Mentionsy

A potem wsiadamy za kółko na nauce jazdy i okazuje się, że ilość rzeczy, którą musimy zacząć śledzić, co się dzieje w lusterku, z przodu i jak obroty słuchać silnika, żeby przerzucić tą wajchę itd.

Na pewno coś nauczycie od ogólnie lekarzy, coś konkretnego ogólnie od chirurgów, ale od chirurga plastycznego, który tam, nie wiem, silikony wkłada, do chirurga szczękowego, który poprawia układy kostne zębów itd.

No więc stąd wychodzi tak, że jak my zostajemy tak obsadzeni tymi różnymi komunikatami, że robimy źle, musimy inaczej, powinniśmy inaczej, tak się robi, to jak mamy jeszcze jakąś taką wrażliwość wewnętrzną, że to do nas dociera i mówimy, ale ja robię fatalne zdjęcia, że jeszcze nie umiem strzelać w manualu dobrze, jeszcze nie wiem jak tam wyzwalać lampy w HSS-ie itd.

Nie bierzemy za dużo czynników, które się mogą wykopyrtnąć, czyli na przykład modelki, której nie znamy, wizerzecki, której nie znamy, miejsca, które nie znamy itd.

Oczywiście są rzeczy, które gdzieś tam nie da rady zrobić, nie da rady tak rozmyć tła, jak mając obiektyw 1.4 czy 1.2, jeżeli mamy zupełnie inną lufę z tam F5.6 na przykład.

Trudne słowo, ale jestem na G, a to było na D.

To jest do fotokawki pod tytułem za długo retuszujesz, perfekcjonizm zabiera ci czas, energię i radość itd.

Bo to się przekłada na to, że jak znamy techniczne rzeczy, czyli że zdjęcie jest ostre itd., itp., dobrze doświetlone, to mamy poprawne zdjęcie.

osobie, wildlife, jakieś zwierzaki, ptaki itd.

Robimy tyle i odnajdujemy gdzieś siebie, że w pewnym momencie osoby, które były nam potrzebne na etapie rozwoju fotografii, czyli porady od fotografów, jakieś książki, te właśnie jak komponować, co tam na ISO poustawiać itd.,