Mentionsy

Tylko, że Purusha jest powiedzmy czystą świadomością, tam stanem nirwany, samadhi i tak dalej i tak dalej.

Może nie ostatnia, bo jest jeszcze Samadhi.

Jest jeszcze Samadhi, ja tak trochę, ja jestem praktykiem, więc mnie tam jeszcze nie było.

Przecież czy my jesteśmy, tutaj z drugiej strony, takie z drugiej beczki mam pytanie, może my bywamy w Samadhi?

I też od definicji, bo teraz jest pytanie, co my nazywamy Samadhi?

Bo mnie znasz, no przyrównuję stan i teraz to nie wiem, czy to jest dhyana tak naprawdę, głęboka medytacja, czy to już jest samadhi, jak panuje, jak bierze nas we władanie piękna jakaś muzyka, jakiś fragment, powiedzmy, czy muzyka, czy obraz, no jaka sztuka, tak?

No i czy to jest dyhyana, czy to jest samadhi, czy w ogóle my tak musimy koniecznie się głowić?

Tylko z dyhyaną jest taki problem, że tu są jakby dwie szkoły, bo jedna szkoła mówi, że ja nie jestem świadoma, że jestem w dyhyanie, ale według mnie to jest samadhi, że wpadam w ten stan flow i nie jestem świadoma.

No i w moim odczuciu, jak przestaję w ogóle odczuwać, że jestem w tym stanie, a jestem w stanie flow, no to wtedy mamy samadhi.

No ale inne, bardziej współczesne tradycje, które wiedzą, że współczesny człowiek to, zanim wejdzie w te trzy stany, zresztą u Patanjulego określane wspólnym terminem samyama, powściągnięcie, bo trudno jest postawić granicę, że ja to już nie jestem w koncentracji, a jestem właśnie, że w samadhi.

No bo oczywiście może mamy jakieś takie marzenie, że dążymy do tego oświecenia, do stanu ponad cierpieniem, do samadhi, mokrzy, nirwany, jakkolwiek rozumiemy oświecenie.

To po co nam jest koncentracja, po co nam jest medytacja, po co nam jest nawet ten stan flow, którym ja określam jako samadhi?

Tylko tutaj od razu Patanjali ma wiele, wyróżnia minimum dwa stopnie samadhi, ale ja mówię o tym zwykłym naszym jeszcze, kiedy jest poczucie ja.