bez uproszczeń – zapraszam do kursów filozofii jogi, pranajamy i praktyk wewnętrznych dostępnych w Atelier Jogi: https://atelierjogi.com/atelierjogi-com-kursy-pranajamy-i-filozofii-jogi-medytacja/