Mentionsy

Po pierwsze, jak wiecie, bo to zapowiadałem już ostatnio, planuję warsztaty na temat estetyki Kanta i Schellinga.

Nie zmieścił się nam temat estetyki Kanta.

Uznałem, że jednak warto tę estetykę uwzględnić z tego powodu, że współcześnie w różnych recepcjach Kanta kwestia estetyki Kanta cieszy się coraz większym zainteresowaniem ze względu na rozróżnienia, definicje, propozycje filozoficzne, które on w dziele poświęconym estetyce pt.

Chcąc zestawić Kantarysa z jakimś innym estetykiem pomyślałem, że dodam tam też jednego z jego bezpośrednich następców, w filozofii którego estetyka odgrywa dość znaczącą rolę i tym filozofem jest Friedrich Schelling.

I to mógł być Nietzsche, Kant, wielu innych filozofów już na takie bardziej filozoficzne warsztaty zapraszałem jako temat przewodni.

I sądzę, że już teraz podsumowując i przechodząc do Kanta i Schellinga,

Spójrzmy pod tym względem na Immanuela Kanta i Friedricha Schellinga.

W ostatniej ze swoich trzech wielkich krytyk, mam na myśli krytykę władzy sądzenia, Kant bierze na warsztat zagadnienie smaku.

Przede wszystkim Kant stwierdza, że piękno nie jest właściwością przedmiotu ani prostą reakcją zmysłową, lecz wynikiem pewnej swobodnej gry wyobraźni i intelektu.

Według Kanta Sąd Smaku ma charakter, i to jest ciekawe, bezinteresowny.

A więc lepsze zrozumienie kategorii smaku u Kanta może być kluczowe w pogłębieniu praktyki stoickiej.

Szczególnie interesujące wydaje mi się, że według Kanta, tak jak powiedziałem, smak jest z natury bezinteresowny.

Wspomniałem o kluczowych pytaniach, które można podjąć na marginesie lektury, krytyki, władzy, sądzenia Kanta.

Kant podkreślał, że smak to jest coś, co jest subiektywne, jednocześnie ma w sobie silne roszczenie do obiektywności.

Kant na przykład postuluje ideę wspólnego zmysłu estetycznego, który sprawia, że ludziom te same rzeczy wydają się piękne.

Kolejne pytanie, które możemy wydobyć z tekstów Kanta, to jest pytanie o to, jak mają się kategorie estetyczne do kategorii etycznych.

Czy estetyka pomaga pogłębić praktyczność rozumu u Kanta, czy wręcz przeciwnie?

Teraz Schelling, przechodząc do niego, ten filozof prezentuje, wywodząc się przy tym od Kanta, specyficzny niemiecki idealizm obiektywny.

Podobnie jak u Kanta, akt twórczy to swobodna gra czynników świadomych, intelektualnych i nieświadomych, wyobraźni i uczuć.

Co bardziej zdeterminowanych z Was zapraszam na sierpniowe warsztaty poświęcone właśnie Kantowi i Schellingowi, gdzie w większych szczegółach z bliska zajmiemy się stawianymi przez nich tezami.