Mentionsy

że jest, że mamy tę tajemnicę świętych obcowania i że jakoś też jest, chociażby przez ten element posługi obecny w moim życiu, a dwa, że szacunek, kiedy zobaczyłem, że to jest potężna święta, od takiej strony nawet można powiedzieć, tak trochę po ludzku oceniając, tak, to jest święta, w której serce i przez którą Bóg ujawnia swoją potęgę i w której serce złożył bardzo wiele.

I bardzo jej zależało, żeby te siostry wykorzystały tę okazję życia, czasu, to wszystko, co Pan Bóg im daje, w pełni, a nie żeby się przeslizgnęło przez życie.

I to też jest jeden z przyczynków, dla którego nagrywamy ten cykl, bo tak Pan Bóg pokierował moim życiem, że...

Czy jakby Pan Bóg tak pracował we mnie, że jak to mi tyle dało, jak to jest tak cenne,

Skoro dla mnie swoiście nie jest, bo jakoś dużo po prostu tak Pan Bóg sprawia, że jakoś rozumiem, nie wiem, łaska bycia w tej samej rodzinie zakonnej, nie wiem, może.

Po tych słowach usłyszałam Bóg zapłać.

I słyszałam, że są osoby, które się modlą o to, żeby jakiś tam Pan Bóg dał im znak.

I oczywiście, jeśli on ma jako osoba, jako byt duchowy ma swoje imię, którym go Bóg nazywa, które Bóg mu nadaje,

W Kościele też się tym cieszę, bo widzę, że Pan Bóg gdzieś mnie stawia w takim miejscu, żeby pomóc też osobom świeckim zrozumieć, że są ważne w Kościele i że mają swoją podmiotowość, swoją misję, swoją tożsamość.

Tej samotności, którą nie przeżywa jako ja i ja, tylko ja i mój Bóg.

I żeby to przyjąć w sposób pokorny, spokojny, ufny, że Bóg to ma w swojej opiece, to muszę de facto wykonać jeszcze większy wręcz wysiłek wyrzeczenia, żeby te wszystkie

Ja jestem posłuszna moim przełożonym, przynajmniej staram się, dlatego że wierzę, że przez nich Pan Bóg przemawia i jakby to ich te jakieś oczekiwania wobec mnie, prośby wobec mnie, ja odczytuję jako prośbę samego Pana Boga.

I teraz po pierwsze Faustyna to ma w sobie, po drugie Bóg mówiąc do niej musi uwzględnić trochę to jej wychowanie i wykształcenie.

To jest tak jak Bóg mówiąc do ludów Starego Testamentu, do Izraela Starotestamentowego,

I teraz nagle Bóg, mówiąc do Faustyny i posługując się tym tłem, czyli te kawałki o sprawiedliwości, to jest to tło i na to nagle nakłada przesłanie o swoim miłosierdziu w taki sposób, który pokazuje, że to miłosierdzie

Czyli teologicznie rzecz biorąc, Bóg, można powiedzieć, prostuje ten obraz, ale nie przez fakt, że go w ogóle wygumowuje.

Czyli w jakim sensie Bóg, objawiając swoje miłosierdzie, nie tylko daje nam jakąś prawdę,

Więc to jest genialne, że tutaj co innego gdybyśmy mieli takie pasusy w dzienniczku, w którym Bóg w ogóle przedstawiałby się w tym kontekście, można powiedzieć, surowo, sprawiedliwie, bez tego aspektu miłosierdzia.

Jest przesłaniem, jest przypomnieniem o czymś zupełnie fundamentalnym, co w Kościele było i o co się Bóg dopomina, żebyśmy do tego wrócili.

Pojawiały mi się często właśnie w rozmowach z mężczyznami takie wątki, jakieś takie swoiste domaganie sprawiedliwości, że im jest niejako ciężej przyjąć obraz, mam wrażenie, może to jest tylko wrażenie moje, że ciężej im jest przyjąć obraz miłosiernego Boga, niejako czują się zagrożeni tym, że Bóg mógłby być taki miłosierny, że bezpieczniej by było, gdyby ten Ojciec był taki surowy, wymagający, właśnie sprawiedliwy, każący.

Więc Bóg dlatego nie musi być wobec nas surowy, nadmiernie surowy czy każący, bo On nie jest słaby i się nie boi.

Jan Paweł II, kanonizując Faustynę i dając nam to orędzie przez kanonizację, mówił, że to będzie to światło nadziei, które Pan Bóg rzuca na te ścieżki trzeciego tysiąclecia.

I niech Pan Bóg przez Ciebie działa i kontynuuje tą misję i tak duże dobra, która się już dzieje.

I niech Wam Pan Bóg błogosławi, a Faust na nie się wstawia za Wami.